Einde van een episode.

Opeens voelde ik vanavond de behoefte om dit blog af te sluiten. Immers, het verhaalt over een tijd, die is geweest. Ik begin aan een nieuwe episode. Anders, maar zeker ook met veel spannende en boeiende momenten. Met minder energie dan van die van mijn jeugd, maar het verlies daarvan ruimschoots gecompenseerd door een bewustere manier van leven.

Als je mijn blog boeiend vond, lees dan verder onder mijn blog: www.living-along.blogspot.com. Tot slot een knipoog naar de humor of, zo je wilt, nog één traantje om de verloren jeugd.

Ter Nagedachtenis in Apeldoorn

Vanavond speelde in het Orpheus Theater een prachtige bijeenkomst die aangeeft hoe diep het ongeloof in Apeldoorn was, en hoe groot de schok - nog steeds - over het gebeurde op Koninginnedag. Mooi gesproken woorden van Minister President Balkenende, de burgemeester van Apeldoorn, een dochter van een van de slachtoffers en de voorzitter van het Oranje committee. Woorden die hoe mooi en oprecht gesproken ook, nog niet konden beginnen aan te geven hoe diep Nederland en vooral Apeldoorn in de ziel getroffen zijn. Het meestzeggend was misschien wel, temidden van de in beeld gebrachte bloemenzee rond het monument ´De Naald´ dat éne oranje vlaggetje, met een vraagteken erop. Veelzeggend was ook een nieuwe traan, die parelde uit de ogen van Maxima, net zoals de traan van ontroering op die 2e februari 2002, tijdens de Argentijnse Tango op haar huwelijksceremonie. En veelzeggend was ook het meezingen van Koningin Beatrix met het Wilhelmus dat op het eind werd gespeeld. Ja, moeder, Uw Vaderland getrouwe blijft U tot in den dood.

Gedurende heel de ceremonie kon je niet alleen in de zaal, maar ook buiten op het marktplein een speld horen vallen. Apeldoorn heeft vanavond duidelijk gemaakt waar het staat. Pal achter ons Koningshuis, als één blok. Apeldoorn in het bijzonder heeft vanavond laten zien dat de historische verbondenheid met ons Koningshuis altijd groot is geweest, en een overduidelijk gebaar gemaakt dat het als het die verbondheid in de toekomst misschien wel meer dan ooit zal blijven. En ik, ik voelde me opgelucht, et als stiekem vele duizenden andere nederlanders zich opgelucht zullen voelen over de ziel van ons volk, die gelukkig nog in orde lijkt.

En omdat de ceremonie ook een moment van afsluiting van dit drama moest zijn, niet de traan van verdriet van Maxima maar een terugblik op de lancering van de film 'Wit Licht' in 2008 van Marco Borsato over het leven van een kindsoldaat in Afrika, het continent dat Willem Alexander en Maxima een warm hart toedragen. Over betrokkenheid gesproken. Wij mogen echt terecht trots zijn op ons Koningshuis

Dagje Drenthe

Vandaag met Ton en Leo de accomodatie voor ons weekend in Orvelte wezen bekijken. Een plaatje! Dat wordt super relaxed. Een leuke omgeving midden in het openluchtmuseum dat Orvelte eigenlijk is, met oude ambachten, terrasjes en winkeltjes. Fietsenverhuur, klootschieten, volleyballen. Een plaatje van living met geriefelijke banken, grootbeeld TV en ronde tafels. Een echte oer nederlandse boerderijsfeer en interieur, ook in de eetzaal, en comfortabele twee persoons slaapkamers.

Het kan eigenlijk niet stuk. Dit wordt een heerlijk weekend. Het wordt gehouden van 11 tot en met 13 september, en binnenkort komen de vooraankondigingen en inschrijfmogelijkheid. Wil je de informatie zeker weten ontvangen, kun je ook even op dit blogbericht reageren. Let wel: het weekend is uitsluitend voor hiv positieve homomannen. De eigen bijdrage voor het weekend bedraagt ca. 50 Euro. Daar komt dan nog wel wat reiskosten bij, maar je kan er nauwelijks voor thuis blijven. Prettig vooruitzicht.

AD / pastoor inderdaad berispt

Maar wat mij betreft gaat dat niet ver genoeg. Ik hoop dat dit nog een staartje krijgt. Een Geestelijk leider zou dergelijke taal niet ongestraft moeten kunnen uiten.

Quote

ROTTERDAM - Zowel de bisschop van Den Bosch als de burgemeester van Someren heeft pastoor Jan Heeffer gekapitteld vanwege zijn controversiële uitspraken tijdens de dodenherdenking.
De ervaren geestelijke, die zich monseigneur mag noemen, legde maandag in Someren een verband tussen de gruwelijkheden en de onvrijheid in de Tweede Wereldoorlog en euthanasie en abortus nu.

Tekenend voor de commotie was dat op het gemeentehuis en in de pastorie de telefoon roodgloeiend stond. Na een onderhoud van de bisschop met de pastoor omschreef het bisdom Den Bosch de uitlatingen en het moment als ‘uiterst ongelukkig’.

Burgemeester Alfred Veltman, die Heeffer gisteren opzocht, is het ‘volstrekt oneens’ met diens woorden. De PvdA’er vindt het bovendien niet gepast om dergelijke uitspraken tijdens de dodenherdenking te doen. Zijn inschatting is dat de pastoor, die zelf niet zal reageren, ‘is overvallen door de commotie’.

De pastoor (61) verwees in zijn toespraak naar de 30.000 abortussen en een onbekend aantal euthanasiegevallen in deze tijd. ,,Het enige verschil met de oorlog is dat het pijnloos geschiedt, maar het effect is hetzelfde,’’ zei hij. Volgens het bisdom hebben de uitspraken geen gevolgen voor de pastoor die een rijke staat van dienst heeft.

Unquote

Respect

Gisteren op een druilerige bevrijdingsdag geweest, die qua sfeer dan ook kil was. Jammer. Waar ik blij mee ben is dat na een paar dagen blijkt dat er in Nederland nog zo iets als respect bestaat. De majesteit die zowel bij haar aanwezigheid op dodenherdenking als het bevrijdingsdagconcert applaus kreeg, een gevoel van grotere verbondenheid onder het nederlandse volk, dat unaniem het gebeurde sterk heeft afgekeurd en zich ook heeft voorgenomen de toekomstige vieringen van Koninginnedag de unieke manier waarop dit in Nederland wordt gevierd niet te offeren aan angst.
Anderszijds respect van het Koningshuis met de slachtoffers. In de voorbije dagen zijn zij in voortdurend contact geweest met de slachtoffers en hun naaste families. De programmering van de commerciele zender RTL4 aanstaande vrijdag is aangepast. De finale van X-factor wordt verschoven, er zal veel aandacht zijn voor bezinning deze dag, in plaats van vrolijke live show.

Die pastoor waar ik het in mijn blog gisteren over had heb ik een mail geschreven. Ik heb zijn uitlatingen vergeleken met die van de inquisitie van de Kerk die andersdenkenden in voorbije eeuwen met de dood hebben moeten bekopen en hem gevraagd om zich openlijk te verontschuldigen voor zijn walgelijke uitlating. Ik heb hem gevraagd of hij serieus denkt dat de woorden die hij in die preek sprak passen in de Geest van God, die iedereen liefheeft, ongeacht wat. Ik heb hem gezegd dat het geen pas geeft veel mensen een schuldcomplex aan te praten waardoor ze in de onmogelijke lijdenspositie waar ze sowieso al inzitten, waardoor dat lijden nog ondraaglijker wordt. En ik heb hem gezegd dat ik razend ben.

Vandaag was ook de dag dat ik overeengekomen ben met mijn voormalige werkgever om als ´independent sales manager´ de verkopen van een van de dochterondernemingen onder mijn hoede te nemen, waarbij we de prettige oplossing hebben gevonden dat ik een uurtarief voor mijn inspanningen in rekening ga brengen, en een commissieregeling, en ik daarmee de vrijheid heb in tijdsindeling die ik nodig heb teneinde mijn gezondheid te bewaken en tegelijkertijd inkomen te verwerven e.e.a. structureel vorm te geven. Het nadeel is natuurlijk wel, dat ik geen enkele garantie heb op baanbehoud, maar wat is dat in deze tijden sowieso waard? Ik heb nu twee opdrachtgevers en kan de synergie gebruiken om tot een beter inkomen te komen, zolang als het duurt. Het is in elk geval een basis.

Vandaag was ook de dag dat het advocaten kantoor mijn zaak heeft aangenomen tegen mijn inkomensverzekeraar, die weigert te betalen. Dat zal waarschijnlijk nog voor het eind van de maand leiden tot een kort geding waarbij eigenlijk op voorhand al vaststaat dat ik dat ga winnen. Daarmee zal een eind komen aan mijn roodstand.

Wat blijft is de vermoeidheid en slapeloosheid. Dat is en blijft vervelend, temeer daar ik geen slaapmiddelen wil gebruiken. Anderszijds geeft het ook aan dat het terecht is dat ik mijn arbeidsleven op een manier invul, waarbij ik zuinig met mijn energie om kan gaan. En dat lijkt dus in elk geval te lukken.

En morgen ga ik met de mannen van Poz and Proud naar Orvelte, om de locatie van het weekend in september te voor-inspecteren en een programma te kunnen bedenken. Dan een paar relaxte dagen waarbij ik eindelijk de dochter van mijn vriendin ga bezoeken, die waarvan ik Jaco als beschermengel heb gebombardeerd. Het meisje mag nu stoppen met de hiv remmers dat het vanaf de geboorte moest gebruiken om de kans op hiv overdracht bij de geboorte tot zeg maar 0 terug te brengen. Dan moederdag, daarna mijn reisje Scandinavie en dan ga ik aan de slag om orders binnen te halen om mijn eerste winst te gaan pakken, en met Sil en de kinderen aan de slag om het huis verkoopgereed te maken.

Eigenlijk heb ik het te druk, maar ik laat me niet gek maken. Gewoon goed luisteren naar je lijf, en desnoods het tempo van de dingen wat vertragen. Dat kan. Ik moet niets meer van niemand, ik ben mijn eigen baas. En dat is toch wel erg lekker.

Alweer de Kerk in de bocht

Toespraak pastoor Someren leidt tot opschudding

Quote

SOMEREN - Een toespraak van pastoor Jan Heeffer tijdens de dodenherdenking maandagavond in Someren heeft voor ophef gezorgd in de Brabantse gemeente. Heeffer legde in zijn toespraak verband tussen de gruwelijkheden in de concentratiekampen, de folteringen en de onvrijheid in de Tweede Wereldoorlog en abortus en euthanasie nu.

Burgemeester Alfred Veltman wil woensdag met de pastoor praten. Hij was aanwezig bij de toespraak. Veltman wilde dinsdagavond echter niet meer zeggen dan dat de woorden van Heeffer hem verrassend in de oren klonken. Na het gesprek wil hij er meer over kwijt.

Unquote.

Totaal gestoord. Iets anders kan ik er niet van maken. Hoe durft zo´n idioot zo´n uitspraak te doen. Het maakt me razend, zeker denkend aan Jaco voor wie de mogelijkheid te kiezen voor euthanasie alleen maar barmhartig was en niets anders.
Je zou haast hopen dat zo´n figuur zelf in een afgrijzelijk pijnlijke en uitzichtloze slopende situatie terecht zou komen. Kan hij ook eens voelen hoe het is. Kijken of ie er dan nog zo over denkt. Gadverdamme! Ik spuut op zo´n lul.

Dodenherdenking homomonument

Precies een half jaar na Jaco´s begrafenis werd vandaag in Amsterdam op de Dam de kranslegging weer gedaan, in aanwezigheid van Beatrix, Willem Alexander en Maxima.
Ikzelf ben geweest naar de kranslegging bij het homomonument, waar werd stilgestaan bij degenen die als gevolg van hun andere geaardheid, net als de Joden omdat ze Jood waren, hun leven hebben gegeven. Ter ere ook van hen, die aan de Aids epidemie zijn gestorven. Drie vrouwelijke sprekers deze keer, die terecht wezen op het blijkbaar nog steeds grote belang dat homo´s zich kwetsbaar en tegelijkertijd sterk durven opstellen, om te zorgen dat overal ter wereld we af moeten van het veroordelen van stereotypen die anders zijn, dat we als `anders zijnde´ individuen getolereerd moeten worden. Nog dagelijks worden homo´s - ja ook in Nederland - dikwijls getreiterd, in isolement geplaatst, noem maar op. Het is nog steeds nodig dat wij opkomen voor ons recht om anders te zijn. Homo´s helpen kleur geven aan een tolerante en rijke samenleving.

De ceremonie haalde het qua aantal mensen natuurlijk niet bij de manifestatie op de Dam, een stukje verderop, maar aan de voet van die ouwe wester, waar het homomonument als een driehoek in de gracht ligt, werd het toch wel een zee van bloemen. Het was voor het eerst dat ik er bij was, voor het eerst dat Poz and Proud zelf een krans legde en ik vond het toch wel indrukwekkend.

