Teadance 15 maart en voortgang voorbereiden ontslag

Ik zal er zelf helaas niet bij zijn, op die teadance, want dan zit ik héééél ergens anders: in het klooster. Ad uit Delft maakt altijd heerlijke video's. Heel anders dan een gewoon thee kransje zul je zien als je het youtube filmpje kijkt, maar wel spannender. Om videootjes te kunnen spelen meteen in dit venster, daar moet ik nog even op studeren, dus geef ik maar de link. http://www.youtube.com/watch?v=hjO7XdOEAW8. Denk erom neefjes en nichtje die mijn blog geregeld lezen: dit is materiaal voor 19 jaar en ouder! Lekker om naar te kijken voor hetero dames en homo heren en alles daar tussenin.

Verder vanmiddag - zucht - toch weer van mijn juriste te horen gekregen dat ik het bod van mijn werkgever niet moet accepteren voor we het rapport m.b.t. de WIA aanvraag in handen hebben, omdat de loonsanctie nog geldt en ik dus niet vrijwillig ontslag mag nemen. Verder vond mijn bedrijfsadministrateur dat ik er meer uit moest halen en eigenlijk ben ik het daar wel mee eens. Maar nog eigenlijker wil ik een punt achter de hele zaak zetten. Mijn werkgever in elk geval maar een mailtje gestuurd dat ik zijn deadline met de beste wil van de wereld niet kan respecteren, als ik het rapport van het UWV nog niet op tijd heb. Volgende week zit ik in het klooster, en daarop aansluitend ga ik proberen wat werk te scoren door beursbezoeken aan de beurs in Hamburg en een rondreisje Scandinavie. Geduld is een schone zaak en, heb ik mijn werkgever gezegd, laten we eerlijk wezen. Na al die maanden, wat maakt een paar dagen meer of minder dan nog uit? Ik kan me er niet over opwinden.

creative mind...gordious speech om te relativeren

Gepikt van het blog van Leo. Een prachtige redevoering van Elizabeth Gilbert die creativiteit als talent relativeert en terugbrengt naar iets dat van buiten je zelf komt, en waar je dus onmogelijk zelf voluit verantwoordelijk voor kunt zijn. Moet je zien, helpt je de dingen in perspectief te zien. Prachtig down to earth. Om van te smullen. Kopieer de link in je browser en bekijk het eens

http://www.ted.com/talks/view/id/453

Dromen

Vannacht heb ik de moeite eens genomen om diep in mijn ... wezen? naar binnen te kijken en mezelf afgevraagd hoe ik zou moeten omgaan met het voorstel van mijn werkgever. Ik kwam tot de conclusie dat ik uit moest gaan van mijn eigen ... kwaliteiten en drijfveren en daar hoort dualisme niet meer in. Ik besloot dat ik hem zou laten weten dat ik blijf bij mijn genegenheid te schikken, vanuit het principe leven en laten leven. Ik besloot hem op geen enkele manier toe te staan mijn akties te manipuleren en hem gewoon op voorhand al te geven waar hij om vroeg.

En dat heb ik vandaag telefonisch al aangekondigd, hoewel mijn advocaten nog aan het kijken zijn naar de exacte details omtrent de beeindiging van mijn samenwerking met mijn werkgever in loondienstverband. Dat gezegd hebbende, heb ik hem gevraagd of het bespreekbaar was om in elk geval de fiscus zoveel mogelijk uit te schakelen zodat ik het bruto bedrag ook inderdaad zou ontvangen, op welke manier dan ook, bijvoorbeeld in de vorm van een opleiding of de aankoop van mijn auto of het storten van een bedrag niet op mijn naam maar in mijn bedrijf. Ook heb ik hem gevraagd of ik een deel van het programma dat in een zusterbedrijf van AKB door onze firma voor heel europa de vertegenwoordiging heeft, mee te mogen nemen als agentschap, aangezien hij nu alleen in Nederland aktief aan de weg timmert met het programma. Mijn werkgever gaf op de eerste vraag een ja, en op de tweede de opmerking dat hij daar aan heeft gedacht, maar niet op de zaken vooruit wilde lopen. Dat hij zich realiseert dat mijn vermogen nieuwe klanten aan te boren binnen de firma ongeevenaard was en dat ik het voorlopig even met die opmerking moet doen tot de zaken afgerond zijn. Wat ik kan begrijpen.

Ik heb nu sterk het gevoel dat ik, door me constructief maar sterk op te stellen, opnieuw een deur open heb gekregen, en dat ik ook een stukje erkenning van mijn kwaliteiten heb gekregen dat hij niet eerder zo duidelijk heeft geuit. Ik voelde me heel sterk toen ik het telefoontje pleegde, en had direct het initiatief. Misschien kwam het door de droom die ik ervoor had afgelopen nacht. Ik deed als het ware een beroep op mijn begeleider, mijn leraard, die in mijn wezen altijd aanwezig is. Boeken die ik daar de laatste tijd over lees wijzen er op dat dit geen verbeelding is, maar dat je door je op een bepaalde manier te focussen veel antwoorden kunt vinden hetzij heel letterlijk, hetzij door metaforen in je dromen, hetzij door allebei. En ik merk ... jammer dan als je dat zweverig vindt ... dat het klopt! Je kan in kontakt komen met je innerlijke wijsheid, je diepste wezen, en die vragen met je mee te denken. Ik droomde dat mijn grootste uitdaging, een klant in Denemarken die ik graag wil, na een aanvankelijk wat droge ontvangst door het lint ging in een feest, toen ik de gelegenheid kreeg het programma voor te leggen aan de proefkeuken koks daar. Waardoor bevestigd werd dat het programma niet alleen akseptatie vond, maar zelfs met gejuich en uitbundige vreugde werd ontvangen. Nou zal dat in Denemarken niet zo snel op die manier gebeuren. Denen zijn relatief vlak in hun uitingen en net als wij Nederlanders niet erg uitbundig. Hun volksziel lijkt veel op die van ons Nederlanders. Tolerant maar introvert, beleefd maar droog. Welwillend maar zakelijk. De droom was dan ook overduidelijk een metafoor waarin mijn oude talent naar boven werd gebracht: afgaan op mijn intuitie, goed luisteren en nieuw aangeboorde contacten uit het puur zakelijke en in het persoonlijke proberen te trekken. Uistralend dat je oprecht gelooft in je product en dat je hart daar ligt en bij de integriteit je klant het beste te willen brengen. Dat kon ik als de beste, mijn baas zei het vandaag bijna letterlijk, en ik voel dat ik dat talent weer moet gaan gebruiken. Het is door alle depressies en ondermijnende factoren teveel weggezonken geweest, maar het is er nog en ik moet me daar alleen maar bewust van zijn en de ruimte geven, om daar weer mooie dingen mee tot stand te kunnen brengen.
Ik moet zeggen dat ik het een openbaring vind, de dromen die ik de laatste tijd heb, de manier waarop ik open sta voor allerlei indrukken, bevrijd van een onnodig geworden verdedigingsmechanisme nu ik bereid ben te accepteren, hier en nu, wat er met me gebeurt. Het verleden telt niet echt meer. Terugkijken heeft alleen zin om lering te trekken waarom gebeurd is wat gebeurd is, en hoe je dat nu op een nieuwe, positieve manier kunt gebruiken. Het is raar. Het leek me altijd onmogelijk. Maar het klopt als een bus. Ik merk het nu elke dag.

71% afgekeurd

Na het gesprek gisteren gisteren bij het UWV hoorde ik vanmorgen dat ik 71% arbeidsongeschikt ben. Daar ben ik blij mee, want het laat open voor een voorzichtige start met werk zonder geforceerde toestanden, en het laat ruimte voor studie, zodat ik een HBO opleiding kan gaan doen, waarover ik nog een aparte afspraak krijg. Dat wordt echter wel mei, door de reorganisatie bij het UWV werkbedrijf. Ik ben er goed ingeslaagd aan te geven wat ik kan en wil. Een vertegenwoordigersbaan hoort daar niet meer bij, net als langdurig geconcentreerde administratieve of fysieke taken. Europees reizen kan weer wel, omdat ik dan mijn eigen werktempo en druk kan bepalen, en tussendoor tijd kan nemen voor rust en studie. Met andere woorden: het lijkt erop dat ik voor het eerst in mijn leven zelf kan gaan bepalen wat ik wil en daar in alle rust naar toe kan werken, zonder dat ik me al te veel zorgen hoef te maken over inkomen. En geloof maar, dat dat rust geeft en een sterker vertrouwen in de toekomst. Blijkbaar klopt het, dat als je bereid bent los te laten en echt te accepteren wat komt, een duidelijk idee hebbend van wie en wat je wilt zijn, dan kan het ook echt gebeuren.

Mijn baas was er als de kippen bij om me te feliciteren. Ik heb zijn felicitaties zonder emotie in ontvangst genomen. Ik denk dat hij het echt meent, maar hij koppelde er wel meteen een deadline aan m.b.t. het schikkingsvoorstel dat hij me een tijdje geleden heeft gedaan. Het klonk een beetje als: je komt mooi weg, dus kun je wel akkoord gaan met het lage schikkingsvoorstel dat ik je heb gedaan. Want dat was wat mijn advocate betreft niet goed genoeg. Ik zal wel zien. Ik heb geen zin het op scherp te spelen. Leven en laten leven is toch het gevoel dat overheerst bij me, al vind ik wel dat mijn baas een lesje nodig heeft. Hij heeft me in de tijd dat ik het erg moeilijk had geen enkele steun geboden, nog altijd kan ik het gevoel niet van me afzetten dat hij me rond het moment van mijn ziekmelding over de rand heeft geduwd omdat hij nooit moeite heeft gedaan dat wat ik al een tijdje aangaf serieus te nemen en samen te zoeken naar mogelijkheden om in elk geval beperkt aan het werk te blijven. Ik wil niet dat hij dat anderen in de organisatie waar ik voor werkte dat ook aandoet. Maar misschien heeft hij al bijgeleerd intussen en gezien dat hij dingen verkeerd had ingeschat. Ik ga met mijn advocaat overleggen wat wijsheid is, ervan uitgaande dat ik mijn ex werkgever het leven niet onnodig zuur wil maken, zonder mezelf te kort te doen.

Sophie op drie. Homoseksuele allochtone jongeren

Petje af voor de jongens die vanavond de moed hadden om op televisie een pleidooi te houden naar ouders in het algemeen om de homoseksualiteit van hun kind te respekteren. Dat vergt nogal wat, gezien de normen en waarden die vaak gelden, bijvoorbeeld in Turkije en Marokko, China en Surinamers, Antillianen, Hindoestanen.

Ik vind het altijd weer heel confronterend om te zien hoe deze jongeren echt moeten vechten voor het vrij uiten van hun identiteit. Des te meer, omdat ik een van je jongens terecht hoorde zeggen dat als je je laat dwingen, in het verlangen de geldende normen en waarden van je ouders te respekteren, er vaak verwrongen seksbeleving ontstaat, waarbij drugsgebruik en soa´s een rol kunnen spelen.

Gisteren heb ik als afgevaardigde een groep studenten van het AMC toegesproken, die voor het mederendeel maar niet allemaal van Nederlandse afkomst zijn. Het ging om studenten die Peer education, dus voorlichting aan leeftijdgenoten wilden geven m.b.t. soa´s en hiv en veilig vrijen. Ik vond het verfrissend daar rechtuit te kunnen spreken en ook veel begrip te ontmoeten. Zo moet het zijn.

Als je nagaat dat gemiddeld zo´n 8% van de mensen homoseksueel is - ja echt 8%, net zo goed onder nederlanders als onder allochtone jongeren - dan is er echt nog veel te winnen. Als je bovendien beseft hoeveel narigheid er kan ontstaan door onderdrukking van de identiteit van deze honderdduizenden mensen in Nederland, dan moet dat echt veel beter. Daarom des te meer voor deze jongeren, vanavond, aan tafel bij Sophie: petje af!

Inzichten

Vandaag liet mijn werkgever weten dat hij van mening is dat mijn onstlag per 14 februari in had moeten gaan, dus heeft hij zijn advocaat op het UWV afgestuurd. Dat gebeurde toen ik hem belde dat het UWV mij heeft laten weten dat dankzij ons beider bezwaar tegen de opgelegde loonsanctie naar het definitieve oordeel niets het beeindigen van de loonsanctie nog in de weg stond, en deze derhalve per 28 februari zou kunnen komen te vervallen.

Ik moest dat even laten bezinken. Dat we van elkaar af zijn vind ik goed, maar dat ik zelf nog steeds niet weet hoe mijn eigen financieele toekomst er uit gaat zien, met als gevolg dat ik vandaag mijn ex vrouw heb moeten vertellen dat het wel eens zou kunnen zijn dat het huis dat nog ons gezamenlijk eigendom is op korte termijn zal moeten worden verkocht, dat vind ik toch wel even slikken. Ik neem aan dat het wel mee zal vallen, voorlopig, zodra het gesprek met de arbeidsdeskundige en het daaraan verbonden afkeuringspercentage voor de WIA of mijn vallen onder de WW een feit is. Dat gesprek was echter beoogd voor eind februari te moeten hebben plaatsgevonden, wat nooit meer gaat lukken.

Zodoende heb ik dus vooralsnog geen inkomen meer. Moest dat echt zo? Blijkbaar.

Maar in plaats van boosheid overviel me, toen ik even een strandwandeling ging maken om mijn gedachten te ordenen, iets anders. Er vielen puzzelstukjes op hun plaats. Mijn vrouw, en dat hielp, reageerde ook heel goed ondanks dat het zou kunnen zijn dat nu je huis verkopen wel eens een behoorlijke restschuld zou kunnen opleveren.

Ik liep op het strand en de volgende gedachte overviel me opeens, ik moet hem even opschrijven en vasthouden, want het is een gedachte die me kan helpen het vertrouwen in de toekomst te blijven houden, met de hernieuwde confronterende onzekerheid die nu weer op ons afkomt:

Quote

Het is hard om de mooiste dingen die je dacht voor altijd te hebben te moeten verliezen, zoals mij dat laatste jaren is overkomen: je geliefde, een van je kinderen, heel veel bezit, je droombaan, je status, je gezondheid, je positief zelfbeeld. Ook de mooiste dingen die je bijna als een vanzelfsprekendheid beschouwd hebt, kun je kwijtraken met alle pijn en intens gevoel van verlies, wanhoop, woede, machteloosheid en spijt die daarbij horen.

Toch blijkt het verbijsterend dragelijk, ook als de toekomst vol onzekerheid is en je niet weet wat je morgen wacht, als je één ding maar heel goed weet..

Juist die pijn en schok van verlies helpt je je ziel, je innerlijke zelf, dimensies in jezelf te ontdekken waarvan je het bestaan niet wist, maar die wel de basis elemente zijn die je tot een compleet mens maken. Die ontdekking komt pas als je bereid bent je eigen beperkingen, waaraan je de neiging hebt obsessief vast te houden, bereidt bent te offeren.

Als je terug bent bij je oer-eigen-ik, je kern en die nooit iemand van je af zal kunnen afnemen. Die je helpt niet Heilig of zo, maar wel zuiver en puur te zijn als nooit tevoren. Dat besef is een bron in je aanboort die het diepste van je wezen voedt, uit jezelf komt en onuitputtelijk is.

Die bron is heel gemakkelijk te vinden. Je moet hem alleen toestaan er te zijn. Je hoeft jezelf alleen maar toe te staan er hier en nu te zijn, maar dan wel zoals je echt bent. Als je dat eenmaal is gelukt en vanuit dat diepe zelf handelt, vanuit dat wat jouw ware ik is, zul je groeien.

Kun je elke dag opnieuw beginnen, kun je geboorte en dood zien in het licht van onstervelijkheid, zie je dat je een radertje bent in een onwaarschijnlijk mooi mechaniek en zul je bijdragen aan een collectief welzijn van alles wat is. Kun je onzelfzuchtig zijn, willen dienen en delen. Vergevingsgezind, onbevooroordeeld, onwaarschijnlijk creatief, tolerant en vol liefde.

Als je eenmaal zo denkt, merk ik, is er geen terug. Omdat al het andere, hoe dat op kortere termijn gezien ook makkelijker, comfortabeler en bevredigender lijkt, een surrogaat zal zijn van het leven naar dit inzicht. Omdat je het ook zult voelen als je dingen doet of je gedraagt op een manier die daar niet bij past, en omdat dat dan niet goed zal voelen.

Eigenlijk weet ik dat al een tijdje, ik heb het alleen nooit bewust zo sterk ervaren.

Unqote

voorspellende dromen

Vannacht heb ik weer raar gedroomd. Ik was bezig met Jaco, heel erg. Heen plezierig ook. Hij maakt het goed en denkt veel terug aan onze oude vakanties, samen hebben we leuke herinneringen opgehaald. Tot de droom opeens ruw verstoord werd doordat een vliegtuig laag over de Moezel vloog, waar we in het water aan het spelen waren. Het vliegtuig crashte net enkele honderden meters bij ons vandaan.

Vanmorgen moest ik een zendinkje ophalen in Mijdrecht en dat doorbrengen naar Heerhugowaard. Toen ik om half 11 net voorbij de kruising met de A4, op de hoogte net ten oosten van Badhoevedorp een vliegtuig veel te laag zag vliegen, rare capriolen zag uithalen om vervolgens met een plof in een weiland te ploffen. Ik stopte op de vluchtstrook. Hoewel het vliegtuig gebroken was, de stukken zaten nog wel aan elkaar, kwamen mensen doodgemoedereerd het vliegtuig uit en bleven er vlak in de buurt staan. Waarschijnlijk waren ze bang dat ze tot hun enkels in de modder zouden wegzakken als ze er verder vandaan gingen. Het was heel onwezenlijk. Ik zag hier en daar wat rook, maar geen spoor van brand. Het duurde ook een tijdje voor de politie ter plaatse kwam en ik werd toen onmiddellijk weggestuurd. Intussen stond er al een behoorlijke file op de A9 met kijkers, net als ik. Shame on me eigenlijk, ramp toerist die ik was. Eigenlijk had ik het idee dat de mensen het wel overleefd zouden hebben, hoewel het een behoorlijke crash was. De kalmte die van de mensen afstraalde en het gebrek aan vuur gaf me denk ik die indruk. Later bleken er 9 doden en een groot aantal gewonden.

Maar hoe kan dat? Is het toeval dat ik droomde over een crash en er enkele uren een van dicht bij zag? net als ik als kind eens had gedroomd dat mijn hond Loekie dood was, die echter later op de avond thuis kwam maar wel de volgende dag werd dood gereden? Het heeft me van slag gebracht. Verder heb ik eigenlijk helemaal geen voorbeelden van helderziendheid gehad, ooit.

Was dit vannacht er een? Of was het toch gewoon toeval? Of ben ik gevoeliger dan ik in decennia ben geweest gewoon omdat ik meer feeling wil met mijn eigen emoties en gevoelens? Wie zal het zeggen. Vreemd en verontrustend vind ik het wel.

De foto heb ik van internet geplukt. Ik heb nog geprobeerd met mijn telefoontje een foto te maken, maar daar is niets op te zien door het heiige weer denk ik.

Donner / asociale minister van sociale zaken

Wat een zak die Donner. Alle lonen bevriezen, uitkeringen bevriezen. De ministers hebben het goede voorbeeld gegeven, grijnst hij vals. Ja hij is lekker, die ministers verdienen een Godsvermogen en kunnen in crisistijden best wat minder toe. Maar Jan met de Pet, die moet het wel zien rond te breien. De bestedingen moeten omhoog, zegt men. Waarvan dan? Mij lijkt het een bijzonder stomme maatregel met een averechts effect. En die Donner? Rot op man! Hoezo sociaal?

Nu is het juist zaak om creatieve manieren te bedenken om tot echte vernieuwingen te komen. En echte vernieuwingen leiden tot een nieuw soort banen, die duurzaam welzijn van de samenleving stimuleert.

Intussen verwacht ik elk moment de ontslagbrief van mijn werkgever. Mijn inkomensverzekeraar - The Warranty Groep, ga nooit met dat bedrijf in zee! - is er wederom in geslaagd om niet op tijd te betalen. Ik wacht op mijn centen en betaal weer rente over roodstaan , voor de zoveelste keer, door het getraineer. En er lijkt niets te zijn wat ik er aan kan doen, behalve opnieuw, voor de zoveelste keer, mijn advocaat inschakelen.

Eerlijk gezegd kan ik er niet warm of koud van worden. Ik hou mijn rekeningen die ik moet betalen voorlopig ook maar eens vast en als iemand zich afvraagt waarom ik niet betaal, zal ik ze uitleggen dat het UWV nog steeds moet beslissen over mijn uitkering en mijn inkomensverzekeraar toch echt eerst over de brug zal moeten komen zodat ik ook aan mijn verplichtingen kan voldoen. Zucht.

Ik verlang naar het moment dat ik mijn afscheid van mijn werkgever uit kan onderhandelen, en volop aan het werk kan gaan. Voorlopig kan ik echter heel weinig doen. Gelukkig blijken de Beta blokkers die ik moet slikken mijn bloeddruk laag te houden en mijn stemming te verbeteren. En dat is maar goed ook. Dit weekend lijkt het voorjaar een beetje in de lucht te komen. Ik hoop maar dat het ook de vooraankondiging is van een echte zomer in mijn leven, een eind aan de winterse misere die me al jaren omgeeft. Want nu is het echt van je hela hola houdt er de moed maar in. Het agentschap ben ik al wel een beetje begonnen. Nu nog met de studie kunnen beginnen. Zo snel mogelijk weer zelf de controle over het roer in mijn leven weer kunnen pakken. Wat verlang ik naar dat moment. Het lijkt dichterbij te komen, maar alles is en blijft nog wankel.

Misschien wil Israel hem wel hebben

Quote telegraaf van vandaag:

Omstreden bisschop verlaat Argentinië

BUENOS AIRES - De omstreden bisschop Richard Williamson gaat Argentinië verlaten. Dit heeft Christian Bouchacourt, het hoofd voor Zuid-Amerika van de uiterst conservatieve priesterbroederschap Pius X, gezegd volgens de krant La Nación van zaterdag.
Bisschop Richard Williamson ontkent de gaskamers van de Nazi's.
Naar welk land Williamson gaat, moet in Europa worden beslist, aldus Bouchacourt. Williamson is Brit. Hij is ondergedoken nadat Argentinië donderdag had beslist dat hij het land moet verlaten.

Unquote

En anders moet hij maar bij zijn goede vriend Ratzinger gaan intrekken, oftewel Benedictus.

het balletje rolt

Vandaag werd ik benaderd voor een ander agentschap, dat van een belgische firma. Het balletje rolt dus, en ik ga daar over 14 dagen eens een kijkje nemen. Het oorspronkelijke agentschap heb ik middels mijn opgerichte handelsfirmaatje na kunnen trekken, door een open gesprek te voeren met de nederlandse importeur van het fabrikaat waar ik vorig jaar de agentschap voor Scandinaviè voor kon krijgen, en dat blijkt dus - zoals ik al verwachtte - niets te zijn.

Er is nog een tweede belgische firma die ik bij gelegenheid van het bezoek aan de beurs waar het agentuur van vandaag tentoonstelt ook aanwezig is, en dat zou weer wel een leuke aanvulling kunnen zijn. Als ik met drie agentschappen een start kan maken en dat uit kan bouwen, dan kan het zeker leuk worden.