Vandaag waren we bij elkaar, daar achter de ouwe wester, om aandacht te vragen tegen onderdrukking. Morgen komen we weer samen, om ons op de schouders van de gesneuvelden verworven recht anders te zijn te vieren en uit te bouwen. Ik zal er dan weer bij zijn. Deze keer om te flyeren voor een speeddate en een tea dance, beide evenementen die we al vaker hebben georganiseerd om het onderling contact tussen hiv positieven te bevorderen.

waarom doet Wilders me aan Hitler denken?

En hoe kan het zijn dat deze walgelijke zelfingenomen opgeblazen giftige pad zoveel sympathie krijgt? Natuurlijk is het ongepast en ook onjuist Wilders met Hitler te vergeijken. Maar er zijn behalve verschillen toch ook overeenkomsten: Hitler begon ook als een misselijk makend ziek minkukeltje maar had drie dingen: fanatisme, een enorm talent om alles wat negatief was om zich heen uit te melken in zijn voordeel, en een griezelige machtsgeilheid. Van die eigenschappen beschikt Wilders er over minstens twee.

Nu wil hij weer alleen in de Europese verkiezingen mee gaan doen. Willen wij Nederlanders zo'n figuur als representant??? Gelukkig zijn er voorlopig nog geen nationale verkiezingen. Want dan zou hij winnen, als je de peilingen althans mag geloven. Dat zou de stabiliteit en de crisisbezwering echt niet ten goede komen. Zoveel is wel zeker.

Quote Wilders:

De politie moet bij ernstige rellen, en na een duidelijke waarschuwing, met scherp kunnen schieten op relschoppers.

Unquote.

Dat zei fractievoorzitter Geert Wilders van de Partij voor de Vrijheid.
Dit zou volgens hem bij voorkeur moeten gebeuren in het been. Als wettelijk wordt vastgelegd dat een agent na zo’n actie niet vervolgd wordt, zal volgens Wilders de aarzeling verdwijnen om hard op te treden tegen relschoppers. Het geeft maar aan op wat voor manier hij denkt. Dat zegt veel over hem.

Maar misschien, realiseer ik me nu, komt het associatie gevoel met Hitler wel gewoon omdat ik blijkbaar niet de eerste ben die die maakt. Ik typte voor de grap in google Wilders en Hitler als zoekopdracht. Terecht of niet, die associatie is vaker gemaakt, heel wat vaker zelfs. Toeval? Ik geloof niet in toeval.

Zat vanavond te kijken naar een portret van Hitler's groeiende macht in de NSDAP in Duitsland. Toen kwam het beeld boven borrelen. Gelukkig zijn de tijden anders dan in de dertiger jaren. De crisis was er toen en is er nu, maar de manier waarop de wereld op die crisis reageert geeft aan dat we intussen veel geleerd hebben en ook past in het huidige tijdsbeeld niet meer in de mate als vroeger dat een charismatische figuur in de mate waarin Hitler dat lukte aanhang krijgt vanwege zijn charisma en manipulatie. Alhoewel...???

Een parkeerwachtster in hart en nieren....

Ze bestaan. Dat wisten we natuurlijk al, maar dit verhaal vond ik te mooi om niet even op het blog te zetten.

Quote telegraaf:

Toen automobilst Steve Schiltenwolf een vrouw in elkaar zag zakken op straat, stopte hij meteen en verleende de vrouw eerste hulp. Hij wachtte bij de vrouw op een ambulance en terug bij zijn auto kreeg hij zijn beloning: een boete voor fout parkeren… De 42-jarige Duitser, uit Wolfratshausen, had er nooit aan gedacht dat hij zijn auto daar niet mocht parkeren. “Ik wilde alleen maar die vrouw helpen en was er helemaal niet mee bezig of ik daar wel of niet mocht staan”, aldus Schiltenwolf. De vrouwelijke parkeerwacht - die getuige was geweest van de heldenactie - was echter niet onder de indruk en liet de held gewoon betalen…

Unquote.

Tja...wat moet je met zo'n wijf? Is het zo langzamerhand niet een beetje uit de tijd om te zeuren over 40-45 en wraak te nemen omdat die man zijn opa misschien haar opa's fiets wel eens zou kunnen hebben gejat? Misschien, als de parkeerwachtster zelf ooit nog eens onwel zou worden op straat, gewoon maar laten liggen en vooral niet ingrijpen. Wie weet staat er een parkeerwachter op de loer!

Geen feest dus

De lust is me vergaan. Het huilen staat me nader dan het lachen. 2 doden en 12 gewonden is de stand om 2 uur. Later op de dag werden dat uiteindelijk 5 doden, 4 zwaargewonden en 8 lichtgewonden. In een persconferentie om 5 uur ´s-middags kwam een zichtbaar zwaar aangeslagen Majesteit met trillende stem uiting geven aan de gevoelens en betrokkenheid van de familie. Een betrokkenheid die trouwens ook van de bovenstaande foto schreeuwt, waarin Maxima en Alexander het met eigen ogen zagen gebeuren. In Rotterdam en Utrecht zijn alle festiviteiten afgelast. In andere grote steden werden de festiviteiten versoberd. De vlag op het Oude Loo en alle officiele gebouwen ging halfstok. Wat een domper voor al die mensen die zich zoveel moeite hebben getroost om dit weer een feestelijke dag te maken.

Ik heb gebeden dat het niet om een moedwillige aktie gegaan zou blijken te zijn, maar later op de dag bleek dat de dader, een 38 jarige autochtone Nederlander, weldegelijk de bedoeling te hebben gehad de Koninklijke familie te raken. Het Openbaar Ministerie maakte bekend dat hij wordt verdacht van een aanslag op het Koninklijk huis, moord en-of doodslag. Maar hoogstwaarschijnlijk overleeft de man het zelf niet, want hij is een van de zwaargewonden en bevestigde berichten geven aan dat de man hersendood was bij het invallen van de avond.

Hij bleek ontslag te hebben gehad en is doorgedraaid geraakt, naar het zich laat aanzien. Misschien maar goed als hij sterft, want het lijkt er op dat Koninginnedag met haar unieke karakter in de toekomst niet meer zo zal kunnen. Ik weet zeker dat er mensen met graagte de man zouden stenigen. Het is natuurlijk ook verschrikkelijk, dat volkomen onschuldige, feestvierende mensen het slachtoffer worden en van het ene op het andere moment uit het leven worden gerukt.

Tot overmaat van ramp is in Nederland nu ook het eerste geval van de varkensgriep geconstateerd. Een driejarig meisje. Maar hopen dat het haar beter zal vergaan dan een twee jarig jongetje, dat gisteren in de VS is overleden aan deze griep, die op zich vooralsnog gelukkig nog mild lijkt.

Voor feestvieren is de lust me vergaan. Zucht. Morgen is er een borrel in de Queenshead, een gezellige gaybar in Amsterdam aan de Zeedijk. Daar ga ik als Poz and Proud lid wel naar toe. Vandaag houd ik me maar bezig met het voorbereiden van mijn volgende reizen, lezen en het volgen van het nieuws. Zo jammer. Het is prachtig weer. Maar het lijkt er niet meer toe te doen. De lol is er af voor vandaag. Nu maar hopen dat het leidt tot een vastberadenheid van Koningshuis en volk om het gebeurde niet te laten leiden tot een verstarring van de onderlinge verstandhouding en de uiting die Koninginnedag tot nu toe altijd is geweest: het vieren van onze vrijheid, tolerantie, onderlinge verbondenheid met ons Koningshuis als bindmiddel.

Ik moet steeds maar denken aan de prinsesjes. Zij zullen zich deze dag ongetwijfeld altijd blijven herinneren, en zich pijnlijk bewust zijn van hun aparte status. Als volk dat het Koningshuis op handen draagt, hebben wij de verantwoordelijkheid de taken die hen wacht dragelijk te houden. Dat moeten we, zolang het Koningshuis ons zichzelf blijft geven in alle vastberadenheid doen.

Er gaan natuurlijk, en ook niet onterecht als je het puur rationeel bekijkt, stemmen op om een republiek te worden, of op zijn best naar buitenlands voorbeeld een Koningshuis te handhaven met een puur ceremoniele functie. Ik kan alleen maar zeggen hoe ik heb gezien hoe Duitsers en Oostenrijkers en vele andere naties met jaloezie kijken naar ons landje, waar de ziel van het volk wordt gerepresenteerd door onze constitutionele monarchen. Ik zou het een verlies vinden als daaraan door het handelen van een of ander ziek figuur een eind wordt gemaakt.

Een vreselijke domper op Konininnedag

Het nederlandse volksfeest bij uitstek, Koninginnedag, kenmerkt zich vandaag, op de honderdste geboortedag van Prinses Juliana, door een verschrikkelijk drama waarbij veertien gewonden zijn. In de open bus was duidelijk te zien hoe het koninklijk gezelschap, vooral Maxima, geschokt naar het gebeurde keken voor de bus zich met hoge snelheid verder verplaatste naar het Loo, met een leger veiligheidsmensen, het zou immers om een soort van aanslag kunnen zijn gegaan. Het is nog onduidelijk of er ook iemand is overleden, maar er werd druk gereanimeerd zoals op televisie duidelijk zichtbaar was en wat diep triest was, was dat er ook kleine kinderen onder de slachtoffers waren. Het defilé, dat voor één keer opnieuw in het leven was geroepen om Juliana te eren, is afgelast.

Koninginnedag kent zijn weerga in het buitenland niet en is een hommage aan ons Koningshuis, en voor gays trouwens heeft het altijd een extra tintje, immers, het is Queensday. Ik weet nog dat toen ik jaren geleden op 30 april in Wenen was, zelfs daar in de bar Koninginnedag werd gevierd.

29 jaar zit Beatrix nu op de troon. Het was gissen of de kinderen van Willem Alexander en Maxima er deze keer voor het eerst bij zouden zijn. We zullen het nooit weten, want de hele boel gaat niet door.

Ik was van plan naar Amsterdam te gaan om met mijn vrienden een klein feestje te vieren bij de Westerkerk, waar gays traditioneel bij elkaar komen bij het homomonument. Maar moet ik dat nu nog doen? Ik weet het niet. Ik ga er eens rustig over nadenken en dit even laten bezinken.

Wat een drama. Al die jaren is er niets gebeurd als de Koningin, haar zuster Margriet, Pieter van Vollenhoven die dit jaar 70 werd, hun beider kinderen en aanhang zich mengden in de feestvreugde en meededen aan de spelen, met veel koren, dansuitvoeringen, vrijmarkten, volksliederen en bands. En nu, misschien wel de laatste keer dat Beatrix als Koningin haar verjaardag vierde, valt de hele boel in duigen. Afgrijzelijk.

misdadige misleiding: hiv genezing door gebed

Vanavond werd er weer geweg van gemaakt in Pauw & Witteman. Twee journalisten van het Parool gingen naar de Kerk waar een "profeet" de man, die zogenaamd hiv positief was, genast met een klodder olijfolie en gebed.

Roel Kortinjo van het RIVM was met de journaliste van mening dat dit 'ernstige misleiding met catastrofale gevolgen' heeft. Immers, van genezing kan geen sprake zijn en iemand die zijn hiv medicatie niet trouw neemt kan zeer snel resistentie opbouwen en opnieuw besmettelijk worden voor anderen, en zelf ernstig ziek.

Toch heerst er grote aarzeling bij de minister van Volksgezondheid om dit aan te pakken, want het zou hier om vrijheid van religie gaan. Dat is natuurlijk je reinste bullshit. Het betreft hier misleiding die een gevaar vormt voor de volkgsgezondheid en de achterban van deze Kerken, waarbinnen vak een hierarchie heerst en gevaar voor isolatie in de gemeenschap zeer reeel is als je je niet met de uitspraak van de Kerk verenigt durft misleiding niet aan te geven bij de autoriteiten. Die isolatie kan al snel het gevolg zijn als je openlijk je hiv status bekend maakt, of sterker nog, uitkomt voor je homoseksualiteit.

Dit kan en mag natuurlijk in een land als het onze niet gebeuren. Het kan toch niet waar zijn, dat het nederlandse Ministerie van Volksgezondheid zich opstelt op een manier waar zelfs de meeste bananenrepublieken al lang afscheid van hebben genomen, zij het nog niet allemaal? Toch is dat zo, en aan deze afschuwelijke situatie moet beslist snel een eind worden gemaakt. "Profeten", die deze misleiding de wereld in helpen, dienen onmiddellijk strafrechtelijk te worden vervolgd.

Een historisch moment...

Het Ron Wichmann huis sluit. Aan de sjieke Westersingel werd dit pand, vernoemd naar Ron Wichmann, een van de eerste mannen in Rotterdam die aan Aids overleed, gebruikt als ontmoetingsplek voor hiv positieve Rotterdammers. Veel bewogen jaren, waarin zeker in de eerste jaren een afvalrace gaande was en de een na de ander de groep ontviel. Waar mensen met Aids aanvankelijk ook huisvesting vonden, en waar tot voor kort allerlei aktiviteiten werden georganiseerd, thematisch en ontspannend, voor lotgenoten.

Maar de tijden veranderen, gelukkig. Het spetterende multiculturele afscheidsfeest was daar een overduidelijk voorbeeld van. Vanavond zag je geen ´lotgenoten´, maar een soort vreemdsoortige, kleurrijke familie, die intense drama´s heeft meegemaakt met elkaar, elkaar heeft opgevangen en er doorgesleept. maar nu volop in het leven staat en kan genieten. De titel van het boek ´per saldo positief´ - bedacht door de vrouw van pastoraal werker Hermen van Dorp - is dan ook niet uit de lucht gegrepen. Het is een prachtig document geworden, een ´Must Have´.

Per saldo positief ja, want de manier waarop op levensblije en tegelijkertijd soms ontroerende en emotionele manier afscheid werd genomen door de vrijwilligers van Stichting Mara en de Hiv Vereniging Nederland, afdeling Rotterdam stond als een huis.
Met een afrikaanse steelband, Debbie, zangeres uit Katendrecht die het best kon zingen bij een rode lamp en prachtige Motown muziek, o.a. een prachtig gebrachte interpretatie van ´This is my life´ gebracht door een Drag Queen, Debbie en meegezongen en gedanst door het razend enthousiaste publiek. Ik heb X-faktor gemist vanavond, maar op deze avond liep er zoveel talent rond dat ze daar een volgende serie X-faktor mee kunnen vullen. Prachtig. En op een bepaalde manier stemde het me blij en deemoedig tegelijkertijd.

Mijn petje af voor de organisatie. Een gedenkwaardig afscheid van een historische periode in het leven met Hiv en Aids in Rotterdam en omstreken. De sfeer heeft me ontroerd en geraakt, en ik heb er intens van genoten.

foto´s van mijn werk als agent

Ik op een terras boven Innsbruck met 28 graden Celcius, ik en route naar de Fernpass, ik in de trein met uitzicht op de Brennerpas. Ik in St. Anton am Arlberg onderweg naar de Bodensee. Je kon het rotter treffen.

Vandaag: arme dochter, en erkenning voor mij

Toen ik vanmorgen bij mijn ex werkgever was en volgens plan getekend heb voor mijn ontslag, belde mijn dochter dat haar schoonmoeder met veel pijn opgenomen moest worden in het ziekenhuis, halsoverkop. De kanker slaat weer in alle hevigheid toe. Vervelend dat ik niet in de buurt was om haar een beetje bij te staan, want ze moest achter de ambulance en haar schoonmoeder aan en wist zou snel niet hoe. Toch wel een flinke zelfstandige meid aan het worden hoor. Ze had snel vervoer geregeld bleek later. Maar wat heb ik met dat meisje te doen zeg. Eerst je broer verliezen en een paar maanden later wéér die slopende toestanden met je schoonmoeder. Ben benieuwd hoe het afloopt allemaal. Het doet me ook weer stilstaan bij hoe relatief alles eigenlijk is. Om me heen heb ik de laatste tijd veel mensen ziek zien worden en zelfs door vroegtijdig overlijden verloren, soms volkomen onverwachts. En ik, met al mijn handicaps, sta nog steeds overeind en hoe gek het ook mag klinken: ik ben eigenlijk nooit ziek. Afkloppen op blankhout.

Het gesprek met mijn werkgever verliep prettig en inderdaad heb ik aangeboden gekregen om het wereldleidende merk op het gebied van melkdispensers, samen met een programma apparatuur voor ontkoppeld koken dat geconditioneerde werkruimtes in ziekenhuizen etc. onnodig maakt, te gaan doen. Afgesproken is dat ik in Duitsland, waar ik de komende tijd ook met mijn buffetmateriaal aan de slag ga, hier begin met marktonderzoek dat wordt betaald in de vorm van het betalen van mijn reiskosten, zodat alles wat ik met mijn buffetmateriaal verdien ook als inkomen gezien kan worden. Met andere woorden: de kosten die ik maak om inkomen te genereren worden voorlopig gedekt. Maar voor mij net zo belangrijk: mijn werkgever sprak zijn bewondering uit voor het feit dat ik er weer sta, ondanks alles, en niet met zoveel woorden, maar wel uit heel zijn houding, sprak zijn spijt dat hij destijds aan mijn integriteit heeft getwijfeld. Het voelt geweldig dat ik, wetend dat mijn werkgever weet van mijn hiv, mijn hepatitis, mijn rouw, mijn depressie, me zijn vertrouwen heeft geschonken. Ik beschouw dat als een overwinning, mag ik?

6 mei gaan we inhoudelijk verder spreken over de ins en outs, maar het kan uitgroeien tot een volwaardig agentschap. Als dat lukt, ben ik hard op weg met relatief beperkte inspanning een volwaardig inkomen te genereren en ben ik niet meer zo afhankelijk.

Ik kan, als mijn inkomensverzekeraar inmiddels dan ook gedwongen is onmiddellijk te gaan betalen (en mijn advocaat liet mij vandaag weten dat ik daar echt op mag rekenen) wat geld besteden aan het verkoopbaar maken van mijn huis en gaan denken over een echte nieuwe start. En daarmee de volgende tree in mijn stappenplan op gaan.
Ik ben weer een stukje verder.

Dat geeft de burger weer wat moed. Wat niet wegneemt dat ik vanmiddag weer behoorlijk moe was. Mijn energie is nog lang niet wat ie moet zijn. Of dat ooit weer gaat gebeuren valt nog te bezien. Maar dat is binnenkort mijn grootste handicap, een waar goed mee te leven valt. Zoals iedereen die ouder wordt op een of andere manier te kampen krijgt met beperking van energie, zo is dat ook bij mij het geval. Goed voor jezelf zorgen, een regelmatige monitoring van de gezondheid, een hoge mate van bewust leven. Misschien kun je zeggen dat ik meer dan gemiddeld over de juiste bagage beschik om bij goede kwaliteit van leven ouder te worden. Zo heeft elk nadeel toch weer zijn voordeel.

Het studeren wil ik ook nog door gaan zetten, voor het geval het reizen te vermoeiend gaat worden en omdat ik Psychologie sowieso erg boeiend vind, maar ik wacht even met het aanvangen van een studie tot ik weet wat het werkbedrijf van het UWV gaat investeren in mijn scholing. Beter van een stad dan van een dorp tenslotte. Ik ben er niet vies van om alle hulp te pakken die ik krijgen kan.

Kort geding

Vandaag kwam eindelijk mijn eerste exportorder, waardoor mijn eerste reis zo goed als terugbetaald gaat worden. Tevens mijn derde reis geboekt, die naar Finland en Zweden. Morgen eindelijk de regeling treffen met mijn werkgever en dat is maar goed ook, want mijn inkomensverzekeraar blijft, ten onrechte, uitkering weigeren. Mijn advocaat en ik hebben derhalve tot een kort geding moeten besluiten. Zucht. Het stemt me niet veel vrolijker allemaal. Nou goed, wat moet zijn, moet zijn, dus het moet dan maar.

Feeling down....??? How music can cure it instantly

Die engelse idols show blijft me verbazen. Een fantastisch slot op een dag waarin ik me tot nu toe niet uit mijn depri gevoel heb kunnen sleuren. Tot nu toe...

Wat een talent. Kijk maar eens

http://www.youtube.com/watch?v=4lSmha_Psr4&feature=bz302

en van je hela hola houd er de moed maar in

Een prachtige rit door Vorarlberg ligt achter me, met boven bij St. Anton am Arlberg skieers vlak naast de weg op de pas, vervolgens een prachtig uitzicht op de Bodensee waar het volop zomer was, en toen langs de rivier de Aare de duits zwitserse grens langs gereden en overnacht in een klein, vriendelijk Gasthof. Met alweer een succesvol bezoek aan mijn zwitserse kontakten volgend daarop. Een lange rit van Basel naar huis, door Frankrijk, de Vogezen, Saarland met een gigantische onweersbui en toen door naar huis. Waar ik vandaag op de mail zag dat mijn advocaat weer eens in botsing is met mijn inkomensverzekering, die mijn uitkering weigtert te voldoen, terwijl ik daar volgens de polis wel recht op heb. Mijn advocaat behoudt zich het recht voor onaangekondigd juridische stappen te gaan ondernemen als men niet snel met een beter antwoord komt. Orders die me afgelopen week waren toegezegd zijn niet spontaan gekomen, ik moet daar maandag dus weer achteraan. Vandaag alleen thuis geweest en ik ben somber. Ik kan er ook niks aan doen. Waarom moet ik zelf de hele tijd wind in de zeilen blijven blazen en steekt er niet eens een spontaan briesje op waarop ik kan zeilen? De reis van afgelopen week was geweldig, maar wat heb je er aan als je die pracht niet kunt delen. Ik voel me eenzaam. Ik ben moe. Ik heb hier allemaal geen zin in. Ik hoop echt dat het de komende week nu eens een beetje gaat meezitten. Want vandaag schiet het woord 'zinloos' alsmaar door mijn hoofd. Ik keek de perfect storm vanavond, een film met George Clooney. Drie stormen die elkaar voedden en uitgroeiden tot een megastorm. Het onderstreepte mijn gevoel vandaag dat er ook stormen woeden om mij heen, en dat ik al te lang opgesloten zit in een soort windstil oog. Welke kant ik het steven ook wend, ik moet hoe dan ook het noodweer in en ik voel me daar niet tegen opgewassen. Er is niets dat me op kan vrolijken vandaag. Ik heb een paar keer geslapen, een boek ben ik aan het lezen. een douche genomen maar ik blijf me moe voelen en loop tussendoor als een kip zonder kop door het huis, dat ook nog eens binnen afzienbare tijd mijn huis niet meer zal zijn. Geen zin om de tuin verder aan te pakken. Geen zin in mensen om mij heen en geen in géén mensen om mij heen. Geen zin om iets te doen en geen zin om niets te doen. Geen zin om naar bed te gaan en geen zin om er uit te komen.

Het wordt echt tijd dat die eerste orders komen. Dat mijn verzekeraar eindelijk eens ophoudt met zijn eeuwige getraineer, dat ik mijn studie kan beginnen. Moet morgen mezelf echt uit dat dal trekken anders zak ik terug in een depressie. Goed, het duurt allemaal even voor de vaart er weer in komt. Dat wist ik van tevoren ook wel.
Waarom laat ik me dan zo down maken? Ik wilde dat ik het antwoord had. Maar ik weet het niet.

Overpeinzingen en het Wonder Suzan Boyle

Suzan Boyle, een schotse, katholieke vrouw die pas op haar zevenenveertigste aan een soort idols show kon meedoen, nadat ze haar zingen al jong in haar leven moest beeindigen om voor haar moeder te zorgen. Niet bepaald het toonbeeld van schoonheid volgens de algemeen geldende maatstaven, en dat is zonder twijfel een understatement. Je moet dit filmpje echt gezien hebben. Dit was pure TV geschiedenis.

http://www.youtube.com/watch?v=9lp0IWv8QZY&feature=related

of deze

http://www.youtube.com/watch?v=wnmbJzH93NU&NR=1

Let eens op de laatdunkende blikken! Let eens op de shock! Met een stem die recht uit de hemel komt blies ze de jury omver en ging er een sensatie van pure ontroering door het publiek. Onvergetelijk. Zodra ze haar mond open deed en de eerste klanken van het podium kwamen, begon het publiek uit zijn dak te gaan en ze kreeg een staande ovatie. Een nieuwe wereldster, die bewijst dat je nooit de inhoud van een boek aan de omslag moet proberen af te lezen, is geboren. En daarmee meer dan een zangeres alleen. Fantastisch.

Met een van mijn neven had ik het vandaag over het belang van zwakkeren in de wereld. Hij moet een dik boek over filosofen lezen en kwam daarin tegen de overweging dat de mens zich evolueert tot een supermens, een uebermensch. De overweging, dat zwakheid uit de wereld gebannen zou moeten worden om op die evolutie te kunnen focussen. Niet van hem uit, maar van bepaalde filosofen.

Ik vertelde hem: hoe kun je jezelf zien als sterk, als er geen zwakke mensen (mogen) zijn? Is het juist niet het bewustzijn dat ons tot mens maakt, en dat ons voortbestaan zeker stelt, dat onze collectieve kracht - en dus ook ons incasseringsvermogen, elkaar te leren hoe je met een handicap om kunt gaan - nodig is om dat te bereiken, en dat individuele sterkte niets voorstelt, omdat je in je eentje niets kunt? Zijn, of voor elkaar boxen?

Ik moest ook denken aan 4 mei, als Poz and Proud een krans gaat leggen op het homomonument bij dodenherdenking, als eerbetoon aan zoveel mannen die het leven lieten in hun strijd te mogen zijn wie ze waren, en in hun strijd tegen AIDS.
4 mei, realiseerde ik me, is ook op de kop af 6 maanden na Jaco's begrafenis, die het leven liet in de strijd tegen kanker. Was hij dan zwak waardoor hij moest sterven aan kanker? Nee! Persé niet. Jaco was oersterk. Omdat hij fantastisch omging met zijn ziekte, omdat hij mensen bleef inspireren tot bij zijn laatste zucht. Jaco, realiseerde ik me vandaag weer eens, door de reeks gebeurtenisjes en de volgorde waarop gebeurden gisteren en vandaag, zal altijd een lichtend voorbeeld zijn van de relatiefheid van sterkte en zwakte. Hoe hij was, wie hij was, wat hij betekend heeft ook voor bijvoorbeeld mijn neef. Is het bewijs dat het ontwikkelen van "sterk zijn" juist kan worden geleerd door "zwak zijn" te hebben ervaren. Mensen die zich laatdunkend uitlaten over lelijke mensen, over fysiek of mentaal gehandicapten, omdat zij denken dat het hun individuele superioriteit onderstreept hebben nog veel te leren. En juist voor de kracht van het collectief bewustzijn dat dit zo is is een fenomeen dat we na tweeduizend jaar onderdrukking door het institutioneren en controleren van de monotheistische religieuze dogma's snel aan het herboren worden. Misschien ligt juist hier de nieuwe openbaring, wat ten onder zal gaan aan het eind van allerlei religieuze kalenders in 2012 is het geloof in de kracht van het individu. Wat herboren zal worden is de kracht van het collectief. Hoe dan ook, de kranslegging zal voor mij een moment zijn met een extra dimensie, naast een ode aan homomannen die aan Aids gestorven zijn ook een ode aan mijn zoon Jaco en zijn strijd tegen Kanker, zijn openheid, en de Kracht die hij me liet zien.