Voorlopig echter kan ik nog even niets. De uitnodiging van de arbeidsexpert van het UWV is er tot nu toe nog steeds niet, en volgende week vrijdag zou mijn laatste werkdag voor mijn huidige werkgever moeten zijn. Volgens mij, met de krokdusvakantie in het vooruitzicht, gaat hem dat niet worden. Maar ik heb tijd en heb besloten dat ik me niet gek of boos meer ga maken. Laat ze maar komen allemaal. Verder de tijd ingevuld met een boekje ´test je wijsheid´en het blijkt dat ik tot de 2% wijste mensen groep behoor. Niet dat je daar wat voor koopt natuurlijk, maar toch een leuk opstekertje. Alhoewel, wijs wordt je door schade en schande. En tja... dat zegt natuurlijk ook wat over je.

En mijn oudste zoon heeft een vriendin. Dat is ook fijn om te horen. Het gaat goed met hem. Zo van lieverlee gaat alles weer op z´n plek vallen.

Berekoud

In de Alpen groot lawinegevaar. De vakantiegangers die dit weekend Alpwaarts trekken wacht ellende op de weg maar sprookjesachtige taferelen. De Koninklijke familie zit ingesneeuwd in Lech en kan er niet uit. Overigens is dat voor Lech geen uitzondering. De economie is dramatisch. Sinds de jaren dertig van de vorige eeuw is de recessie die voorzien wordt niet zo ernstig geweest. Alleen....elke medaille heeft twee kanten. Vandaag een vruchtbaar gesprek gehad en de aanzet is er voor een agentschap waar toekomst voor me in zit. En dat, terwijl de werkeloosheid volgend jaar gaat verdubbelen ten opzichte van nu. Ik mag mijn handjes dichtknijpen, en ik heb hier heel veel zin in, vooral omdat er een echte klick is met het productengamma en met het familiebedrijf dat ik ga vertegenwoordigen. Het is niet genoeg om meteen van te leven, maar met een enkel agentschap is dat zelden het geval. Er zit nog meer in het verschiet aan aanvullende agentschappen, maar dit is zonder twijfel een hele leuke start die me verder uit de put kan helpen. Overigens nadert de deadline voor het UWV om het bezwaar tegen de loonsanctie voor mijn werkgever dat zowel hij als ik hebben geuit te honereren met rasse schreden. En moet ik nog steeds een uitnodiging van een arbeidsexpert krijgen, terwijl de keuringsarts mij nog zou bellen voor een medische update begin deze week. En begin deze week is volgens mij op dinsdagavond weer voorbij. Zucht. Maar goed, een hoera gevoel overheerst bij mij vandaag toch echt. En ik kan verder toch weinig invloed uitoefenen op de voortgang van zaken bij het UWV. Dat heeft zo zijn eigen (gebrek aan) dynamiek.

Ik ben stil he?

Tijdje geleden dat ik op mijn blog schreef. In elk geval een paar heerlijke vakantiedagen met mijn dochter, schoonzoon en hun hondje Lovely doorgebracht in het duitse Saarland. Dat was heerlijk ontspannen. Nu zijn we alledrie weer op zoek naar werk.

Mjin bedrijfsaktiviteiten heb ik gewoon maar op nul gezet. Ik ben wel in overleg over mogelijk agentschap van een aantal nederlandse en belgische producenten van leuke nieuwe produkten, waarmee ik wat zou willen. Morgen heb ik daar weer een gesprek over.

Ook heb ik als Poz and Proud lid meegedaan in een werkbespreking van de Schorer over preventie interventie strategie. De daar besproken topics houden niet op me te boeien en mijn perceptie is dat er wel degelijk oog is bij behandelaars, psychologen, hulpverleners, onderzoekers en preventie instellingen voor stigma en ik vond de houding van het gesprek constructief en prettig. Natuurlijk moet de Schorer vanuit haar rol als gezondheidsbevorderende organisatie wel de condoomboodschap blijven roepen, zeker in de massa communicatie, maar dat neemt niet weg dat er een goed besef heerst over wat steeds vaker ervaren wordt als 'het gezeur van die eeuwige condoom boodschap', hetgeen betekent dat er meer op specifieke doelgroepen specifieke boodschappen dienen te worden gecommuniceerd, daar waar ook een nuance aan te brengen is. Er is in elk geval nog veel winst te behalen, zeker vanuit het aanwezige besef dat de meeste nieuwe infecties worden veroorzaakt door partners die hun hiv status niet kennen.

Verder ben ik in blijde verwachting van een uitnodiging van een arbeids deskundige van het UWV, want dan kan eindelijk een knoop doorgehakt worden. Nu heb ik wel de plicht te proberen me te reintegreren, maar zonder te weten of en zo ja in welke mate ik geacht wordt weer in staat ben te gaan functioneren en waarin dat zou moeten zijn. Dat is lastig, want het betekent dat zowel mijn werkgever als ik gedwongen zijn geduld uit te oefenen en dat wordt met het verstrijken van de tijd ook niet minder pijnlijk. Maar goed, wat moet dat moet.

De gedachte om me om te scholen blijft wat mij betreft ook een optie, want afgezien van een rol als agent in Europa, lijkt een toekomst als psychotherapeut of maatschappelijk werker of gezinsvoogd of iets dergelijks iets dat uitstekend zou kunnen passen bij me. Voorlopig kan ik helaas nog niet daarmee beginnen. Intussen lees ik me in, lees veel over psychologie, neem mijn rust en ben de laatste 3 maanden 10 kilo aangekomen zodat er eindelijk weer wat vlees op mijn botten komt. En dat voelt sowieso lekker. En eind februari heb ik een weekendje Antwerpen voor de boeg, waar ik ook naar uit kan kijken.

Jeugdige moed... het bestaat nog

Te vaak wordt afgegeven op het gebrek aan moraal en verantwoordelijkheidsbesef van jongeren. Dat is echter een grote misvatting als je het mij vraagt. Vanavond las ik het volgende artikel bijvoorbeeld:


Jongeman redt bejaarde vrouw van verdrinking
(Novum) - Een 20-jarige man uit Gouda heeft zaterdag een 77-jarige vrouw uit Hendrik-Ido-Ambacht van de verdrinkingsdood gered. De bejaarde vrouw kwam met haar rollator terecht in het water dat langs de Tesselschadestraat in haar woonplaats loopt. Ze ging kopje onder. De man zag het gebeuren, bedacht zich geen moment en sprong het water in.
De vrouw was de eendjes aan het voeren toen de rollator waarop ze zat in beweging raakte. Ze kon het apparaat niet stoppen en raakte te water. De man zag het en sprong haar achterna. Een 22-jarige vrouw en een 28-jarige man zagen het voorval vanuit hun huis gebeuren en schoten ook te hulp. Door hun gezamenlijke inspanningen kon ze op het droge worden geholpen. Ambulancebroeders hielpen de bejaarde vrouw ter plaatse. Haar dochter kwam haar ophalen en de kloeke redders werden hartelijk bedankt.

Het lijkt me echt geen pretje om met deze temperaturen in een sloot te springen. Respect!

Feel the Music

Vanavond heb ik gekeken naar allebei de Dirty Dancing films. God was mis ik het. De muziek voelen, helemaal opgaan in elkaar en de muziek, de sensualiteit. Ik mag dan soms nogal zwaar uit de hoek komen, maar als ik daaraan terugdenk maakt mijn hart een sprong. Heerlijk.

vervolg op mijn publicatie van gisteren

De volgende reaktie kwam op mijn publicatie

Quote

We kunnen elkaar een hand geven, of een 'Judaskus'Ja, ik respecteer mijn ouders, die nog graag de laatste jaren van hun leven willen blijven geloven, ik respecteer en waardeer ook de kritisch katholieke opleiding die ik op het toenmalig nog door Jesuieten gerund Stanislas College in Delft heb mogen genieten, maar dat betekent niet dat ik me ook nog verbonden voel met deze mesjogge club. Drie jaar geleden heb ik nog een polemiek gevoerd in het blad van de Delftse Werkgroep Homoseksualiteit met Antoine Bodar, over waarom hij zich toch in zoveel kronkels blijft draaien om al die waanzin goed te praten. Ik heb daarop geen bevredigende antwoorden gehad, dus ik beschouw me nu als er echt niet meer bij horend, al zal ik, als het mij gegeven is, zeker mijn ouders nog in voor hun gewijde aarde begraven.
4 februari 2009 5:32

Unquote

Ik snap die reaktie volkomen. Ook ik heb familie, en ouders, die Rooms Katholiek zijn en een deel van mijn familie - waaronder óók ikzelf nog niet zo lang geleden - ging naar de mis en kiest ervoor om deel te willen blijven uitmaken van de Rooms Katholieke gemeenschap. Ik ben weer begonnen naar de Kerk tegaan omdat ik een spirituele beleving in de wereldse, rationale maatschappij die ons omringt miste en nam op de koop toe dat ik altijd al grote vraagtekens heb gezet bij de dogmatiek van de Kerk. Ik ga binnenkort ook gewoon weer naar het Klooster voor bezinning en rust, en heb er geen enkele behoefte aan mijn familie of wie dan ook hun geloof te ontnemen. Individuele spirituele beleving, en zelfs die in een gemeenschap, is toch nog iets anders dan het blindelings volgen van achterhaalde dogmatiek.

Het probleem is, dat de Kerk zélf haar achterban van zich vervreemdt. Het lijkt er sterk op dat de kerk een soort extremistische orthodoxe revolutie doormaakt en sterker dan ooit een soort dictatoriaal stelsel is dat haar weerga in de wereld niet kent, volledig indruizend tegen elk gevoel van rechtvaardigheid, vredelievendheid en tolerantie. Dat gaat er bij mij gewoon niet in. Als de Paus meent te moeten ontkennen dat hij geweten heeft van het standpunt van Bisschop Willamson dan - sorry maar ik kan het niet anders zien - liegt hij dat hij barst. Zelfs binnen de kerk zijn bisschoppen, kardinalen en priesters fel gekant tegen deze uitspraak van de Paus die al of niet bewust aanstuurt op confrontatie met andere religies en hele bevolkingsgroepen. Dat kan en mag niet getolereerd worden in het kader van de democratisering, toenadering en het streven naar eendrachtige samenwerking van de mensheid, in het kader van de beleving van een waarlijk spiritueel besef dat er echt wel is in de wereld. Net als de voorbije tweeduizend jaar liegt en bedriegt de Kerk omwille van het behoud van macht. Ik kan er niets anders van maken.

Als de Kerk waarlijk staat voor waar God voor staat, namelijk liefde, tolerantie, vrede, soberheid, solidariteit dan móet het afstand nemen van wat de Paus uit heeft gekraamd en de koers drastisch wijzigen. Een eis aan het adres van bisschop Williamson zijn standpunt te herzien is wel het allerminste wat moet gebeuren om het bestaansrecht van de Kerk overeind te houden, maar wat mij betreft is dat in geen velden of wegen genoeg. Het zou slechts een symbolische daad zijn die de schijn moet wekken dat de Kerk niet dat orthodoxe, in zichzelf gekeerde instituut is dat het in werkelijkheid wel degelijk is. De Kerk moet zich echt vernieuwen, afstappen van haar conventionele orthodoxe en toenemend extremistische dogmatiek, anders is het met de Kerk gedaan en terecht.

Dat neemt geenszins weg dat dit me vervult met een gevoel van spijt en gemis, net als het dat zal doen bij zoveel mensen die het Rooms Katholieke geloof een warm hart toedragen. Ik voel mij ondanks mijn uitdrukkelijke behoefte te Geloven gedwongen, zeer tegen mijn zin, om de Kerk de rug toe te draaien. Wat mijn ouders doen, of mijn familie is natuurlijk geheel en al voor henzelf om te besluiten en ik besef heel goed dat iets waar je met hart en ziel heel je leven in hebt geloofd uit je hoofd zetten héél veel gevraagd is. Ik vráág dat ook niet van iemand. Ik vraag alleen aan iedereen om kritisch te zijn en zijn geweten te laten spreken. Wij zijn niet dom en ongeschoold zoals het gros van de bevolking die aan de wortels van de RK Kerk heeft gestaan, blootgesteld aan de medogenloze politieke en maatschappelijke macht die de Kerk toen had en idioot genoeg nog steeds heeft. De mensheid van toen werd niet geacht zelf na te denken, haar eigen oordeel te vormen en er afwijkende gedachten op na te houden, op straffe van vernedering en niet zelden zelfs met de dood, zoals levend verbrand worden of opgehangen worden ten tijde van de inquisitie. Wij zijn tegenwoordig heel wel in staat om een oordeel te vormen over wat er gaande is, óók onze ouders en die van hen, en zijn daardoor anders dan vroeger met elkaar verantwoordelijk voor (streven naar) het behoud van de wereld door er normen en waarden op na te houden die passen bij ons eigen geweten en kennis.

De Kerk is een volslagen verouderd instituut berustend op onoprechtheid en selectieve waarheid, vastberaden machtig te blijven en de confrontatie aan te gaan met andersdenkenden, zeker in de vorm waarop die zich momenteel manifesteert en zelfs vandaag de dag nog in versterkte mate.

Dat is niet wat ik vind, dat is een feit. De mensheid kan en mag dat m.i. niet langer tolereren, hoe spijtig ook. Niemand wil graag iets veranderen en iedereen heeft van nature de neiging vast te houden aan wat ze altijd is geleerd, want als we dat loslaten ontstaat er een onzekere situatie en krijgen we het gevoel de controle te verliezen. Maar we kunnen toch niet toestaan dat bij de gratie hiervan de Kerk in al haar Orthodoxe achterhaalde extremistische confronterende dogmatiek blijft voortbestaan? Er zal iets nieuws voor moeten komen en dat is een stroming die steeds sterker wordt in de hedendaagse wereld: die van het nemen van de verantwoordelijkheid van de mensheid voor vrede, tolerantie en samenwerking om de enorme problemen die op ons afkomen het hoofd te kunnen bieden. Die van het zoeken naar overeenkomsten naar parallellen die er in de verschillende religies - niet zelden van elkaar verschillend gewoon op basis van interpretatie van de waarheid in de context van de oorlogen en politieke situatie van het begin van de jaartelling. We moeten zoeken naar de wortels van spirituele en esoterische waarden verborgen in op elkaar lijkende wijsheden die de verschillende religies aanhingen en hangen. Dat moeten we doen me het oog op het nastreven van individuele groei, balans, de wil om samen de wereld op een verantwoorde wijze te blijven bevolken, zonder haar naar de filistijnen te helpen. We kunnen denken dat dat een utopie is, maar alle ingredienten bestaan al, en hoeven alleen maar op een goede manier te worden gecombineerd en her-schikt. Als we onszelf blijven toestaan onze religieuze leiders, of dat nu de Christelijke, Islamitische of die van wat voor religie dan ook zijn, verdeeldheid te laten zaaien om machtswinst te realiseren ten koste van een of meer van andere religies dan zijn we, geschoold en geinformeerd als we tegenwoordig zijn willens en wetens bezig de glazen van de generaties na ons in te gooien.

De tijd dat dit kon bestaan is voorbij. Ik weet zeker dat veruit de meeste mensen die kiezen voor het aktief of passief aanhangen van een bepaalde religie, U misschien, in elk geval ik, onze ouders, pastors en pastoors, Dala Laima of Paus, Imam of priester, Monnik of non dat doen in een streven naar het bereiken van het hogere, verlichting, liefde, vrede, individuele groei. Dat doen we individueel al eeuwen, al vanaf het ontstaan van de Kerken. Nu komt het er op aan dat we die individuele overtuiging met elkaar verbinden en de synerchische energie die dat oplevert goed gaan gebruiken. Onze Paus ziet dat niet. Hij is van een tijdperk, dat in onze mindsetting al lang afgesloten is. Een feit waar steeds meer mensen zich bewust van worden. En nu we ons dat bewust worden kunnen we niet anders dan er afstand van nemen.

Dat besef groeit, en die nieuwe verbondenheid tussen wereldburgers, die is wat waarlijk een stap in de evolutie van de mensheid is, een evolutie die weer wat dichter bij dat wat goddelijk is komt. De wereld is bezig een stap voorwaarts te maken, en moet zich niet gaan laten dwarszitten door extremistische en orthodoxe geestelijk leiders, zoals wat we allemaal in deze westerse wereld zo afschuwelijk vinden de extremistische tweedracht zaaiende uitspraken van sommige Imams, van de manier waarop de Joden en de Palestijnen elkaar intens haten en bereid zijn hun leven te geven voor "de goede zaak". Wat we alleen niet zien is dat onze Paus net zo goed - bewust of onbewust - bezig is tweedracht te zaaien en zijn Absolute Macht te onderstrepen. We zien dus niet, dat onder deze Paus de kerk bezig is aan een orthodoxe revolutie met een extremistisch randje. En dat is volstrekt ontoelaatbaar.

Ook de behoefte uit de Kerk te treden?

Eerder al heb ik met boosheid gereageerd op uitlatingen van zijne Heiligheid Paus Benedictus over zijn houding t.a.v. homoseksuelen en nu weer met de recommunicatie van Bisschop Williamson, en blijkbaar ben ik niet de enige. Een golf van verontwaardiging gaat door Europa. Voor mij is de maat vol. Ik heb al nooit begrepen waarom het nodig was om babies van 0 te laten dopen, waarbij de ouders daarmee een niet meer terug te draaien beslissing nemen voor hun telg. Ont-dopen kan namelijk niet meer. Ik ben blij dat ik destijds ben getrouwd voor de Kerk maar dat ik daarbij als eis had gesteld dat de pastoor afzag van zijn eis dat ik mijn eventueel uit het huwelijk voortkomende kinderen zou moeten laten dopen. Nu ga ik zelf uit de Rooms katholieke kerk treden die domweg gebaseerd is op verdraaiing van historische feiten en politiek gekonkel van de eerste eeuwen van de jaartelling, met de evangelien opgetekend ver na dat Jezus, die Joods was trouwens, (het eerste evangelie was optekend door Marcus in het jaar 136 na Christus of daar in de buurt) zou zijn gekruisigd, pas 300 na Christus werd goedkeuring gegeven aan wat tegenwoordig als waarheid van het Nieuwe Testament wordt beschouwd.

Ik hou het voor gezien. Wég met Benedictus, die ik zie als een gevaar voor toenaderingsvorderingen tussen de verschillende religies en culturen, hetgeen wat mij betreft helemaal indruist tegen de vooruitgang van de evolutie van de mensheid en de manier waarop die in staat zal zijn de voor ons liggende grootse uitdagingen gebroerderlijk het hoofd te bieden. Op zijn zachtst gezegd heeft deze persoon geen notie van wat er buiten het Instituut Kerk gaande is en is hij daarmee een incompetent en zelfs gevaarlijk geestelijk leider.

Voor degenen die de recente gebeurtenissen ook voelen als de druppel die de emmer doet overlopen, zie hier het bijbehorende formulier:

Quote

Geachte heer,

Bijgaand doe ik u het formulier toekomen, dat u ingevuld en voorzien van datum en handtekening toe kunt sturen naar de parochie waarin u bent gedoopt.


Bijlage openen formulier verlaten R.K. Kerk.doc


Hierbij verklaar ik

Naam : …………………………………………………………………
Doopna(a)m(en) : …………………………………………………………………
Geboortedatum : …………………………………………………………………
Doopdatum : …………………………………………………………………
Doopparochie : …………………………………………………………………
Adres : …………………………………………………………………
Postcode en woonplaats : …………………………………………………………………


dat ik heden weloverwogen en in vrijheid heb besloten om de Rooms-Katholieke Kerk bij formele act te verlaten.
Ik acht mijzelf niet langer met de Rooms-Katholieke Kerk verbonden.
Ik aanvaard alle gevolgen die volgens het recht van de Rooms-Katholieke Kerk aan mijn besluit tot kerkverlating bij formele act zijn verbonden.
Ik verzoek bovengenoemde doopparochie om er zorg voor te dragen dat mijn besluit tot het verlaten van de Rooms-Katholieke Kerk wordt aangetekend in het doopregister en dat mijn naam verwijderd wordt uit het digitaal bestand.



Plaats : …………………………………………………………………
Datum : …………………………………………………………………
Handtekening : …………………………………………………………………

Unquote

weer bingo

Vanmorgen in alle vroegte een kijkje in mijn slokdarm laten nemen met een camera. Ik blijk nu zweertjes en spataderen te hebben, als gevolg van de leverinfectie. Daar is wel wat aan te doen, maar het stemt me niet vrolijker. In elk geval heb ik mijn internist gevraagd om mijn afspraak voor eind maart naar voren te halen, zodat we de behandeling zo snel mogelijk kunnen bespreken. Als zo´n bloedvaatje knapt, kan er namelijk een levensbedreigende situatie ontstaan. Intussen heb ik zijn toezegging dat aan die vervroeging van de afspraak wordt gewerkt.

Verder heb ik me nogal boos gemaakt over de slachtoffers van de Groninger hiv zaak, die een miljoen eisen van de waarschijnlijke daders. De advocaat vindt dat die daders maar moeten bewijzen dat zij het niet geweest zijn, die deze mannen hebben besmet. Zal ik dan maar iemand aanwijzen waarvan ik vermoed dat ie mij de coinfectie heeft bezorgd en mijn advocaat laten zeggen dat diegene dan maar moet bewijzen dat hij het niet was? Goeie manier om mijn begroting sluitend te krijgen.

Tuurlijk zijn die Groninger mannen ziek bezig geweest, maar dit gaat me toch echt way too far.

Toch maar die studie?

Dit weekend heb ik vooral besteed aan het steeds weer opstarten van de CV die er steeds mee ophield. Maandag komt de monteur. Lex is weer op reis. Ik heb om warm te blijven veel tijd in bed doorgebracht, maar zelfs na twee dagen veel slapen branden mijn ogen nog en blijf ik down. Hoe nu verder. Hoe nu verder. Hoe nu verder. Het blijft maar door mijn kop malen, ik kan het niet loslaten. Ik schreef een column voor hivnieuws om mezelf op te beuren, die gaat over de diepere essentie van jaco's verhaal over Haagse henk en zijn Formule 1 pet. Zal die zo ook op het blog zetten. Heb Gastroquip's februari akties on line gegooid en een email naar de cateraars gestuurd, maar tot nu toe geen reactie. Het is ook een rottijd. Het blijft koud. Wie gaat nu ook investeren? Dat zal echt wel voorjaar worden. Ook de leads die ik tot nu toe had blijven in de lucht hangen, er worden geen eieren gelegd, zeg maar. Samen met het WIA gesprek in mijn kop nagalmend kom ik toch steeds meer op de gedachte dat het misschien toch een goed idee is om een HBO studie te gaan doen. Een schikking van mijn werkgever mag ik niet aksepteren want dan raak ik mijn inkomenskompensatie kwijt van de verzekeraar, maar een studie kan hij mogelijk wel financieren en eigenlijk, diep in mijn hart, wil ik dat ook wel. Een studie Psychologie. Ik heb mensenkennis en levenservaring, als ik me nu ook eens theoretisch op een professioneel niveau kon tillen, ligt daar misschien een goede toekomst. Mogelijk dat ik een deeltijdstudie kan gaan doen met een stukje WIA en een stukje inkomensverzekering, en kan ik die studie laten betalen door mijn werkgever. Het zou een uitweg kunnen zijn uit de impasse, het het zou goed bij me passen. En als ik dan hobbymatig nog wat met het bedrijfje kan doen, kan het ook nog een leuke afwisseling zijn. Een deeltijd baan, een eigen bedrijfje, en een goeie balans met vrije tijd om eindelijk, eindelijk weer eens van het leven te kunnen gaan genieten.