Terug in Oostenrijk.

Vorig jaar maart voor het laatst bezocht, de laatste keer dat we met Jaco zijn wezen skieen. Vandaag is het weer een tikkeltje anders. 28 graden in Innsbruck. Overmorgen moet ik hier een paar honderd meter vandaan aan het werk, morgen ga ik eens een lekkere wandeling maken in de stad of de natuur. Dat beslis ik morgen. Het belooft weer een mooie dag te worden. Vanmiddag was ik moe, na een rit vanuit Mainz, over de Fernpass (zie foto slot Schwanstein, van de gekke Koning Ludwig von Beieren) binnendoor naar Innsbruck en heb hier heerlijk gezeten op het terras voor het pension onder een parasol, met uitzicht over de hele stad en het bergmassief van de Hintertuxer gletscher met het begin van de Brennerpas eronder, de klokken van de diverse kerken beierend om uitbundig te herinneren aan het feit dat het eerste paasdag is vadaag. Je zou zo de alpenweide afhuppelen zoals Maria in de Sound of Music, al was dat in Salzburg en geen Pasen. Met een radler biertje en een forelletje muellerin Art was het heerlijk. Het enige dat ik mis is gezelschap. Vandaag was genieten met een grote G, en trouwens niet alleen door het weer. Dat zou ik zo graag delen. Maar goed, wat niet is, kan nog komen.

Strandweer

Hoe kan het bestaan. Het ene moment lijkt er geen einde aan deze voorbije winter te komen, vandaag was het in Hoek van Holland plotseling een zonovergoten dag met 24 graden Celcius. Heerlijk. Ik heb ook besloten mijn reis naar Oostenrijk was vroeger te starten dan bedoeld was, namelijk morgen al. Rij dan in twee dagen naar Innsbruck en daar heb ik een spotgoedkoop hotelletje geboekt. Want er komt nog altijd geen rooie cent binnen. Nog geen exportorder - die komen volgende week -, nog geen uitkering over de laatste drie maanden van mijn inkomensverzekering - is mijn advocaat mee bezig -, nog geen WIA uitkering over maart, - is mijn voormalige werkgever mee bezig. Nou ja, daar ga ik me wel druk om maken als ik terug ben ongeveer precies nu over een week. Trouwens, elk nadeel heeft zijn voordeel, want ik hou mijn hand zoveel mogelijk op de knip. Als ik mijn achterstallige geld binnen heb ben ik in één keer uit de rode cijfers en is de auto al betaald. Dan alleen nog mijn lening aflossen, maar dat kan van de belastingcenten die ik te goed heb en die wel ergens van de zomer zullen komen. In elk geval nu eerst weer één land opengooien, Oostenrijk, en als het een klein beetje mee wil zitten ook Zwitserland. Zodat de provisie mijn kosten gaat beginnen te dekken.

een heerlijk initiatief

Op het antwerpse centraal station werden dansers geinfiltreerd die een uitvoering gaven van do re mi van de Sound of Music. Heerlijk!

Zie op http://www.vtm.be/syndicatedplayer/maria_001.html

Hoe makkelijk kan het zijn om mensen aangenaam te verrassen.

verhuizen

Vandaag kwam Sil, mijn ex vrouw langs. Ze fluisterde me toe dat ze een huwelijksaanzoek heeft gekregen van haar nieuwe vriend, maar dat ze nee heeft gezegd, want, zo zegt ze, we delen nog de verantwoordelijkheid voor ons gezamenlijke huis. De vraag of ik mijn huis binnen afzienbare tijd moet gaan verkopen was al aktueel, maar dit maakt het onontkoombaar. Ik kan en mag het feit dat het haar goed gaat, en dat ze definitief wil kiezen voor een nieuwe toekomst met haar partner, niet in de weg staan. Dat heeft me doen besluiten om na mijn volgende reis, als Lex, mijn oudste zoon, inmiddels een maand of drie samenwoont en mijn dochter ook niet of nauwelijks van haar ouderlijk huis gebruik meer maakt, mijn kinderen te vragen zich op te maken voor een afscheid van dit huis en me te helpen om het huis verkoop geschikter te maken, door op zijn minst te zorgen dat hun kamers er uit gaan zien om door een ringetje te halen, of door meer definitief te besluiten het huis uit te gaan. Als dat klaar is, zo ongeveer in de zomervakantie, als hopelijk het zwaartepunt van de crisis achter ons ligt, ga ik dan de makelaar roepen en het huis te koop zetten. Met pijn in mijn hart aan de ene kant, maar met een gevoel van bevrijding aan de andere. Immers, in dit huis ligt ons verleden, een rijk verleden dat in dit huis alleen al 23 jaar geduurd heeft. Maar in dit huis hoort niet mijn toekomst te liggen. Waar wel, dat moet zich nog uit kristalliseren. Maar ik zie wel in dat die toekomst in elk geval niet hier moet liggen, in dit huis. Hoe spijtig ook. Ook als er geen financiele noodzaak zal zijn te verkopen is het beter dat het toch gebeurt, om nieuwe impulsen een kans te geven.

Hans

Hans,

Even een speciaal berichtje voor jou alleen. Een tijd terug heb je me veel gegeven om over na te denken. Met je hyper intelligentie en de manier, waarop je altijd bezig was anderen een hart onder de riem te steken, vond ik fenomenaal. Ik vond het vreselijk jammer dat op een of andere manier het contact verloren ging.

Ik was vanmiddag dan ook hevig geschokt toen je me belde en ik hoorde van je hersenbloeding en infarct, die je op 20 december 2007 overkwam, en het einde betekende van het piano spelen dat je zo graag en geweldig deed, het einde aan jullie reizen, het tijdelijk einde van je spraakvermogen, dat je nu door logopedie weer heel goed terug aan het winnen bent. En hoe het niet het einde betekende voor jouw liefde voor Rob. Liefde is de sterkst denkbare drijfveer om invulling te geven aan de zin van het leven.

Ik lees veel over de dingen waartoe het menselijk lichaam in staat is, hoe het antwoorden produceert op problemen waarvoor het zich gesteld ziet, hoe positieve gedachten uitwerken in de dingen die je zult hebben, die met je gebeuren en die je zult kunnen. Ik weet dat als er iemand bestaat zich hierbovenop te vechten, jij het kunt zijn, omdat je met heel je wezen op die manier denkt. Sterker nog, het was vooral jij die mij op dit spoor hebt gebracht.

Ik beschouw het als een voorrecht je een goede vriend te mogen noemen, en blij dat je me hebt gecontact. Aarzel niet me te bellen of te mailen, wanneer je maar wilt.

Behalve het herwinnen van je spraak is er nog iets wat je kunt doen: andere mensen van je laten houden en om je te laten geven. Ze toestaan een positief verschil in je leven te mogen zijn. Dat is een geschenk van onschatbare waarde.

Ik ben trots op je en ik wens jou en Rob alle goeds wat je maar kunt bedenken, gozer!

Hug
Leo

Ik ben vol bewondering over de manier waarop jij en Rob je erdoor heen slaan, en wens je alle denkbare sterkte toe om

column

Een zwaluw maakt nog geen zomer

Buiten is het volop voorjaar. Mijn kanarie is eindelijk gaan fluiten in zijn kooitje buiten in de tuin, ik ga als een witte tornado door mijn huis en ben lekker aan het luchten, ben voorzichtig weer aan het werk en voel me fitter dan ik me kan heugen. Ik stort me op een studie, mijn gezondheid zit in de lift, mijn eetlust is terug, ik ben 12 kilo zwaarder geworden en ik voel me weer energiek en scherp. Het lijkt erop dat ik mezelf stukje bij beetje uit de misère heb kunnen sleuren en dat de zomer er niet alleen letterlijk maar ook figuurlijk aankomt.

Minpuntje is dat ik nog veel narigheid om me heen zie. Veel onderhuidse boosheid, veel (zelf)stigma. Dat verbaast me niet. De Paus met zijn idiote uitlatingen, berichten dat in grote delen van Europa homoseksualiteit nog steeds niet of nauwelijks wordt getolereerd, de Schorer met haar massa media geilheid, de trage manier waarop Hepatitis C als een ernstig fenomeen wordt opgepikt. Het stilzwijgen over het Zwitserse standpunt dat echter ingrijpende gevolgen zou kunnen hebben voor vraagstukken als disclosure, serodisco, etc. Nog te vaak heerst er een veel te negatief beeld over ons hiv positieve homo’s en dat doet pijn.

Zo had de Paus - afgezien van zijn anti homo uitlatingen eind vorig jaar die me pissig maakten - mee moeten bewegen met de situatie in Afrika door een pragmatischer en pastorale boodschap te uiten over condoomgebruik. Hij heeft mij in elk geval geïnspireerd. Niet om het condoom weg te laten maar om niets meer met het instituut Rooms Katholieke Kerk van doen te willen hebben. Ik heb me laten uitschrijven.

Zo zou het volgens mij niet moeten kunnen dat binnen en buiten de EU homoseksuelen nog steeds worden gediscrimineerd en gecriminaliseerd en dat beschaafde landen binnen de EU dat laten gebeuren.

Schorer zou eens serieus kunnen gaan werken aan een geactualiseerde vragenlijst voor de Monitor, waarbij de nieuwste ontwikkelingen worden meegenomen. Ook zou het zich de kritiek met betrekking tot hun communicatie veel sterker aan moeten trekken. Het zou bijvoorbeeld ook eens luid en duidelijk kunnen opmerken dat de meeste nieuwe hiv infecties komen uit de groep die zijn hiv status (nog) niet kent, vooral door degenen met een acute infectie onder de leden. Ook zou het Schorer sieren als men de verantwoorde wijze waarop hiv positieven met hun seksualiteit omgaan erkent als een reden die heeft bijgedragen aan het binnen de perken blijven van het aantal nieuwe infecties.

Het zou wenselijk zijn als onderzoekers en behandelaars vaart zetten achter het versneld beschikbaar maken van HCV specifieke medicatie, ongeveer zoals Act Up vroeger voor elkaar kreeg dat Aids remmers vroegtijdig ter beschikking kwamen. Prins Charles zei een tijdje terug: ‘als we wachten met ingrijpen tot volstrekt en bewezen helder is wat de schade zal zijn aan de leefbaarheid van onze wereld en we zo doorgaan als nu, zou het best eens kunnen zijn dat we tot de conclusie komen dat we hangende het onderzoek naar dat bewijs onomkeerbaar op zelfvernietiging hebben afgestevend. Iets dergelijks zou je kunnen zeggen over Hepatitis C: als we wachten tot onderzoek onomstotelijk heeft bewezen welke factoren er bij de overdracht van Hepatitis C spelen, in welke mate en wat de correlatie van die factoren is, zou intussen het aantal nieuwe co-infecties wel eens drastisch kunnen zijn toegenomen. Met alle problemen van dien. Daarbij denk ik niet alleen aan dure, slopende behandelingsmethoden, uitval op het werk, chronische vermoeidheid, fysieke schade zoals levercirrose en slokdarmspataderen, maar zeker ook aan ernstige psycho-sociale problemen en depressies. Vroegtijdig behandelen, meetesten bij de SOA Poli’s en communiceren van de risico’s onder risicogroepen dus.

Achter de wolken schijnt de zon. Je hoeft geen Piet Paulusma te heten om met zekerheid te kunnen stellen dat nog de nodige hoosbuien met bliksemflitsen aan ons voorbij gaan trekken voor de zon echt komt en ons verwarmt. Nou goed, dat is dan zo, maar lijdzaam toekijken hoeft niet. We kunnen ook van ons laten horen en ik zie gelukkig een trend dat de HVN - waaronder het kritische Poz and Proud - maar net zo goed ook psychologen, preventiewerkers, onderzoekers en behandelaars erkennen dat er nog veel te winnen is. Dat bewustzijn is volgens mij - als ex sporter - de beste garantie dat die winst ook komt, zeker als het egotrippen wordt nagelaten en serieus de samenwerking wordt gezocht. Laat die verspreide zwaluwen elkaar opzoeken en overvliegen, want als de zwaluwen samen op gaan trekken dan wordt het pas echt zomer!