Mijn column:


Hiv, Hepatitis C en humor

“Hey”, riep Haagse Henkie mijn jongste zoon toe. “Ook met vakantie hier?”
Jaco, zoals altijd wonend in een sweater met capuchon, in trainingsbroek, met een flitsende zonnebril op zijn vermagerde donkerblonde kop en al even snelle sneakers aan zijn voeten knikte. “ Wat heb jij, dat je hier bent?” vroeg Haagse Henkie nieuwsgierig. “Kanker”, grijnsde Jaco, die de directheid van Henkie wel kon waarderen. “Oh, rot man. Ik heb MS, kan geen meter meer lopen. Wat een mazzelaars zijn we eigenlijk he, dat ze die scooters hebben uitgevonden. Anders zou je vriendin zich het apelazerus lopen te sjouwen met je”. Jaco lachte nu van oor tot oor, en knipoogde bevestigend.
“Je ziet er naar uit dat je wel zin hebt in iets sportiefs. Hier, ik heb wat voor je”, glimlachte Henkie en hij toverde een azuurblauw formule 1 petje tevoorschijn. “Wedden dat ik harder kan dan jij?”
Marianne, Jaco’s vriendin moest ondanks alles toch ook lachen, en ze besloten tegen elkaar te racen. Samen bepaalden ze het parcours, dat deels liep over paadjes waar door het zorgzame personeel goedbedoeld ronde borden met rode rand en een rolstoel met een streep erdoor waren geplaatst. Dat maakte de race natuurlijk alleen maar spannender. Ik weet niet wie won, maar het was het begin van een warme vriendschap.
Jaco vertelde me dit verhaal toen ik hem aan het eind van de vakantie ophaalde en hem aantrof met die mooie, azuurblauwe formule 1 pet op zijn kop.
Zijn humor. Ik zal die nooit vergeten. Een week of drie voor zijn overlijden was hij nog met zijn beste vrienden naar het casino geweest. Voor het eerst in zijn leven. Die vrienden verloren, hij won. “Wat een mazzelaar ben ik toch”, lachte hij, nadat hij een teug extra zuurstof uit zijn mobiele tankje had genomen, en op zijn sterfbed, luttele seconden voor hij in slaap werd gemaakt voor de euthanasie, lachte hij nog om een grap van zijn broer. Die bewuste avond was natuurlijk oer emotioneel, geladen met intens verdriet, machteloosheid, maar óók opluchting. Die lach, op dat moment, die zal ik nooit vergeten. Die lach haalde de spanning uit de lucht, die lach maakte dat we op slag meekregen, dat het zo écht okay was. Ik zeg dus geen woord teveel als ik zeg, dat hij zijn humor nooit verloren is. De humor die hem zo lang op de been hield, nieuwe symptonen van achteruitgang dragelijk maakten, en het ook voor zijn vrienden en familie allemaal dragelijk hielden. Die humor, die was essentieel.
Ik realiseerde me dat opeens toen ik het petje van Haagse Henkie aan mijn kapstok zag hangen, thuis. Op een moment dat ik erg down was. Vooral door die kloterige coinfectie met Hepatitic C. Na het dealen met mijn homo zijn, mijn hiv nu ook al moeten dealen met Hepatitis C. Ik noem het mijn derde coming out. En ik kan je vertellen, dat die zwaarder voelt dan de vorige twee. Hoe dan ook, met al die kommer en kwel van de laatste jaren - kreeg ik opeens glashelder door - ben ik mijn blijmoedigheid verloren. Die humor en levenslust die Jaco zo sierde, die kenmerkte mij vroeger ook.
Die humor wil ik terug en Henkies Petje helpt me daarbij. Ik pak het soms op, zet het op mijn kop en laat de heerlijkste herinneringen naar boven borrelen. Reken maar dat ik er heel wat in mijn hersenpan heb! Zo krijgt dat gekke petje de kommer en kwel keer op keer de kast in. Ik zie dan hoe heerlijk het is onbekommerd te zijn, tevreden te zijn met wat is, verschoond van die treiterende target eisende boze bazen boven me. Ik zie dan, dat de basis wordt gelegd weer te kunnen genieten, zonnig in het leven te staan. En ik zie hoe mijn eigen betere stemming zijn weerslag heeft op mensen in mijn omgeving, voor wie ik niet langer een egocentrische zuurpruim ben wil zijn.
Ik las laatst een esotherisch boekwerkje van Anne Diamingo: “wie met licht strooit, doet de wereld glanzen“ . Zo is het ook, en dat is iets dat ik vroeger altijd belangrijk vond. Haagse Henkie met zijn formule 1 petje heeft me dat opnieuw doen beseffen. Met al zijn handicaps, net als Jaco, liet hij de wereld een klein beetje glanzen. Is dat niet mooi?
Terwijl ik dit zit te tikken zie ik Jaco voor me, met zijn grijns van oor tot oor en een vette knipoog.
“That’s the spirit Pa” . Opgestoken duim, en weg is ie weer.

Beatrix 71 jaar

en daarmee de op een na oudste regerend vorst die de Nederlanden ooit heeft gehad, op Koning Willem III na. Een bewonderenswaardige vrouw, die een uitgesproken kracht en tegelijkertijd een diepe begaandheid in zich heeft en laat gelden.

Je kan natuurlijk zeggen dat het niet van deze tijd is om een constitutionele monarchie te hebben, maar wat mij betreft geeft niet alleen zij, maar ook de generatie daarna blijk van een inzet die een extra dimensie geeft aan ons volk. Nu ben ik natuurlijk Hagenaar van geboorte, en fietste vroeger wekelijks langs het toen nog onbewoonde Huis ten Bosch waar Hare Majesteit nu haar thuis heeft. Natuurlijk liep ik als jongetje geregeld voorbij Paleis Noordeinde en wandelde met mijn ouders over de seringenberg bij Wassenaar, waar nu Willem Alexander en Maxima wonen. En natuurlijk ben ik best een beetje gek op die Haagse kak, zeg maar. Het kost wat, ons koningshuis, maar het heeft iets bijzonders om, in tegenstelling tot bijvoorbeeld bij onze oosterburen, waar de Minister President om de zoveel jaar van stoel verwisselt, een Moeder des Vaderlands te hebben. Die er altijd is, en altijd zal zijn. Die zich niet kan permitteren zich te handhaven met populistische korte termijn maatregelen in moeilijke tijden, maar haar bestaansrecht als Moeder van ons volk ontleent aan een oprechte inzet voor het behoud ervan ook op de lange termijn. Ik ben vrees ik een onverbeterlijke oranjegezinde.

Het vreemde is, dat hoewel 80% van de Nederlanders vertrouwen heeft in onze vorstin als staatshoofd, haar grootste aanhang komt enerzijds van academici en anderszijds van allochtone Nederlanders. Dat zegt iets over haar.

Inmiddels heeft ook meer dan 80% van het volk vertrouwen in Prins Willem Alexander, die zich aan de zijde van Maxima heeft ontwikkeld tot een warme intelligente persoonlijkheid en zijn Prins Pils imago volledig van zich heeft afgeschud. Een man die in staat en bereid is om een grote verantwoordelijkheid te dragen. Een inhoudelijk koningsschap, dat is waar zowel Beatrix als Willem Alexander zonder twijfel voor zullen gaan, en wat mij betreft moeten ze die ruimte ook krijgen.

Leve onze Koningin. Chapeaux Beatrix, Moge U nog lang in goede gezondheid bij ons blijven.

What´s next?

Zucht. Ik weet het even niet meer. Mijn inkomensverzekeraar is al twee weken te laat met betalen, de nieuwe advocate heeft de zaak teruggegeven aan de oude, blijkbaar was het allemaal te moeilijk. Ik had gisteren al uitgefiggered dat ik het schikkingsbod van mijn werkgever, dat ook weer niet zo geweldig was dat ik me verliezen op andere fronten zou kunnen permitteren, niet mag aksepteren op straffe van a) niet meer in aanmerking komen voor een aanvulling op mijn inkomen als ik in de WW zou komen door mijn inkomensverzekeraar en b) sowieso een beroep doen op WW of WIA veel moeilijker zou worden, zo niet onmogelijk. Het spreekt vanzelf dat zeker in deze tijden heel snel een baan scoren of mijn bedrijfje dusdanig winstgevend te krijgen dat ik dat niet nodig zou hebben, afgezien van het feit dat ik dat helemaal nog niet zo zeker weet, ik me dat niet kan permitteren. Verder is mijn verwarmingsinstallatie voor de derde keer in drie weken kapot, hoewel ik dat ding pas 15 maanden geleden heb gekocht. Dat kost me nu al 200 euro, zelfs als ik een beroep doe op de fabrieksgrantie die niet alles dekt. Mijn salaris is er ook al niet vandaag, het is nog nooit zo laat geweest als deze maand. Heeft het iets te maken met de loonsanctie die al of niet terecht is opgelegd aan mijn werkgever, heeft het iets te maken met het schikkingsvoorstel dat ik door de strot gedouwd zou moeten krijgen. het zal wel niet, ik geloof dat niet. Maar ik vertrouw verdorie aan de andere kant ook nauwelijks nog iemand. Het maakt me rusteloos en down, erg down. Zo down, dat ik me bij tijd en wijle afvraag, de laatste dagen nogal vaak, hoe het zou zijn als.. maar ik heb altijd gezegd dat dat geen optie is, en dat moet zo blijven. Maar in vredesnaam, zou het eindelijk, eindelijk eens een beetje mee mogen gaan zitten?
Hoeveel kan een mens verdragen? Ik ben weer licht aangebrand, slaap slecht, droom raar, en soms bekruipt me een gevoel van angst. Hoezeer ik mezelf ook beloofd heb om dat niet te laten gebeuren. Het is er. En ik moet wéér in gevecht tegen dat gevoel. Dat gevoel van aan de Goden overgeleverd zijn, van geen controle hebben, van intense moeheid.

En wat moet je hier nou weer van denken????

Ik begin steeds meer te geloven dat Benedictus echt van de pot gerukt is. Zo meteeen gaat ie op zijn gisteren geopende You Tube kanaal nog zeggen dat alle Homo's, Islamieten en Ongelovigen naar de andere wereld moeten worden geholpen. Heil Benedictus! Wat je ooit gezegd hebt doet blijkbaar niet ter zake, zolang je als bisschop strikt de leer van de kerk voert en als Gelovig Katholiek kritiekloos naar zijn pijpen danst. FUCK OFF MAN

Bron de telegraaf.

Quote

VATICAANSTAD - Paus Benedictus XVI heeft zaterdag een bisschop gerehabiliteerd die beweert dat er in de Tweede Wereldoorlog geen joden in gaskamers zijn vergast. De kerkvorst zette de rehabilitatie door ondanks waarschuwingen van joodse leiders dat de stap de katholiek-joodse banden ernstig zou schaden en antisemitisme zou aanwakkeren.


Het Vaticaan liet weten dat de paus een bevel heeft ondertekend die de excommunicatie van vier bisschoppen, onder wie Williamson, ongedaan maakt. De vier werden in 1988 uit de Rooms-Katholieke Kerk gezet omdat ze waren gewijd zonder toestemming van het Vaticaan.
De rehabilitatie staat los van de uitspraken van Williamson, verdedigde een woordvoerder van het Vaticaan de stap van Benedictus. De vier bisschoppen gaven leiding aan de ultraconservatieve Maatschappij van Sint Pius X (SSPX), die enkele moderniseringen binnen de kerk verwierp. De excommunicaties zijn opgeheven nadat de vier beloofden de kerkleer en het gezag van de paus te accepteren.
De banden tussen de katholieke en de joodse gemeenschap stonden al onder spanning door de mogelijke zaligverklaring van de omstreden paus Pius XII. Joodse organisaties verwijten Pius XII, die van 1939 tot 1958 paus was, dat hij de uitroeiing van joden oogluikend toestond. Volgens Benedictus XII liet Pius juist geen gelegenheid voorbij gaan om joden te redden.
In oktober stelde Benedictus de zaligverklaring uit om de goede relatie met de joodse gemeenschap niet te verstoren.