De tijd vliegt

Ik schrijf niet meer zoveel merk ik. Vandaag nog even bij Jaco´s graf geweest, als pauze op mijn werk. Opnieuw was het bedolven onder de bloemen, en dat terwijl hij nu al 6 maanden geleden gestorven is. Dat blijf ik toch indrukwekkend vinden. Sinds ik voor 71% ben afgekeurd heb ik nog nooit zo hard gewerkt. Bijna elke dag van 10 uur smorgens tot 10 uur savonds met een paar kleine pauzes. Mijn volgende reis begint ook al aardig gestalte te krijgen en moet plaatsvinden direkt aansluitend op Pasen naar Stockholm en Helsinki, en vervolgens naar Oostenrijk en Zwitserland. De eerste orders zouden volgende week moeten binnenrollen. Mijn dochter schittert door afwezigheid, die zie ik zelden. Mijn oudste zoon is nu zeg maar rustig bij zijn vriendin ingetrokken en zie ik ook niet meer. Mijn voornemen is om hun kamers na mijn volgende reis, als ook mijn achterstallige WIA centen, afkoopsom van mijn werkgever en belastingteruggaaf gaan binnendruppelen, en het bedrag van mijn inkomensverzekering dat al weer oploopt naar zo'n 1200 euro, om te bouwen tot studeer en logeerkamer, iets aan de keuken te gaan doen zodat het huis, als ik daartoe besluit, verkoopgeschikter is geworden. Of ik dat ga doen hangt nog wel van een aantal dingen af, het heeft nog geen haast maar de overweging het te verkopen is zeer aktueel.

Ik maak me verder niet druk, ga door op het ingeslagen pad en ben overtuigd dat het een goed pad is. Ik zit nu een boek te lezen dat gewijd is aan de overweging dat het geheim van succes is dat wat je denkt ook is wat je krijgt. Dat je naar je gevoel moet luisteren dat verraadt of je op de goede frequentie zit om die gedachte ook tot jouw waarheid te laten worden. Ik geloof daar ook wel in en ben er onbewust ook al meer naar gaan leven de laatste tijd. Ik voel me goed, en zekerder dan ik me in jaren heb gevoeld.

Ik werk veel, maar relaxed. Morgen ga ik naar een door Poz and Proud georganiseerde sero disco avond in Amsterdam. Een informatie cq ontspanningsavond voor mannen die een relatie hebben of er in elk geval informatie over willen hebben hoe het is om in een relatie te staan waarbij een van de partners hiv positief is, en de ander niet. Daar is veel over te zeggen.

En dan was het weer tijd voor mijn volgende column voor hivnieuws. Daar heb ik ingeschreven wat me de laatste weken erg is opgevallen.

De Paus weer in de bocht

Volgend artikel las ik. Heeft die man nu niet door dat ie massamoord pleegt, of doet hij het moedwillig. Ik vrees het laatste, om de kerkelijke doctrine steviger in het zadel te krijgen. De kouwe rillingen lopen over mijn lijf. Het is jammer dat het Vaticaan een absolute heerser en dictator van de rampzaligste orde in het zadel heeft zitten. Waarom blijft de Kerk dit pikken? Dit is toch volstrekt niet meer van deze tijd?

Quote

Medisch tijdschrift Lancet: “Paus moet woorden terugnemen”
Door nos.nl
27.03.2009





Het gerenommeerde medische tijdschrift de Lancet heeft paus Benedictus XVI opgeroepen zijn uitspraken over condooms en de verspreiding van hiv/aids terug te nemen. In een opmerkelijk fel hoofdredactioneel stuk wordt het Vaticaan ervan beschuldigd “de wetenschap te verdraaien.”

Tijdens zijn eerste bezoek aan Afrika, eerder deze maand, zei de paus dat condooms niet helpen tegen de verspreiding van aids en zelfs de epidemie kunnen verergeren. “Alleen de leer van de Kerk helpt tegen besmetting”, aldus de paus, die pleitte voor monogamie en onthouding.

Vooral de opmerking dat condooms aids kunnen verergeren is The Lancet in het verkeerde keelgat geschoten. “Het is niet duidelijk of de paus deze fout heeft gemaakt uit onwetendheid of in een bewuste keuze de wetenschap te manipuleren om de katholieke doctrine te ondersteunen”, stelt het blad.

Bewijs
Het tijdschrift heeft het Vaticaan opgeroepen de woorden terug te nemen. “Als een invloedrijk persoon, of dat nu een politiek of religieus leider is, wetenschappelijk onjuiste uitspraken doet die de gezondheid van miljoenen mensen kan schaden, dan dient die persoon die uitspraken terug te nemen.”

“Zou de paus Benedictus dat niet doen, dan frustreert hij het werk van al die mensen in de gezondheidszorg die werken aan de bestrijding van hiv/aids, onder wie ook vele duizenden katholieken.”

The Lancet wijst in het artikel verder op de vele wetenschappelijk studies die bewijzen dat condooms wel degelijk een effectief middel tegen aids zijn.

crisis maatregelen...

Weinig inspirerend, drie x niks, veel te soft, een wissel op toekomstige generaties, geen sprake van vernieuwing van de samenleving, bijvoorbeeld de broodnodige impuls voor het onderwijs. Een gemiste kans. Veel te behoudend, de oppositie heeft gewoon gelijk. Wat mij betreft is het besloten akkoord van de coalitie inderdaad een gemiste kans. En gaat er inderdaad helemaal geen visie van uit om te komen tot vernieuwingen die tot een betere toekomst zouden kunnen leiden. Tradtioneel, vasthouden aan, slappe was. Erg jammer. Misschien wordt het inderdaad tijd dat de huidige regering eens ophoudt met regeren. Jammer, Jammer, Jammer.

zo meteen weer naar het emc

Ik voel me de laatste tijd goed, ondanks de medische problemen waarmee ik te kampen heb ben ik sinds Jaco´s overlijden 15 kilo aangekomen en voel me redelijk energiek. Ik heb net een reis achter de rug van 3800 kilometer die uiterst vruchtbaar verlopen is, en waarbij ik nu al meteen een tweetal nieuwe klanten heb geopend, een duizend euro overhoudend aan provisieinkomsten als zij hun eerste order hebben geplaatst, vermoedelijk binnen enkele dagen. Duitsland komt eerder vrij dan gepland. Mijn komende reis in april zal dan ook zijn naar daaraan grenzende landen Oostenrijk en Zwitserland, waar ik ook goed moet kunnen scoren, en vervolgens ga ik de tijdens mijn eerste reis opgedane leads volgen in Finland en Zweden. Het ziet er naar uit dat mijn agentenrol gaat werken. Als ik eindelijk ga worden gecompenseerd voor mijn inkomensverlies door het traag werkende UWV, een belastingteruggaaf over 2008 van ongeveer 2000 euro, mijn inkomensverzekering zijn achterstand gaat betalen en ik de schikking met mijn werkgever kan afronden lijkt het erop dat mijn inkomen voor het eerst sinds jaren gaat stijgen. Die stijging wil ik investeren, goeddeels, in HBO studie zodat mocht mijn gezondheid me toch in de steek laten, ik als psycholoog hetzij voor een instelling, hetzij zelfstandig kan gaan werken. Nog een paar weekjes door de zure appel heenbijten, en nu naar het EMC waar ze me hopelijk gaan vertellen dat het goede gevoel dat ik in mijn lijf heb voortkomt uit een relatief goede gezondheidssituatie. Laat dat nu ook eens meezitten alsjeblieft!

Ik blijf me verbazen. Is die man gek of niet soms

De mens staat in het begin van de 21e eeuw aan het begin van een nieuwe kwantumsprong in de evolutie. Omdat die ophoudt uit te gaan met het welzijn van individuen ten koste van de wereld als geheel, ons deel zijn van de kosmos en daar een integraal deel van te willen uitmaken in tegenstelling daarmee onderschrijft - wat we trouwens sowieso doen maar waarvan het goed zou zijn als we er ook bewust naar zouden leren leven zodat we op minder gespannen voet raken met de kosmos en onszelf blijven vernietigen - is er hoop voor de toekomst van de mens, onze kinderen, onze verdere evolutie tot vreedzaam deel zijn van alles wat is.

Zolang idioten als onze Paus hun stempel blijven zetten door middel van een volstrekt achterhaalde en stomweg misdadige stellingname, zolang mensen als hij tweespalt en ziekten blijven stimuleren door hun enorm schadelijke uitlatingen, zolang zij ons collectief weten dat al die religies in de kern berusten op hetzelfde in plaats van de onderlinge verschillen te aksepteren en een plek te geven, zolang zal het slecht blijven gaan als de mensheid als integraal onderdeel in het alles wat is.

In het diepste wezen erkent elke religie, of die nu van dicht bij de natuur staande volkeren komt zoals indianenstammen of angolezen in hun oertraditie, komt van duizenden jaren oude beschavingen van de Chinezen, de Grieken, de Egyptenaren, de Maya´s in Centraal Amerika, de Inca´s in Zuid Amerika, ga nog maar een poosje door, zolang wij blijven ontkennen dat er heel veel wijsheid zit in de door al deze volkeren gebezigde gedachte dat het individue ondergeschikt is aan een collectief bewustzijn dat zich ontwikkelen kan, wat óók de volkeren waarbinnen en uit het Katholicisme is ontstaan en óók het gedachtengoed van Jezus was, die beslist geen Heilige was maar gewoon een betrokken mens die zijn talenten gebruikte in een tijd waarin verschillende volkeren op voet van grote gespannenheid met elkaar leefden, zolang blijft de wereld zich voor de gek houden met alle afschuwelijke consequenties vandien. Zolang zal de gespannenheid waarmee wij leven met de kosmos waarvan ons hele bestaan van afhangt alleen maar groter worden.

De Paus moet weg. We hebben geen fossiel nodig, we hebben een moedige visionair nodig.


>Quote

Paus waarschuwt voor tovenarij
Twingly blog zoekenJouw blog hier

LUANDA - Paus Benedictus XVI heeft op de tweede dag van zijn bezoek aan Angola gewaarschuwd voor de gevolgen van tovenarij en hekserij. Hij riep op tot een verdere evangelisatie in het Afrikaanse land.


“Zo velen leven in angst voor geesten, voor boosaardige en bedreigende krachten. Gedesoriënteerd veroordelen ze de straatkinderen en de ouderen, die ze van hekserij betichten”, zei de paus tijdens een mis met lokale geestelijken en leken in de Sao Paulo-kerk in de hoofdstad Luanda.

“Het is aan u, broeders en zusters, om in de voetsporen van de heldhaftige en heilige boodschappers van God, de herrezen Christus aan uw landgenoten aan te bieden.” Hij bestreed dat het bekeren van mensen tot het katholicisme een belediging voor andere godsdiensten is. “Wij doen geen onrecht als wij mensen Christus aanbieden en hen zo de kans geven hun ware en authentieke zelf te ontdekken”, aldus de paus

Met de komst van de Portugezen vijfhonderd jaar geleden werd ook het christendom in Angola geïntroduceerd. Het katholicisme is dominant in het land, maar nog altijd zoeken veel Angolezen hun heil in oude en heidense rituelen, zoals lokale medicijnmannen om de boze geesten uit te drijven. Sommige sektes ontvoeren straatkinderen en ouderen, die ze beschuldigen van hekserij.

Zondag is de laatste dag van de eerste Afrika-reis van de paus. Eerder deze week bezocht hij Kameroen. Dat bezoek werd overschaduwd door zijn uitspraak dat condooms geen oplossing zijn voor de aidsepidemie en die zelfs verergeren. Een storm van kritiek barstte los.

Back to business

Net terug uit het klooster in Maarssen, en vervolgens van mijn trip door Denemarken, Zweden en Noorwegen. In het klooster weer mensen getroffen die stuk voor stuk zeer de moeite waard zijn, en wiens activiteiten zoals vrijwilligerswerk in Africa, dealend met hun eigen gevolgen en verwerkingensmethoden van hun hiv infectie, allemaal op hun eigen manier er in slagen of al geslaagd zijn om op te krabbelen uit de misere en een waarschijnlijk waardevoller bestaan op te bouwen op de fundamenten ervan. Voor mijzelf begon het zondagmiddag een week geleden en ik heb een schat aan introducties en twee nieuwe klanten overgehouden aan mijn bezoeken. De trip betaalt zich in elk geval meer dan terug, meteen al, en zal mij in staat stellen mijn doelen te realiseren. Daarvan ben ik overtuigd. Alleen jammer dat het UWV er inmiddels nog steeds niet in is geslaagd een rapport op te hoesten van hun beslissing ten aanzien van mijn arbeidsongeschiktheid, waardoor ik geen inkomensverzekering uitkering krijg, geen salaris meer, geen WIA uitkering en de revenuen van deze reis komen pas over enkele weken, zodat ik nu klaarblijkelijk van de lucht moet leven. Maandag dus maar weer het UWV bellen en in elk geval trachten de deal met mijn werkgever af te ronden. Het ergste is nog, dat ik geld nodig heb om te investeren in mijn op zichzelf vruchtgevende reizen, en daarover vooralsnog niet kan beschikken, zodat mijn volgende reis naar Zwitserland, Zweden en Finland nog even in de wacht moet blijven staan. Feitelijk zou ik met de alles wat er de laatste weken is gebeurd in één keer van mijn voor investeringen verlosd zijn en zonder schulden moeten kunnen starten, maar door dat gedoe loop ik wéér achter de feiten aan. Jezus wat word ik hier moe van. De enige troost is dat het nu echt niet lang meer kan duren voor ik schuldenvrij aan mijn toekomst kan gaan verder werken. Mijn reis was fantastisch, ruim 3800 kilometer heb ik er op zitten, en netto - met de gemaakte afspraken in mijn broekzak, zou ik zo´n 1200 euro alleen al aan de initiele orders van deze twee klanten over moeten houden. Nou maakt geld niet gelukkig, maar het hebben ervan maakt nieuwe dingen mogelijk en ik wil nu echt verder. En wat is Scandinavie prachtig. Het was leuk de reis eens per auto te maken in plaats van te vliegen, zodat dingen veel beter op je inwerken. Ik heb ervan genoten.