Unquote

Gekte

Een vreselijke dag vandaag. Weer een bekende die het nodig vond een eind aan zijn leven te maken, Ben. Ben - wist ik - zat bepaald niet lekker in zijn vel. Ik kan er niets aan doen maar voor Ben voelde ik weinig tot geen genegenheid, en dat had alles te maken met de weinig trotse manier waarop hij omging met zijn hiv en hcv. En met weinig trots bedoel ik niet dat hij het niet klaarspeelde met opgeheven hoofd door het leven te gaan, dat is ook heel moeilijk. Maar daarmee bedoel ik dat hij (zelf) destructief was. Maar misschien oordeel ik nu te hard, want zo ben je natuurlijk ook niet als je goed in je vel zit.
Hoe dan ook, Ben is niet meer en ik zal er geen traan om laten. Verder hebben we te maken met de laagste luchtdruk in ongeveer 100 jaar vandaag, wat misschien debet is aan de depressieve stemming waar mensen last van hebben, zoals ook ik die wéér in gevecht moet met mijn advocaat richting mijn inkomensverzekeraar, en wéér moet overwegen of ik wel kan schikken met mijn ex werkgever zolang het UWV nog geen oordeel heeft uitgesproken en ik mijn WIA keuring nog moet ondergaan, dat wéér mijn auto niet wilde starten - gelukkig komt komende week mijn nieuwe. Verder heeft in Belgie een psychopaat traumatische en uitermate shockerende aggressie getoond bij een baby afdeling van een kinderopvang van het OMCW van Dendermonde, door peuters en babies te mishandelen en er, afgezien van een medewerkster, ook nog drie van om het leven te brengen. Hoe ziek kan je zijn? Het regent al twee dagen onafgebroken en het is grauw en grijs, waardoor mijn auto weer niet wilde starten gisterenavond. Gelukkig was het me niet gelukt om nog een lastminute naar een bungalowpark te boeken met Annelies en Ricky, want anders hadden we er niet eens heen gekund, maar vandaag kon ik een auto lenen van de garagehouder waar mijn nieuwe auto komende week vandaan komt. Verder is het in de GAZA nog een gigantische puinhoop, letterlijk, en komt er veel te weinig hulp hoewel er nu mondjesmaat wat humanitaire hulp op gang komt. Kortom: de wereld is gek en ik ben down. Lichtpuntje denk ik: de aanstelling van Hillary Clinton als minister van Foreign Affairs, het gematigder standpunt ten gunste van de Palestijnen dat Obama uitstraalt, en dat we weer een dag dichter bij het voorjaar zijn. Hoewel de Spaanse en Franse Noordzeekust daar de komende nacht nog helemaal niets van zullen merken en een storm met windsnelheden van 150 km/met hoge golfslag en zware regenval hun deel zal zijn. Net als trouwens het noordelijk deel van de Middellandse zee, dus daar moet je nu ook al niet wezen. Ijzig koud is het ook in Ijsland, waar de premier vandaag is afgetreden, officieel vanwege een kwaadaardige tumor, maar waarschijnlijk niet minder doordat het land bijna in een faillissement is geraakt. Een ander pluspunt, bijna een soort opluchting zelfs, was dat ik weer ben uitgenodigd om deel te nemen aan een kloosterweekend in maart. Dat heb ik tot nu toe twee keer gedaan en beide keren heeft het me veel goed gedaan, dus ik denk dat ik daar maar weer eens voor ga. Zeker op een dag als vandaag heb ik wel zin om me een paar dagen af te sluiten voor alles en iedereen en in de heilzame intense rust binnen de kloostermuren op te gaan. De onzekerheid intussen, het afwachten en dagen tellen m.b.t. mijn inkomenssituatie dat ik eigenlijk voornamelijk alleen maar kan doen nadat ik mijn advocaten aan het werk heb gezet, ze maken me heel onrustig. Vandaag ging de beurs weer onderuit en er duiken steeds duidelijker cijfers op van toenemende werkeloosheid en afnemende huizenprijzen en bedrijfsleven in problemen, zowel in amerika als ook hier in den lande. Optimisten noemen het een uitgelezen kans om aan vernieuwingen te werken, zoals auto's op electriciteit, een veel grotere rol voor windenergie, onderlinge solidariteit en een gevoel van samen de schouders eronder. Klinkt leuk allemaal, maar ik heb effe geen schouder om uit te lenen op het moment. Mijn potentiele klanten zullen ook wel met de nodige terughoudendheid investeren momenteel, zeker in deze tijd van het jaar. Februari zal het nog niet hard gaan lopen. Daarvan ben ik nu al overtuigd. Daarna heb ik meer hoop. Ook overweeg ik om het schikkingsbedrag van mijn huidige werkgever aan te wenden om een HBO opleiding te gaan doen, zodat ik er geen belasting over hoef te betalen en ik een extra manier creeer waaruit ik in de toekomst inkomen kan verwerven. Op zo'n dag als vandaag denk ik: je zal maar overgeleverd zijn aan het sociale stelsel en verzekeraars. Geen wonder dat je dan de neiging krijgt om te zeggen tabé allemaal, geef mijn portie maar aan fikkie, ik doe er niet meer aan mee en knijp er tussen uit. Als je moe bent, ziek, overspannen of depressief is dat volslagen onverdragelijk. Gelukkig heb ik familie, vrienden, kinderen en goeie advocaten. Veel van mijn kennissen en vrienden hebben die niet of niet op die manier. En dan moet je verdomd stevig in je schoenen staan om alle ellende te (willen blijven) verdragen. Twee nachten geleden droomde ik nog dat we Jaco levend hadden begraven, volgens mij heeft dat iets te maken met het feit dat er, nu hij er niet meer is, ik toch de behoefte voel om dingen met hem te bespreken die niet aan bod gekomen zijn. Ik droomde ook dat ik totaal over de rooie en aggressief was tegen iedereen, iets wat mij volslagen vreemd is, maar misschien onderhuids wel eens zou willen zijn. Er zit heel wat frustratie. En ik heb het gevoel dat ik die niet kwijt kan.
Maar ja, na regen komt weer zonneschijn. Morgen zou het al iets beter worden. Dan ziet het leven er misschien weer gelijk heel anders uit. En dat weekendje weg, wat er ook gebeurt, met mijn dochter en schoonzoon, gaat dan maar over 14 dagen gebeuren, want de deal is: één weekend zijn ze bij mij, en proberen kwaliteitstijd aan elkaar te besteden, en het andere weekend gaan we onze eigen dingen doen.

Barack´s inauguratie - geschiedenis geschreven

Voor de buis neergezakt, kijkend naar de beschouwingen over de inauguratierede van Barack O Bama, die naar mijn mening met het willen uitdragen van de boodschap 'hope over fear' en 'the power of love, truth, loyalty, persistance, oude waarden die ook opgaan bij het bereiken van nieuwe doelen met nieuwe middelen, heel erg op het juiste spoor zit. Die de noodzaak van wereldvernieuwing niet weg bagataliseert, die de noodzaak ziet van construtieve samenwerking in plaats van kinderachtig vasthouden aan eigen voordelen, die inziet dat macht toeneemt naarmate je die verstandig gebruikt. Die Barack is een moedig man. Ik zat min of meer te wachten op een moordaanslag maar die bleef uit. Een moeilijke boodschap had hij voor zijn volk. Moge God hem bijstaan de dingen die bij de implementatie van dit gedachtengoed zo gemakkelijk verward raken in een net van intriges, helder te blijven zien. Een chaufinistische boodschap toch ook wel, maar misschien zouden wij nederlanders daarin een voorbeeld kunnen nemen van de amerikanen en is dat chauffinisme helemaal niet zo iets negatiefs. Er kan ook teamspirit van uit gaan. Barack wil Amerika niet zien als een verzameling over het paard getilde individuen, maar als een volk, dat voor een moeilijk taak staat, en zal slagen zolang gezamenlijk de schouders eronder worden gezet. Dàt is een boodschap die aansluit bij het bereiken van die wereldvernieuwing, en zijn komst zie ik toch wel als een belangrijke stap voorwaarts in de richting van die Nieuwe Wereld.

Barack´s inauguratie: misschien historisch nog wel belangrijker dan Nelson Mandela's vrijlating. Een hoogtepunt in de geschiedenis. De verpersoonlijking van de hoop. Zoals Willem Alexander zijn op weg naar huis vanuit Dubai: ik zou niet graag in zijn schoenen staan, hij staat voor een immense taak.

De wind weer in de zeilen

Drukke dag vandaag. Een leuk gesprek gehad met een aankomende klant en vanmiddag mijn complete aanbieding de deur uit gedaan. Voelt wel effe lekker met al die sombere berichten. Weer 2% van de AEX, weer minder werkgelegenheid, dus het perfekte moment om met iets nieuws te beginnen. Als je op een dieptepunt start en je komt los van de grond, dan is dat natuurlijk een hoopgevend teken voor de toekomst.


Nog wat fotootjes van de Poz Tea Dance, vandaag te zien op het blog van poz and proud en dat van Jan, die de VJ beelden heeft gemaakt. Godallemachtig, ik lijk Al Bundy wel op die foto.

Nu aan het koken en dan vanavond maar eens lekker even uitblazen. En o ja, die kut WARRANTY GROUP heeft mijn gegevens volgens mijn advocaat niet ontvangen en dus ook niet betaald. De gegevens die ik vorige week vrijdag heb gemaild, waarover ik geen foutmelding heb ontvangen en waar ik het dossiernummer heb gerefereerd. Een aanbeveling: sluit bij je hypotheek NOOIT EEN INKOMENSVERZEKERING AF BIJ DE WARRANTY GROUP. Dan weet je zeker dat de boel wordt getraineerd bij het leven. Het is dat ik aan ze overgeleverd ben, want anders.... Enfin, morgen gaat mijn advocaat weer bellen. Vandaag alles nog eens doorgefaxed. En ik maar wachten op mijn centen. En wachten, en wachten, en wachten. De stoom komt zo langzamerhand uit mijn oren.

het deksel van de put

Gisteren was de tweede Poz Tea Dance in The Curch in Amsterdam, georganiseerd door Poz and Proud. Het was nog een wat groter succes dan de eerste keer, met geweldige VJ beelden, kort onderbroken door een heerlijk optreden van Dorothy, de rondborstige travestiet die een fraaie performance neerzette en volop in matrozen en piratenkostuums uitgedoste mannen. Om van te smullen. Wat losser ook dan de eerste versie qua sfeer, zeer ontspannen en prima gehost door het personeel van The Church. Zelf was ik nogal in gesprek geraakt met Jaap, uit Alkmaar, en we konden het goed met elkaar vinden. Verder ook wéér nieuwe gezichten en opnieuw had ik het idee dat deze vorm van ontspanning voor ons hivvers een goede, niets institutioneels meer hebbende manier is om onderling contact te bevorderen en onszelf te empoweren.

Tot mijn eigen verbazing stond ik vanmorgen down op. Ik moest ik mijn advocaten weer raadplegen over verdere stappen die moeten leiden tot een constructieve afronding van mijn loondienst verband zonder dat ik mijn rechten op gebruikmaken van het sociaal vangnet te verspelen. Dat is alles bij elkaar zowat een dagtaak op zichzelf, ik hoop dat het snel en goed wordt opgelost, zowel voor mijzelf als voor mijn werkgever, want daar zijn wij uiteindelijk het meest bij gebaat.

In de middag ben ik even bij mijn ouders langs gegaan en daar raakte het deksel even van de put waarin ik mijn emoties m.b.t. het overlijden van Jaco had ingestopt. Ik was zelf verbaasd over de diepe triestheid die me overviel en kon de tranen opeens niet meer bedwingen, terwijl het juist zo goed ging. Alle onzekerheden die me tot op de dag van vandaag omgeven werden me opeens even te veel, en het blijkt maar weer hoe flinterdun mijn opgebouwde weerstand en incasseringsvermogen nog is. Ook vanavond, toen ik de geluidopname van de afscheidsceremonie van Jaco nog een keer heb beluisterd, heb ik mijn tranen toch weer even de vrije loop gelaten. Gaat het dan niet over? En ook die bijgedachten? Rationeel besef ik best wel dat ik een goede vader voor Jaco ben geweest, maar emotioneel heb ik nog steeds grote moeite met de roerige jaren m.b.t. mijn huwelijk, het geharrewar met ons gezin, en het idee dat als die spanningen er niet zouden zijn geweest, we misschien beter om zouden zijn gegaan met de signalen die Jaco al een tijdje gaf dat het niet goed met hem ging. Vandaag realiseerde ik me opeens weer heel levendig wat een mooi kind ik heb verloren, en hoe laat ik de diepgang ontdekte die hij bezat. Maar misschien moet het wel zo. Misschien moet die deksel heel af en toe wat van die put, zodat je steeds een heel klein beetje van wat als je het in één keer toe zou staan o p je af te komen, laat ontsnappen en dan met steeds alleen een klein beetje van je totale emoties dealt. Een soort van beschermingsmechanisme. Tuurlijk, die signalen van Jaco waren er. Maar we hebben er op gereageerd en je bent toch altijd geneigd de artsen te geloven dat het ging om wat ook heel plausibel zou zijn: niets anders dan een vervelende sportblessure. Dat het meer was hebben ook de artsen niet kunnen bevroeden, dus hoe zouden Silvia en ik dat dan wel hebben moeten kunnen? Rationeel heb ik het best op een rijtje, beredeneerd. Maar emotioneel ... dat is toch nog een ander verhaal. Vandaag schrok ik gewoon even van de manier waarop die emoties als een door onderaardse druk spuwende vulkaan hun weg naar buiten zochten, en vonden. Maar de druk is weer gaan liggen. Ik ga zo naar bed. En morgen ga ik een leuke order scoren.

de sprong in het diepe...drijf ik op tijd?

Afgelopen maand dus begonnen met mijn eigen bedrijfje. Een paar ordertjes en wat leads heeft het opgeleverd, maar er moet nog heel wat gebeuren voor het winstgevend is. Maar goed, dat kan natuurlijk in het begin ook niet anders. Het is na de aanloopkosten in elk geval de eerste maand dat ik niet meer uitgeef aan kosten dan er binnenkomt, en januari is per defenitie natuurlijk niet de meest interessante maand voor caterende ondernemers om spullen te gaan aanschaffen. Vaak zijn ze nog druk met nieuwjaarsrecepties, horecava uitje, achterstallig administratie en dergelijke en begint het zo in maart pas weer te lopen, als de terrassentijd en de Paasdagen etc. er aan komen. Mijn inkomensverzekeraar, The Warranty Group, doet ook weer eens moeilijk en ik heb net als mijn werkgever bij het UWV aangegeven dat ik nu toch echt wel eens die WIA keuring wil en de zaak met mijn ex werkgever op een goede manier wil afronden. Daar lijkt gehoor aan te worden gegeven, maar wat het voor mij precies betekent .... geen idee nog. In elk geval houden we goede moed en dinsdag gezellig met mijn dochter naar de Horecava geweest, veel mensen gesproken en ook een paar leuke contacten gelegd, die het me mogelijk toch weer aantrekkelijk maken om mijn internationale expertise in een agentschappenrol een stukje te kunnen gaan spelen. Dan moet alleen thuis de boel wel goed worden opgevangen als ik op reis ben, maar goed, dat is vooralsnog niet meteen aan de orde, dat zou zo in april kunnen starten of later, afhankelijk van de te maken afspraken. En om minder afhankelijk te worden van die beroerde inkomstenverzekeraar, The Warranty Group en omdat ik zo min mogelijk een beroep wil doen op uitkeringsinstanties als WW of WIA, me nu goed voelende, ben ik ook weer aan het solliciteren geslagen. Niets bijzonders hoor, gewoon als parttime interviewer voor een marketing bureau waaraan ik me als ZZPer wil verhuren. Tijd heb ik in principe genoeg, geld niet. Dus als ik op een rustige, afwisselende manier mijn uren kan vullen en mijn hoofd zelf boven water kan houden, dan vind ik dat helemaal prima. Een zware job met targets en bazen die het zogenaamd allemaal beter weten, daar zie ik weinig heil in. Een beetje van dit en een beetje van dat, met voldoende vrije tijd voor mijn rust, daar kan ik oud mee worden en daar ga ik voor, voorlopig goed bij mezelf in de gaten houdend dat ik niet meer hooi op mijn vork neem dan ik aan kan.

Gisteren een paar uurtjes gaan stappen, maar ik merk dat ik mezelf dan toch nog wel erg tegenkom de volgende dag, en morgen ga ik als matroos naar the door onze groep georganiseerde Poz Tea Dance met als thema Zeelui, in the Church in Amsterdam. Zo blijven we lekker bezig en hoef ik ondanks alles niet teveel te peinzen over wat nou als... want dat is volstrekt zinloos. En... over twee weken krijg ik mijn nieuwe auto. Nou ja, nieuw, in elk geval een goeie tweedehands golf variant waarmee ik voor de dag kan komen. Nog een paar ordertjes en/of een handdruk met inhoud van mijn baas en ik kan me ook wat professioneler organiseren, en wie weet wat er nog voor moois op me af gaat komen. Daar houden we het maar op. En nu ga mijn bed afhalen en de boel eens effe wassen. Verlang naar het voorjaar, de deuren open gooien, de boel eens lekker doorluchten. Het rook er vandaag even naar, met een temperatuurtje van 6 graden na een ijzige periode. Even geduld nog maar...

Ijspret

Lang geleden. Maar nu kan het weer. Op natuurijs. Overal de vlieten vol met genietende mensen. Prachtig. Na het weekend is het weer voorbij. In vele jaren zijn we niet zo dicht bij een elfstedentocht geweest. De ambtenaren kregen dan ook ijsvrij....diezelfde ambtenaren die verzonnen dat kinderen dat niet krijgen, omdat zij anders niet aan hun urennorm komen! Nederland op zijn smalst. Belachelijk. Als mijn kinderen nog op school gezeten hadden, dan waren ze lekker ziek thuis.

Intussen staat de vulkaar onder het Yellowstonepark weer op uitbarsten. Dat gebeurt eens in de 600 a 700.000 jaar. Het rommelt weer, de laatste keer was 642.000 jaar geleden. Een poolwinter volgde, als het nu tot een zware uitbarsting komt betekent dat zo goed als het einde van de mensheid.

Zo zie je maar, uiteindelijk zijn we maar een heel klein onderdeeltje van het universum, en voor je het weet zijn we weggevaagd. Klinkt beetje depri, maar dat ben ik niet. Het is gewoon zo als het is. De helft van amerika zou onder een dikke laag roet komen, de wereld economie net als de vulkaan zelf uit elkaar geploft. Het einde van de mensheid zoals we die kennen. Kort voor Oud en Nieuw begon het weer te rommelen, en de boel kan weer tot rust komen, maar statistisch gezien.... je moet er niet aan denken

dromen

Vannacht droomde ik. Ik droomde dat mijn werkgever het toch wel erg jammer vond, dat ik - zeker nadat ik zoals zo´n twee jaar geleden al de indruk was dat een langdurige toekomst bij mijn werkgever niet leek te kunnen gaan gebeuren, hij mijn herstel heeft gezien, ervaart dat mijn krachten zijn teruggekeerd en dat ik me sterk maak om mijn eigen toekomst in eigen hand te nemen, en dat ik ook sterk ben. Ik vind het jammer dat ik mijn ondernemingszin en een aantal vaardigheden waarover ik meen te beschikken niet kwijt kan binnen de organisatie die ik achterlaat, en hoop van ganser harte dat er toch een heel plezierige samenwerking, zij het zonder de gezagsverhouding, zal kunnen blijven bestaan. In mijn droom kwam ook de Vice President International Sales voor van de fabriek uit California waarvoor ik heb gewerkt, en een collega en oude vriend van de importorganisatie waarvoor ik in de tweede helft jaren 80 en bijna alle jaren negentig heb gewerkt. Ik zag een soort spijt van hoe de dingen zijn gelopen, niet alleen bij mijzelf trouwens. We leken allemaal te denken dat we elkaar zouden kunnen versterken. Maar het was een droom. De dingen liepen anders. Ik heb gegeven wat ik kon, en ik ben in zeer zwaar weer verzeild geraakt waardoor het niet meer genoeg was, toen. Ik vond geen beschutting bij mijn gezin, en geen bij mijn werkgever. Ik heb alle zeilen bijgezet en de storm overleefd. Blijkbaar beschik ik over een grote mate van veerkracht. Maar het maakt de spijt die ik voel over hoe de dingen zijn gegaan niet minder. Ik heb dit weekeinde weer hard gewerkt aan de voorbereidingen om startklaar te zijn, en dat ben ik. Mogelijk dat na een korte aanloop periode mijn dochter ook voor het bedrijf gaat werken, zodat ik ook mijn idee om in de Baltics van start te kunnen gaan langs de weg van de geleidelijkheid vorm kan gaan geven. Maar eén stap tegelijk. Aftasten. Ben ik echt zo sterk als ik me voel? Mijn energie was vroeger bijna eindeloos. Zou het in elk geval deels weer die richting uit gaan? Ga ik nog een jaar of vijftien met passie en energie aan de slag? Ga ik weer nieuwe avonturen beleven en mijn leven intens leven? Ik barst weer van de ideeen en de plannen. De scherpte die ik kwijt was komt terug, net als de creativiteit. Jammer dat ik het niet kan delen, in elk geval aanvankelijk. Ik weet dat ik heel goed alleen kan werken, maar zal collega's toch missen. Daarom hoop ik met de afdelingen installatie en onderhoud van de firma die ik achterlaat, in elk geval een nauwe band te hebben in de toekomst.

In elk heb ik me in tijden niet zo lekker gevoeld. Zal dat zo blijven? Begin komende week nog een hobbeltje met het UWV te nemen met mijn baas samen. En dan kan es los gehen. Dan kan ik mijn krachten constructief gaan gebruiken, in plaats van die zo verbeten te gebruiken om het toilet te poetsen, dat ik door het porselein heen ging, zoals me gisteren gebeurde. Haha. Maakt ook niet uit. Ik ga tussen de bedrijven door de badkamer en de keuken nog wat faceliften, en een nieuwe wc pot was na de 22 jaar dat die het heeft gedaan geen overbodige luxe.

Ik heb de voorbije dagen weinig tijd besteed aan de familie. Even een vergaderingetje in Amsterdam en verder alleen tijd gemaakt voor mijn bedrijfje. Ik ben zelfs zo goed voorbereid, dat ik de komende maand niet verder hoef te bouwen aan de infrastructuur ervan, alleen zaaien en orders oogsten, en zodra het er genoeg zijn, een ander, meer representatief autootje kopen. Ik hoop dat ik vanaf midden komende week op de startknop kan drukken, sterker nog: ik gá woensdag op die startknop drukken. en wil mijn eerste ordertjes gaan boeken vanaf de week erna. Dan heb ik lang genoeg in de wacht gestaan. Niet meteen als een gek gaan hollen, dat is nergens goed voor, maar gewoon een beginnetje maken en voelen hoe het gaat. Een bodempje leggen zogezegd.

Einen guten Rutsch im neues Jahr!