Serodiscordante relaties

Ingewikkeld woord, maar het betekent gewoon een relatie tussen een hiv positief en een hiv negatief iemand. Je hebt niet veel fantasie nodig om je voor te kunnen stellen dat dit de nodige complicaties in de relatie met zich mee zou kunnen brengen, daarom organiseert Poz and Proud hierover een thema avond, waar je je voor kunt opgeven bij servicepunt@hivnet.org. De avond is voor geinteresseerden toegankelijk, of ze nu wel zelf of niet zelf in een dergelijke relatie staan, hebben gestaan of denken mogelijkerwijs ooit te zullen komen. Wat zijn nu eigenlijk wel of niet de risico´s? Wat kun je in zo'n relatie tegenkomen en hoe gaan anderen daar mee om, hoe denken professionals erover en hoe ervaringsdeskundigen? Een aanrader als de materie je interesseert.

Het geheim van het geschenk van de dood

Een intrigerend boek ben ik aan het lezen van Deepak Chopra: Het boek der geheimen.
In dit boek las ik, net als in andere boeken trouwens, dat onze cellen, al onze cellen, zelfmoord plegen. Zij kiezen ervoor te sterven en zijn de bouwstenen van een zich alsmaar vernieuwend lichaam, een zich alsmaar vernieuwende geest. Er zijn ontelbare verbanden tussen die cellen, een soort van gedeelde kennis, kennis die blijkbaar niet alleen in onze hersenen zit opgeslagen maar in ons bewustzijn. Overal in ons. Elke dag sterven is nodig, om te kunnen leven, op micro niveau. Net zoals het op macro niveau nodig is om te evolueren, ons aan te passen op uiterlijke omstandigheden, zoals mensen, dieren en planten zich aanpassen aan klimatologische veranderingen, veranderingen in vegetatie, in samenstelling van de lucht, etc. Het gaat daarbij om een enorm complex evenwicht dat onmogelijk toe te schrijven is aan toeval. Die aanpassingen gaan zelfs zover dat bewezen is dat ze meegaan met de bewegingen in de kosmos die ons omringt. En al is de ene cel, molecuul of een deel daarvan nog zo ver weg van de andere, beide weten ze hetzelfde. Waar komt dat dan vandaan? Hoe kan dat? Hoe kan het bijvoorbeeld, wat ook bewezen is, dat 30% van de eeneiige tweelingen elkaars pijn of schokkende ervaringen voelen, ook al bevinden ze zich ver uit elkaar? Fascinerend, niet?

Het gaat nog veel verder dan dat. Je ziet dat de traditionele wetenschap op het gebied van natuurkunde, biologie, pscyhologie steeds vaker moeten erkennen dat er iets niet klopt in wat we tot nu toe als bewijs hebben gezien van evolutie. Is er dan toch een God? In elk geval is vastgesteld, dat deeltjes die uit atoomkernen gesplitst zijn op gelijk moment op verschillende plaatsen kunnen zijn, en dus los van tijd en ruimte bestaan, en dat ze heel wezenlijk zijn. Ze zelfs een zwaartekracht kennen. Iets dat er niet is, kan immers geen zwaartekracht hebben, toch? maar als je alle kosmologisch vastgestelde materie optelt, is er een immense hoeveelheid meer zwaartekracht in het universum dan zich laat verklaren uit bekende materie. Je moet dus wetenschap met verbeelding combineren om tot een totaal bewustzijn te komen van alles wat is. Over de disciplines waarin mensen gewend zijn te denken heen, er bovenuit stijgen. Grote wetenschappers hebben al decennia geleden sterk vermoed dat er zoiets bestaat als een alom vertegenwoordigheid van alles wat is, los van tijd en ruimte. Einstein bijvoorbeeld, hoewel zijn relativiteitstheorie ook al weer achterhaald is door feiten die met onze alsmaar nauwkeuriger wordende observatie technieken zijn komen vast te staan.

Terug naar het dagelijks sterven. Als bepaalde cellen in je teveel aan het leven hangen, en weigeren plaats te maken voor nieuwe, ontstaat dus ongecontroleerde verveelvuldiging van die cellen oftewel kanker. Aan het leven hangen vergiftigt dit leven en maakt het dood, terwijl de dood van cellen juist een voorwaarde is voor voortbestaan van leven.

Dat geldt ook voor het menselijk bewustzijn. Als volwassene doe je er goed aan met je kind te communiceren op een manier dat het in zijn of haar waarde wordt gelaten. Je was zelf ook ooit een kind, en je denkbeelden, hoezeer het ook zo moge zijn dat er mensen zijn die meer ervaring hebben opgedaan in het leven, zijn net zo waardevol en echt als die van volwassenen. Babies worden geboren met een teveel aan hersencellen, die moeten sterven zodat er plaats komt om verbanden te leggen die zorgt voor ons functioneren. Een goede oefening om je positie in het leven en de waarde van de dood als mens te begrijpen, is rustig je gedachten focussen op wat je je nog kunt herinneren van toen je een baby, peuter, kleuter, kind, puber, adolescent was. Waar je nu staat ten opzichte van een visualisatie die je hebt over hoe je als gezonde oudere in het leven denkt te staan, en wat je zult ervaren als je tijd is gekomen om te sterven. Ook oude, als achterlijk bestempelde gewoonten van oer volkeren worden momenteel opnieuw tegen het licht gehouden. Is het wel zo dat voodoo niet echt bestaat? Waren de indianen en de Egyptenaren en de Inca's en noem maar op niet al duizenden jaren geleden op de hoogte van dat alom tegenwoordige en de onlosmakelijke manier waarop dingen met elkaar verweven zijn, verbanden bestaan. Klopt het wel dat de door medicijnmannen gebruikte geneeswijzen kwakzalverij zijn of waren? Het antwoord is nee. En dat is niet zo omdat mensen dat tegenwoordig misschien meer willen zien, maar gewoon omdat het feitelijk is komen vast te staan.

Sterven, zo zegt Chopra, ies iets wat je als gebeurtenis voor jezelf creeert. In diverse oosterse culturen ken met een beoefening die 'bewuste dood' wordt genoemd. De mens neemt daarin aktief deel aan het vormgeven van het stervensproces. Ik moest onmiddellijk aan Jaco denken. Hij heeft het in hoge mate zo gedaan. Niet ondergaan, nee, gedaan. Door bidden, het uitvoeren van rituelen, meditatie en gebruiken van hulp van de levenden om zich heen verschuift men 'het overkomt me dat ik sterf' naar
'ik creeer de ervaring'. Zo is het bij Jaco in hoge mate gegaan. Niet met zweverige rituelen en zo, heel eigentijds, maar ook heel echt wel zo op die manier. In die Oosterse culturen kiezen ze voor die bewuste stervenswijze om angst en onrust te elimineren. En ik herinner me nog heel goed hoe móói de ervaring was van zijn afscheid. Door zijn keuze konden we hem ondersteunen, en hebben we het mogelijk gemaakt dat hij zijn sterven bewust kon ervaren en voelen dat het goed was, zoals wij ervoeren dat het goed was. Alles hangt er mee samen. We konden alles wat ons bezighield bespreken. Wat hij wilde bereiken, wat hij anders zou willen zien, wat hem dwarszat, en konden hem laten weten dat we trots op hem waren, dat we hem zijn onhebbelijkheidjes vergaven, we konden hem zich laten realiseren dat hij veel liefde en vriendschap over zich afgeroepen had in zijn leven, en we konden hem helpen zijn zorgen los te laten. En nu hij gestorven is, komt hij op een heel andere manier - en wat mijn gevoel me zegt ook héél intens - tot leven. Nu hij gestorven is, merk ik dat ik zelf minder bang ben om te sterven, omdat ik besef dat ik na mijn fysieke dood op een andere manier voortleef. Ergens in de kosmos, in wat voor hoedanigheid dan ook, maar dat die hoedanigheid niet iets toevallig is. Zoals twee moleculen van de zelfde soort niet onafscheidelijk met elkaar verbinding zoeken in de chemie, maar juist bouwstenen die voor elkaar van belang zijn elkaar weten te vinden, zo zal het ook in het `hiernamaals´ gaan. Hoewel dat een fout woord is, want het suggereert tijd, en dat is een heel betrekkelijk iets. Als bouwsteen kan een milliseconde genoeg zijn, of zelfs zoals recent is vast komen te staan helemaal geen tijd, of juist miljoenen jaren, dat je in een nieuwe coexistentie bestaat. En dat dat dan ook nog op hetzelfde moment op de ene en op een andere plaats kan zijn, zoals mijn tante in Canada en mijn vader bij mij om de hoek op hetzelfde moment hetzelfde kunnen denken. De nieuwe generatie wetenschappers, die de moed heeft voorbij de oude wetten te kijken, weten eigenlijk al dat het hier om een energie gaat die echt bestaat. Alleen beginnen we nog niet echt te begrijpen hoe het allemaal in elkaar past. Boeiend, niet?

Klooster voorbereidingen

Neem iets mee dat je blij maakt, waar je steun aan hebt, en deel het met de groep.
Dat wordt dus de foto CDRom van Jaco´s laatste jaar. Ik realiseer me steeds sterker dat hij misschien niet meer onder ons is, maar als ik me voorstel als vader, die zijn energie haalt uit aarde en zon, en scheuten heeft aan zijn stam die naar zijn drie kinderen lopen, dan is het niet zo dat aan die tweede scheut niets meer zit. Integendeel zou ik haast zeggen. Door die scheuten heb ik altijd met mijn kinderen in verbinding gestaan. Hun problemen ervaren en ze ermee geholpen, hun karakter mede gevormd, hun zorgen willen wegnemen waar ik kon en met ze blij of verdrietig zijn en voelen wat ze voelen. Die scheuten daar gingen dit soort energieen of hoe je ze ook noemen wil in twee richting verkeer doorheen, en dat gaan ze nog steeds. Wel is het zo, dat - logisch misschien wel, omdat kinderen nu eenmaal niet alles met je willen of hoeven te delen en je voor ze verantwoordelijk bent - de meeste energie van mij naar mijn kinderen ging, meer dan andersom. Bij Jaco is die energiestroom veranderd de laatste 2 jaar. Ik kreeg opeens veel meer terug, misschien omdat ik ongelooflijk sterk de behoefte voelde om hem te begrijpen, met hem te vechten, zijn kijk op het leven en de dingen als het ware door zijn ogen en ziel wilde zien. Het vreemde is dat die energiestroom na zijn overlijden niet is afgenomen, eerder toegenomen. Dat betekent dat Jaco er nog steeds is, op een heel andere manier, maar heel erg aanwezig en prettig gezelschap. Ik hoop dat nooit kwijt te raken. Toen ik op zijn begrafenis zei dat hij altijd een deel van me zou blijven, voelde ik dat wel maar ik kon niet benoemen waar dat idee vandaan kwam. Nu begin ik steeds beter te begrijpen dat hij altijd een deel van me zal blijven zijn, omdat Jaco in verbondenheid met mij dat deel steeds blijft voeden. En dat voelt geruststellend. Die gedachte kwam in me op toen ik de column las die ik zelf in hivnieuws had geschreven, over Haagse Henkie en zijn formule 1 petje, en het stukje glans dat ze in elkaars leven brachten door in alle misere de humor te blijven zien in dingen. Het denken aan Jaco vrolijkt me vaak op. Het herinnert me er in alle verwikkelingen die momenteel spelen ook steeds aan vooral in het nu te blijven leven. Hier en nu, en me niet druk moet maken over wat morgen of over een jaar of over 5 jaar komt. Wat gebeuren moet, gebeurt. Als je je daarvan bewust bent, kun je er van genieten. Als je dat echt aksepteert, verlies je je gevoel van onzekerheid en soms angst. Dat besef is een belangrijke sleutel die past op de deur naar je innerlijke rust.

schikken?

Vandaag viel er een brief van mijn werkgever in de brievenbus, aangetekend. Onder protest heeft hij mijn februari salaris nog maar betaald, heeft hij gemeend te moeten doen, schrijft hij. De brief was gedateerd 26 februari en zal ongetwijfeld via zijn juridisch adviseur zijn opgesteld. En opeens had ik het echt helemaal gehad met hem. Ik wil wel schikken, maar niet onder druk van een irreele deadline en ook niet voor het bedrag dat ik meekrijg. Waarom zou ik ook? Als ik hem mag geloven wil hij net zo graag schikken als ik, hoezo zou ik dan een naar verhouding veel groter offer moeten brengen, echt heel veel groter, een offer ook dat me geen basis biedt om me te kunnen aanpassen aan de omstandigheden waar ik buiten mijn schuld in verzeild ben geraakt? Ik doe het niet ook! Waarom wil hij zoveel druk uitoefenen dat ik persè volgende week zou moeten schikken, omdat anders het aanbod wordt teruggetrokken, als hij de schikking net zo graag wil als ik? Met de mogelijkheid dat hij mij daarmee volslagen onterecht voor het blok zet, omdat ik tot ik een rapport heb van het UWV zwart op wit nog geen enkele zekerheid heb, de loonsanctie dus nog bestaat en ik dus geeneens mág schikken, zelfs al zou ik het willen?

Ik heb mijn juriste vanavond een mail gestuurd en haar gevraagd de schikking en afronding van mijn loondienstverband met mijn werkgever te communiceren, en een concept brief gestuurd aan mijn werkgever waarin ik hem zeg dat het gedane bod voor mij geen basis betekent waar ik mee verder kan, en dat ik mijn beperkte energie wil aanwenden voor mijn reintegratie in plaats van dit hele gedoe. Dat hij of zijn juriste verder maar met de mijne moet communiceren.

Schikken? Graag zelfs, maar niet op zo'n manier dat ik wéér een onevenredig groot offer moet brengen, en anders niet schikken. Dan moet de rechter maar bepalen wat er moet gebeuren, en de kans is erg groot dat dat voor mijn werkgever aanmerkelijk duurder uit zal vallen. Hij mag het zeggen.

Over hypocritie gesproken

Zojuist las ik op de website van Elsevier het volgende:

Quote

'Christelijke meisjes hebben vaccinatie niet nodig'
Wetenschap
'Christelijke meisjes hebben vaccinatie niet nodig'
zaterdag 7 maart 2009 10:57

Meisjes die er geen wild seksleven op nahouden, hoeven geen inenting tegen baarmoederhalskanker. De prik is vooral ingevoerd omdat er een kleine groep vrouwen is met veel seksuele contacten zich niet laten controleren.

Sinds maandag kunnen alle meisjes tussen 13 en 16 jaar zich laten inenten tegen baarmoederhalskanker
Elseviercommentaar
'Raar land: geen applaus bij het medisch mirakel, maar een misselijkmakende anticampagne'
Elsevierredacteur Simon Rozendaal vindt dat alle moeders hun dochters moeten laten inenten.


Dat zegt professor Wolter Oosterhuis van de Erasmus MC vandaag in het Nederlands Dagblad.

Volgens Oosterhuis is baarmoederhalskanker een vermijdbare ziekte. 'Meisjes die een monogaam huwelijk aangaan en voor hun huwelijk daar ook naar leven hebben geen inenting nodig tegen baarmoedehalskanker.'

Vreemd
Hij vindt het vreemd dat je een hele bevolking moet onderwerpen aan een vaccinatie, omdat een kleine groep vrouwen met risicovol gedrag vertikt mee te doen aan een bevolkingsonderzoek naar baarmoederhalskanker.

Hij zou het beter vinden als die vrouwen elke vijf jaar een 'uitstrijkje' lieten doen.

Gebroken wereld
Volgens hem leven we in een gebroken wereld. Dat zou voor christelijke ouders reden zijn om hun dochter te laten inenten want je weet niet of ze echt monogaam zal zijn als ze dat op haar twaalfde zegt.

Oosterhuis vindt het van 'klein-geloof' getuigen meisjes om die reden te laten inenten. 'Als een meisje dat is opgegroeid in een christelijk gezin met verscheidene jongens naar bed gaat, moet ze beseffen dat het voor haar noodzakelijk is mee te doen aan het bevolkingsonderzoek.' Met vroegdiagnostiek valt baarmoederhalskanker dan te voorkomen, vindt hij.

Unquote


En ik kon het niet laten daarop de volgende manier op te reageren

leo op zaterdag 7 maart 2009 15:35


Gelukkig neuken christelijke meisjes en vrouwen niet en krijgen ze dus nooit baarmoederhalskanker als gevolg van het HPV virus. Neem me niet kwalijk zeg, maar ik dacht toch echt dat ze in het EMC wijzer waren. Het HPV virus komt in de ´beste´ families voor, wat dat beste ook moge betekenen. Krankzinnig dat een professor zulke uitspraken durft te doen. Het HPV virus kan tot grote gezondheidsproblemen leiden, en komt bij heel veel mensen voor, al of niet met veel wisselende seksuele contacten. Deze professor zou geschortst moeten worden, hij is een gevaar voor de volksgezondheid. Gadverdamme


Unquote.


Ik kon het niet nalaten deze reactie te plaatsen. Deze hele gedachtengang geeft maar weer eens aan hoe bezopen bekrompen en gefrustreerd er nog steeds wordt gedacht over seks. Ik zou er eerder voor pleiten dat homomannen ook die vaccinatie krijgen, want de kans op het ontwikkelen van anale kanker is net zo goed veel groter bij mannen die het HPV virus bij zich dragen. Een virus dat wijd verbreid is en dat echt niets te maken heeft met je seksgedrag. Nota bene in de Soa Poli van het EMC is er onderzoek gedaan naar aantoonbare vervormingen in de celstructuur in de anus van homomannen, en daaruit kan worden afgeleid, hoewel het Roanca onderzoek nog loopt, dat HPV weldegelijk zeer ernstige consequenties kan hebben. Het hoeft niet altijd, en openbaart zich ook pas na decennia, maar het is een zeer reeele mogelijkheid. Hetzelfde geldt voor baarmoederhalskanker bij vrouwen.

Natuurlijk moeten ouders en kinderen zelf bepalen door de beschikbare informatie te beoordelen, of zij inenting wenselijk achten. Maar ga het niet laten puur omdat je denkt dat je kind geen risico gelopen heeft of zal lopen. Dat is een idee-fixe als je kind een gezond mens is, dan zal het een gezond verlangen ontwikkelen haar of zijn seksualiteit te ontwikkelen en ervan te genieten. Zo is het leven gewoon.

Teadance 15 maart en voortgang voorbereiden ontslag

Ik zal er zelf helaas niet bij zijn, op die teadance, want dan zit ik héééél ergens anders: in het klooster. Ad uit Delft maakt altijd heerlijke video's. Heel anders dan een gewoon thee kransje zul je zien als je het youtube filmpje kijkt, maar wel spannender. Om videootjes te kunnen spelen meteen in dit venster, daar moet ik nog even op studeren, dus geef ik maar de link. http://www.youtube.com/watch?v=hjO7XdOEAW8. Denk erom neefjes en nichtje die mijn blog geregeld lezen: dit is materiaal voor 19 jaar en ouder! Lekker om naar te kijken voor hetero dames en homo heren en alles daar tussenin.

Verder vanmiddag - zucht - toch weer van mijn juriste te horen gekregen dat ik het bod van mijn werkgever niet moet accepteren voor we het rapport m.b.t. de WIA aanvraag in handen hebben, omdat de loonsanctie nog geldt en ik dus niet vrijwillig ontslag mag nemen. Verder vond mijn bedrijfsadministrateur dat ik er meer uit moest halen en eigenlijk ben ik het daar wel mee eens. Maar nog eigenlijker wil ik een punt achter de hele zaak zetten. Mijn werkgever in elk geval maar een mailtje gestuurd dat ik zijn deadline met de beste wil van de wereld niet kan respecteren, als ik het rapport van het UWV nog niet op tijd heb. Volgende week zit ik in het klooster, en daarop aansluitend ga ik proberen wat werk te scoren door beursbezoeken aan de beurs in Hamburg en een rondreisje Scandinavie. Geduld is een schone zaak en, heb ik mijn werkgever gezegd, laten we eerlijk wezen. Na al die maanden, wat maakt een paar dagen meer of minder dan nog uit? Ik kan me er niet over opwinden.

creative mind...gordious speech om te relativeren

Gepikt van het blog van Leo. Een prachtige redevoering van Elizabeth Gilbert die creativiteit als talent relativeert en terugbrengt naar iets dat van buiten je zelf komt, en waar je dus onmogelijk zelf voluit verantwoordelijk voor kunt zijn. Moet je zien, helpt je de dingen in perspectief te zien. Prachtig down to earth. Om van te smullen. Kopieer de link in je browser en bekijk het eens

http://www.ted.com/talks/view/id/453

Dromen

Vannacht heb ik de moeite eens genomen om diep in mijn ... wezen? naar binnen te kijken en mezelf afgevraagd hoe ik zou moeten omgaan met het voorstel van mijn werkgever. Ik kwam tot de conclusie dat ik uit moest gaan van mijn eigen ... kwaliteiten en drijfveren en daar hoort dualisme niet meer in. Ik besloot dat ik hem zou laten weten dat ik blijf bij mijn genegenheid te schikken, vanuit het principe leven en laten leven. Ik besloot hem op geen enkele manier toe te staan mijn akties te manipuleren en hem gewoon op voorhand al te geven waar hij om vroeg.

En dat heb ik vandaag telefonisch al aangekondigd, hoewel mijn advocaten nog aan het kijken zijn naar de exacte details omtrent de beeindiging van mijn samenwerking met mijn werkgever in loondienstverband. Dat gezegd hebbende, heb ik hem gevraagd of het bespreekbaar was om in elk geval de fiscus zoveel mogelijk uit te schakelen zodat ik het bruto bedrag ook inderdaad zou ontvangen, op welke manier dan ook, bijvoorbeeld in de vorm van een opleiding of de aankoop van mijn auto of het storten van een bedrag niet op mijn naam maar in mijn bedrijf. Ook heb ik hem gevraagd of ik een deel van het programma dat in een zusterbedrijf van AKB door onze firma voor heel europa de vertegenwoordiging heeft, mee te mogen nemen als agentschap, aangezien hij nu alleen in Nederland aktief aan de weg timmert met het programma. Mijn werkgever gaf op de eerste vraag een ja, en op de tweede de opmerking dat hij daar aan heeft gedacht, maar niet op de zaken vooruit wilde lopen. Dat hij zich realiseert dat mijn vermogen nieuwe klanten aan te boren binnen de firma ongeevenaard was en dat ik het voorlopig even met die opmerking moet doen tot de zaken afgerond zijn. Wat ik kan begrijpen.

Ik heb nu sterk het gevoel dat ik, door me constructief maar sterk op te stellen, opnieuw een deur open heb gekregen, en dat ik ook een stukje erkenning van mijn kwaliteiten heb gekregen dat hij niet eerder zo duidelijk heeft geuit. Ik voelde me heel sterk toen ik het telefoontje pleegde, en had direct het initiatief. Misschien kwam het door de droom die ik ervoor had afgelopen nacht. Ik deed als het ware een beroep op mijn begeleider, mijn leraard, die in mijn wezen altijd aanwezig is. Boeken die ik daar de laatste tijd over lees wijzen er op dat dit geen verbeelding is, maar dat je door je op een bepaalde manier te focussen veel antwoorden kunt vinden hetzij heel letterlijk, hetzij door metaforen in je dromen, hetzij door allebei. En ik merk ... jammer dan als je dat zweverig vindt ... dat het klopt! Je kan in kontakt komen met je innerlijke wijsheid, je diepste wezen, en die vragen met je mee te denken. Ik droomde dat mijn grootste uitdaging, een klant in Denemarken die ik graag wil, na een aanvankelijk wat droge ontvangst door het lint ging in een feest, toen ik de gelegenheid kreeg het programma voor te leggen aan de proefkeuken koks daar. Waardoor bevestigd werd dat het programma niet alleen akseptatie vond, maar zelfs met gejuich en uitbundige vreugde werd ontvangen. Nou zal dat in Denemarken niet zo snel op die manier gebeuren. Denen zijn relatief vlak in hun uitingen en net als wij Nederlanders niet erg uitbundig. Hun volksziel lijkt veel op die van ons Nederlanders. Tolerant maar introvert, beleefd maar droog. Welwillend maar zakelijk. De droom was dan ook overduidelijk een metafoor waarin mijn oude talent naar boven werd gebracht: afgaan op mijn intuitie, goed luisteren en nieuw aangeboorde contacten uit het puur zakelijke en in het persoonlijke proberen te trekken. Uistralend dat je oprecht gelooft in je product en dat je hart daar ligt en bij de integriteit je klant het beste te willen brengen. Dat kon ik als de beste, mijn baas zei het vandaag bijna letterlijk, en ik voel dat ik dat talent weer moet gaan gebruiken. Het is door alle depressies en ondermijnende factoren teveel weggezonken geweest, maar het is er nog en ik moet me daar alleen maar bewust van zijn en de ruimte geven, om daar weer mooie dingen mee tot stand te kunnen brengen.
Ik moet zeggen dat ik het een openbaring vind, de dromen die ik de laatste tijd heb, de manier waarop ik open sta voor allerlei indrukken, bevrijd van een onnodig geworden verdedigingsmechanisme nu ik bereid ben te accepteren, hier en nu, wat er met me gebeurt. Het verleden telt niet echt meer. Terugkijken heeft alleen zin om lering te trekken waarom gebeurd is wat gebeurd is, en hoe je dat nu op een nieuwe, positieve manier kunt gebruiken. Het is raar. Het leek me altijd onmogelijk. Maar het klopt als een bus. Ik merk het nu elke dag.