Wens ik iedereen toe.

Mijn bedrijfsaktiviteiten met Gastroquip moet ik nog heel even op een laag pitje zetten. Wat formaliteiten met het UWV die nog moeten worden afgewerkt door mijn werkgever en mijzelf. Wij zijn het samen eens, maar ambtelijke molens... Ik verwacht dat dit de eerste dagen van januari door kan lopen zodat ik echt van start kan. Mijn akties staan al on line. Net als de website. Ik sta te trappelen om van start te gaan en heb al een mooie databank bij elkaar gesprokkeld waarmee ik van start kan.

Wish me luck. Zo kloterig als het afgelopen jaar kan het niet meer worden, en ik heb echt het gevoel dat ik nu op een pad weg uit het dieptepunt aangeland ben. Ik wens iedereen vooral een goede gezondheid, maar ook een voorspoedig 2009 toe.

Een bijzondere Eerste Kerstdag

Vandaag ben ik voor het eerst bij de schoonfamilie van mijn dochter geweest, en werd daar hartverwarmend ontvangen. Gewone, eerlijke, fijne mensen die me direct opnamen in hun kringetje. Ik was bovendien getuige van het huwelijksaanzoek dat de vriend van mijn dochter´s schoonmoeder deed, ten overstaan van heel de familie, waarbij mijn schoonzoon werd gevraagd zijn moeder weg te geven. Ik had fijne, open gesprekken met verschillende familieleden en toen ik op een gegeven moment toch wat emotioneel werd was dat ook okay. Ik kwam er als vreemde binnen, en we namen in omhelzing afscheid, zonder drank, zonder pillen, gewoon omdat het goed voelde. De bruiloft is op 9 september volgend jaar gepland 9-9-2009 dus. Het is mogelijk dat mijn dochter´s schoonmoeder dat niet gaat halen vanwege haar ziekte, maar het ziet er naar uit dat alles uit de kast gaat worden gehaald om er de mooiste gebeurtenis van te maken die je je maar kunt voorstellen. En dat is waar het allemaal om gaat. Een enorme mentale oppepper voor mijn dochter´s schoonmoeder, de soms wat argwanend bekeken vriend die zich van zijn allerbeste kant liet zien, de warmte en liefde straalde er af. het was een kerstdag die ik niet zal vergeten, hoe dan ook.

Benedictus: zum kotzen

uit het blog van poz and proud (http://www.pozandproud.nl/). Laat dat waarschijnlijk er maar af. Ik schaam me Rooms Katholiek te zijn met zo'n kleingeestige demente ouwe gek aan het hoofd.

Flikker op lul. zit dit te schrijven met een o zo mooi gezongen latijnse mis uit Rome op de achtergrond. De uitspraak van de Paus bewijst wat mij betreft dat het instituut Kerk een fossiel overblijfsel is uit de oudheid, een middel om het klootjesvolk in bedwang en dom te houden. Jezus wat ben ik kwaad. Ik heb me vast voorgenomen me te laten ont-dopen. Als zoiets bestaat. Ik geloof in God's liefde. Die elke vorm kan hebben. Ik heb geloof ik vanaf mijn tiende de oprechtheid van de Kerk al in twijfel getrokken en er al jong afstand van genomen. Niet van het Goddelijke, maar van de Kerk. Het wordt tijd dat ik het officieel maak. Halleluja.

Quote:

Hoe was het gezegde ook al weer? Hoe ouder hoe gekker? Dit gaat (zeer waarschijnlijk) op voor paus Benedictus. Tijdens een kersttoespraak afgelopen maandag vergeleek hij heteroseksualiteit met het tropisch regenwoud:
“Pope Benedict said on Monday that saving humanity from homosexual or transsexual behaviour was just as important as saving the rainforest from destruction. “(The Church) should also protect man from the destruction of himself. A sort of ecology of man is needed,” the pontiff said in a holiday address to the Curia, the Vatican’s central administration. “The tropical forests do deserve our protection. But man, as a creature, does not deserve any less…The pope said humanity needed to “listen to the language of creation” to understand the intended roles of man and woman. He compared behaviour beyond traditional heterosexual relations as “a destruction of God’s work.”

Unquote.

Nou, is die vent een geschifte seniele bekrompen klootzak of niet? Gadverdamme!

Kerstavond

Een heerlijk vredig gevoel is over me gevallen. Gisteren Larissa gezien, inmiddels 28 weken zwanger. De vrouw die het kindje draagt waarvan ik Jaco tot engelbewaarder heb gebombardeerd. Een nog jonge, bloedmooie, zelfbewuste, stralende vrouw die ik als de verpersoonlijking zie dat hiv niet langer een beletsel voor wat dan ook hoeft te zijn. Die op natuurlijke manier zwanger is geraakt en naar ik zeker weet de beste moeder zal zijn die je je maar kunt voorstellen.

Vandaag zelf weer in het EMC geweest. Met mij gaat het medisch, ondanks de cirrose, erg goed. Ik heb het lijf van een intensieve sporter, werd me vandaag gezegd. Perfecte bloeddruk, dat ik me zo energiek voel de laatste tijd komt doordat mijn lijf heel goed is in het aanmaken van nieuwe witte en rode bloedcellen en bloedplaatjes en zodra er een medicijn van de nieuwe generatie komt voor hcv waar ook hiv positieven in de testen kunnen meelopen, ben ik de eerste die het hoort. Fantastisch nieuws en ik ga met meer vertrouwen het nieuwe jaar in.

Gisteren tussen neus en lippen door een boekje gelezen met als titel: wie met licht strooit doet de wereld glanzen. Op de Kerstborrel van de HVN gisteren avond - opnieuw - waren er mensen die het knap van me vonden dat ik nu al zo opgekrabbeld ben. Ik denk dat die titel van dat boekje daar veel mee te maken heeft gehad, hoe Jaco ondanks al zijn vreselijke ellende juist dat uitstraalde en bleef stralen. En hoe ik voel dat hij daarmee een levenswijsheid aan me heeft laten zien die navolging verdient. Goed, het heeft tegen gezeten de voorbije jaren. Maar je kop laten hangen brengt niets. Het leven goedgemutst en met humor omarmen, dat is niet alleen wat je zelf overeind houdt, maar waar ook anderen weer energie uit kunnen putten.

Mijn Kerstwens dit jaar is dus heel simpel: tel je zegeningen en geniet van wat je hebt, straal dankbaarheid en blijheid uit en maak de wereld daarmee een klein beetje zonniger.

Die nachtmis laat ik maar zitten. Die is niet in Hoek van Holland zo te zien. Om nou zo laat in de avond nog naar Den Haag of Rotterdam te gaan, dat zie ik niet zitten. Ik ga lekker luisteren naar gospelmuziek op RTL, uit New Orleans. Joy- levensvreugde - uitstralen kun je aan die zo getroffen arme zwarte bevolking daar wel overlaten. Dat kunnen ze als geen ander. Intussen praat ik tegen mijn kanarie, die ik Piet heb gedoopt, staat er een appeltaart in de oven, en komt mijn azalea weer tot leven. Voortekenen van de ommekeer? Er moeten nog wat obstakels worden genomen, maar mijn aarzelende stappen eerder deze maand, me verwijderend van die zevensprong, is overgegaan in een vastberaden stevige mars. Het pad wordt minder drassig, de nevel aan het eind lost op. Ik kan nog niet over de obstakels heenkijken, maar alles wijst er op dat ik de goede kant uit ga.

Kerstmis

Het is gek, maar ieder jaar overkomt me het weer. Vandaag was er voor het eerst sinds een aantal hectische dagen wat rust. Ik heb een warm bad genomen, zit een esotherisch boek te lezen en luister naar heerlijke, kalme muziek. Niet persé kerstmuziek, die ook, maar een mix van eigentijdse en klassieke evergreens zoals het Avé Maria in verschillende versies, Paul McCartney, Aretha Franklin, Nina Hagen, Louis Armstrong, The Glenn Miller Orchestra, de Wiener Saengerknaben, Linkin Park, Guns and Roses, The Beach Boys, Pavorotti, Bette Midler. Een vreemde mix die me op een of andere manier heel comfortabel doet voelen. Vredig.

Het doet me even de zorgen vergeten, zoals de hectiek rond mijn verzelfstandiging, het UWV, mijn gezondheid. Er is vertrouwen dat het allemaal goed komt. Dat het pad dat ik ingeslagen ben okay is, al zitten er best haken en ogen aan. Ik voel iets van mijn oude passie terugkomen en ik ga me door niets tegen laten houden. Even nu met de komende feestdagen rust. Lex die morgen jarig is moest vandaag plotseling naar Engeland voor zijn werk en ik ben dus alleen, zijn verjaardag kunnen we niet vieren. Kerstavond komt hij waarschijnlijk weer thuis. Dan maken we het wel gezellig, al wil ik dit jaar toch echt wel naar de nachtmis. Gisteren heb ik nog wat geshopped en leuke cadeautjes gekocht voor eerste kerstdag als ik te gast ben bij de moeder van mijn schoonzoon Ricky. Die kanker heeft. Ik ga alles op alles zetten om het daar gezellig te krijgen. Het zal waarschijnlijk haar laatste Kerst zijn. Ik voel Jaco heel erg bij me. Het lijkt of ie naar me knipoogt om mijn vastberadenheid het roer weer in eigen handen te nemen, mijn passie en creativiteit weer een belangrijke rol te geven in mijn leven, me niet laat leiden door angst of laat remmen door onzekerheden. Ik weet opeens wat ik wil gaan doen en ga dat doen. En dat is heel erg okay. Niet teveel terugkijken, niet te ver vooruit plannen. Ik ga nu doen wat ik nu kan gaan doen in het pad waarvan ik weet dat het een goed pad is. Heel relaxed, dicht bij mezelf. Heel overtuigd en vast van plan me niet te laten dwarsbomen of afremmen. Een rustig weekendje voor de boeg. Even niet werken. Lekker wat bijslapen, even bij mijn ouders langs, eens goed ontspannen en dan volgende week ook lekker niets doen. Schilderen. Dat wil ik doen en ik weet ook al wat. Mijn administratie wat bijwerken, het huis even lekker onder handen nemen. En verder gewoon lekker helemaal niks. Heerlijk.

Over passie en vechtlust gesproken

Maarten van der Weijden is sportman van het jaar 2008 geworden. 7 jaar nadat hij kanker had overwonnen. Hij had zich ten doel gesteld de wereld te laten zien wat je allemaal kan bereiken....na kanker. Jaco was dat niet meer gegeven. Misschien een tikje melodramatisch, maar vandaag, onder de noemer `empowering the caterer with passioon` haalde ik mijn eerste order binnen nadat ik enkele uren eerder een introductie mail had gestuurd naar een aantal potentiele klanten, hoewel ik eigenlijk pas op 1 januari begin. Passie... de lat niet te laag legggen... de kracht die ervan uit gaat... ik begin steeds meer te geloven dat het ook echt werkt. Dat ik dat beetje extra overtuiging, die van mijn terug van weggeweeste stukje passie uitstraalt, kan aanwenden om Gastroquip te laten slagen. Ik heb ook geen enkele negatieve reactie op de mail gekregen, wel meerdere positieve. Er zijn tot nu toe minstens drie toekomstige klanten die het nu te druk voor me hebben, maar aangegeven hebben, spontaan, dat ze me in januari willen spreken. Dat geeft vertrouwen voor de toekomst. En toen Maarten zijn staande ovatie kreeg moest ik toch weer even een traantje wegpinken. Jaco kon het de wereld niet meer laten zien, de kracht van de passie, anders had ie het zeker gedaan. Ik heb mezelf ten doel gesteld het voor hem te doen. Dank je Sjakie, voor je energie. Dank je Maarten, voor wat je hebt neergezet, ook al is het zo dat je je zwemloopbaan nu verkiest te beeindigen.