71% afgekeurd

Na het gesprek gisteren gisteren bij het UWV hoorde ik vanmorgen dat ik 71% arbeidsongeschikt ben. Daar ben ik blij mee, want het laat open voor een voorzichtige start met werk zonder geforceerde toestanden, en het laat ruimte voor studie, zodat ik een HBO opleiding kan gaan doen, waarover ik nog een aparte afspraak krijg. Dat wordt echter wel mei, door de reorganisatie bij het UWV werkbedrijf. Ik ben er goed ingeslaagd aan te geven wat ik kan en wil. Een vertegenwoordigersbaan hoort daar niet meer bij, net als langdurig geconcentreerde administratieve of fysieke taken. Europees reizen kan weer wel, omdat ik dan mijn eigen werktempo en druk kan bepalen, en tussendoor tijd kan nemen voor rust en studie. Met andere woorden: het lijkt erop dat ik voor het eerst in mijn leven zelf kan gaan bepalen wat ik wil en daar in alle rust naar toe kan werken, zonder dat ik me al te veel zorgen hoef te maken over inkomen. En geloof maar, dat dat rust geeft en een sterker vertrouwen in de toekomst. Blijkbaar klopt het, dat als je bereid bent los te laten en echt te accepteren wat komt, een duidelijk idee hebbend van wie en wat je wilt zijn, dan kan het ook echt gebeuren.

Mijn baas was er als de kippen bij om me te feliciteren. Ik heb zijn felicitaties zonder emotie in ontvangst genomen. Ik denk dat hij het echt meent, maar hij koppelde er wel meteen een deadline aan m.b.t. het schikkingsvoorstel dat hij me een tijdje geleden heeft gedaan. Het klonk een beetje als: je komt mooi weg, dus kun je wel akkoord gaan met het lage schikkingsvoorstel dat ik je heb gedaan. Want dat was wat mijn advocate betreft niet goed genoeg. Ik zal wel zien. Ik heb geen zin het op scherp te spelen. Leven en laten leven is toch het gevoel dat overheerst bij me, al vind ik wel dat mijn baas een lesje nodig heeft. Hij heeft me in de tijd dat ik het erg moeilijk had geen enkele steun geboden, nog altijd kan ik het gevoel niet van me afzetten dat hij me rond het moment van mijn ziekmelding over de rand heeft geduwd omdat hij nooit moeite heeft gedaan dat wat ik al een tijdje aangaf serieus te nemen en samen te zoeken naar mogelijkheden om in elk geval beperkt aan het werk te blijven. Ik wil niet dat hij dat anderen in de organisatie waar ik voor werkte dat ook aandoet. Maar misschien heeft hij al bijgeleerd intussen en gezien dat hij dingen verkeerd had ingeschat. Ik ga met mijn advocaat overleggen wat wijsheid is, ervan uitgaande dat ik mijn ex werkgever het leven niet onnodig zuur wil maken, zonder mezelf te kort te doen.

Sophie op drie. Homoseksuele allochtone jongeren

Petje af voor de jongens die vanavond de moed hadden om op televisie een pleidooi te houden naar ouders in het algemeen om de homoseksualiteit van hun kind te respekteren. Dat vergt nogal wat, gezien de normen en waarden die vaak gelden, bijvoorbeeld in Turkije en Marokko, China en Surinamers, Antillianen, Hindoestanen.

Ik vind het altijd weer heel confronterend om te zien hoe deze jongeren echt moeten vechten voor het vrij uiten van hun identiteit. Des te meer, omdat ik een van je jongens terecht hoorde zeggen dat als je je laat dwingen, in het verlangen de geldende normen en waarden van je ouders te respekteren, er vaak verwrongen seksbeleving ontstaat, waarbij drugsgebruik en soa´s een rol kunnen spelen.

Gisteren heb ik als afgevaardigde een groep studenten van het AMC toegesproken, die voor het mederendeel maar niet allemaal van Nederlandse afkomst zijn. Het ging om studenten die Peer education, dus voorlichting aan leeftijdgenoten wilden geven m.b.t. soa´s en hiv en veilig vrijen. Ik vond het verfrissend daar rechtuit te kunnen spreken en ook veel begrip te ontmoeten. Zo moet het zijn.

Als je nagaat dat gemiddeld zo´n 8% van de mensen homoseksueel is - ja echt 8%, net zo goed onder nederlanders als onder allochtone jongeren - dan is er echt nog veel te winnen. Als je bovendien beseft hoeveel narigheid er kan ontstaan door onderdrukking van de identiteit van deze honderdduizenden mensen in Nederland, dan moet dat echt veel beter. Daarom des te meer voor deze jongeren, vanavond, aan tafel bij Sophie: petje af!

Inzichten

Vandaag liet mijn werkgever weten dat hij van mening is dat mijn onstlag per 14 februari in had moeten gaan, dus heeft hij zijn advocaat op het UWV afgestuurd. Dat gebeurde toen ik hem belde dat het UWV mij heeft laten weten dat dankzij ons beider bezwaar tegen de opgelegde loonsanctie naar het definitieve oordeel niets het beeindigen van de loonsanctie nog in de weg stond, en deze derhalve per 28 februari zou kunnen komen te vervallen.

Ik moest dat even laten bezinken. Dat we van elkaar af zijn vind ik goed, maar dat ik zelf nog steeds niet weet hoe mijn eigen financieele toekomst er uit gaat zien, met als gevolg dat ik vandaag mijn ex vrouw heb moeten vertellen dat het wel eens zou kunnen zijn dat het huis dat nog ons gezamenlijk eigendom is op korte termijn zal moeten worden verkocht, dat vind ik toch wel even slikken. Ik neem aan dat het wel mee zal vallen, voorlopig, zodra het gesprek met de arbeidsdeskundige en het daaraan verbonden afkeuringspercentage voor de WIA of mijn vallen onder de WW een feit is. Dat gesprek was echter beoogd voor eind februari te moeten hebben plaatsgevonden, wat nooit meer gaat lukken.

Zodoende heb ik dus vooralsnog geen inkomen meer. Moest dat echt zo? Blijkbaar.

Maar in plaats van boosheid overviel me, toen ik even een strandwandeling ging maken om mijn gedachten te ordenen, iets anders. Er vielen puzzelstukjes op hun plaats. Mijn vrouw, en dat hielp, reageerde ook heel goed ondanks dat het zou kunnen zijn dat nu je huis verkopen wel eens een behoorlijke restschuld zou kunnen opleveren.

Ik liep op het strand en de volgende gedachte overviel me opeens, ik moet hem even opschrijven en vasthouden, want het is een gedachte die me kan helpen het vertrouwen in de toekomst te blijven houden, met de hernieuwde confronterende onzekerheid die nu weer op ons afkomt:

Quote

Het is hard om de mooiste dingen die je dacht voor altijd te hebben te moeten verliezen, zoals mij dat laatste jaren is overkomen: je geliefde, een van je kinderen, heel veel bezit, je droombaan, je status, je gezondheid, je positief zelfbeeld. Ook de mooiste dingen die je bijna als een vanzelfsprekendheid beschouwd hebt, kun je kwijtraken met alle pijn en intens gevoel van verlies, wanhoop, woede, machteloosheid en spijt die daarbij horen.

Toch blijkt het verbijsterend dragelijk, ook als de toekomst vol onzekerheid is en je niet weet wat je morgen wacht, als je één ding maar heel goed weet..

Juist die pijn en schok van verlies helpt je je ziel, je innerlijke zelf, dimensies in jezelf te ontdekken waarvan je het bestaan niet wist, maar die wel de basis elemente zijn die je tot een compleet mens maken. Die ontdekking komt pas als je bereid bent je eigen beperkingen, waaraan je de neiging hebt obsessief vast te houden, bereidt bent te offeren.

Als je terug bent bij je oer-eigen-ik, je kern en die nooit iemand van je af zal kunnen afnemen. Die je helpt niet Heilig of zo, maar wel zuiver en puur te zijn als nooit tevoren. Dat besef is een bron in je aanboort die het diepste van je wezen voedt, uit jezelf komt en onuitputtelijk is.

Die bron is heel gemakkelijk te vinden. Je moet hem alleen toestaan er te zijn. Je hoeft jezelf alleen maar toe te staan er hier en nu te zijn, maar dan wel zoals je echt bent. Als je dat eenmaal is gelukt en vanuit dat diepe zelf handelt, vanuit dat wat jouw ware ik is, zul je groeien.

Kun je elke dag opnieuw beginnen, kun je geboorte en dood zien in het licht van onstervelijkheid, zie je dat je een radertje bent in een onwaarschijnlijk mooi mechaniek en zul je bijdragen aan een collectief welzijn van alles wat is. Kun je onzelfzuchtig zijn, willen dienen en delen. Vergevingsgezind, onbevooroordeeld, onwaarschijnlijk creatief, tolerant en vol liefde.

Als je eenmaal zo denkt, merk ik, is er geen terug. Omdat al het andere, hoe dat op kortere termijn gezien ook makkelijker, comfortabeler en bevredigender lijkt, een surrogaat zal zijn van het leven naar dit inzicht. Omdat je het ook zult voelen als je dingen doet of je gedraagt op een manier die daar niet bij past, en omdat dat dan niet goed zal voelen.

Eigenlijk weet ik dat al een tijdje, ik heb het alleen nooit bewust zo sterk ervaren.

Unqote

voorspellende dromen

Vannacht heb ik weer raar gedroomd. Ik was bezig met Jaco, heel erg. Heen plezierig ook. Hij maakt het goed en denkt veel terug aan onze oude vakanties, samen hebben we leuke herinneringen opgehaald. Tot de droom opeens ruw verstoord werd doordat een vliegtuig laag over de Moezel vloog, waar we in het water aan het spelen waren. Het vliegtuig crashte net enkele honderden meters bij ons vandaan.

Vanmorgen moest ik een zendinkje ophalen in Mijdrecht en dat doorbrengen naar Heerhugowaard. Toen ik om half 11 net voorbij de kruising met de A4, op de hoogte net ten oosten van Badhoevedorp een vliegtuig veel te laag zag vliegen, rare capriolen zag uithalen om vervolgens met een plof in een weiland te ploffen. Ik stopte op de vluchtstrook. Hoewel het vliegtuig gebroken was, de stukken zaten nog wel aan elkaar, kwamen mensen doodgemoedereerd het vliegtuig uit en bleven er vlak in de buurt staan. Waarschijnlijk waren ze bang dat ze tot hun enkels in de modder zouden wegzakken als ze er verder vandaan gingen. Het was heel onwezenlijk. Ik zag hier en daar wat rook, maar geen spoor van brand. Het duurde ook een tijdje voor de politie ter plaatse kwam en ik werd toen onmiddellijk weggestuurd. Intussen stond er al een behoorlijke file op de A9 met kijkers, net als ik. Shame on me eigenlijk, ramp toerist die ik was. Eigenlijk had ik het idee dat de mensen het wel overleefd zouden hebben, hoewel het een behoorlijke crash was. De kalmte die van de mensen afstraalde en het gebrek aan vuur gaf me denk ik die indruk. Later bleken er 9 doden en een groot aantal gewonden.

Maar hoe kan dat? Is het toeval dat ik droomde over een crash en er enkele uren een van dicht bij zag? net als ik als kind eens had gedroomd dat mijn hond Loekie dood was, die echter later op de avond thuis kwam maar wel de volgende dag werd dood gereden? Het heeft me van slag gebracht. Verder heb ik eigenlijk helemaal geen voorbeelden van helderziendheid gehad, ooit.

Was dit vannacht er een? Of was het toch gewoon toeval? Of ben ik gevoeliger dan ik in decennia ben geweest gewoon omdat ik meer feeling wil met mijn eigen emoties en gevoelens? Wie zal het zeggen. Vreemd en verontrustend vind ik het wel.

De foto heb ik van internet geplukt. Ik heb nog geprobeerd met mijn telefoontje een foto te maken, maar daar is niets op te zien door het heiige weer denk ik.

Donner / asociale minister van sociale zaken

Wat een zak die Donner. Alle lonen bevriezen, uitkeringen bevriezen. De ministers hebben het goede voorbeeld gegeven, grijnst hij vals. Ja hij is lekker, die ministers verdienen een Godsvermogen en kunnen in crisistijden best wat minder toe. Maar Jan met de Pet, die moet het wel zien rond te breien. De bestedingen moeten omhoog, zegt men. Waarvan dan? Mij lijkt het een bijzonder stomme maatregel met een averechts effect. En die Donner? Rot op man! Hoezo sociaal?

Nu is het juist zaak om creatieve manieren te bedenken om tot echte vernieuwingen te komen. En echte vernieuwingen leiden tot een nieuw soort banen, die duurzaam welzijn van de samenleving stimuleert.

Intussen verwacht ik elk moment de ontslagbrief van mijn werkgever. Mijn inkomensverzekeraar - The Warranty Groep, ga nooit met dat bedrijf in zee! - is er wederom in geslaagd om niet op tijd te betalen. Ik wacht op mijn centen en betaal weer rente over roodstaan , voor de zoveelste keer, door het getraineer. En er lijkt niets te zijn wat ik er aan kan doen, behalve opnieuw, voor de zoveelste keer, mijn advocaat inschakelen.

Eerlijk gezegd kan ik er niet warm of koud van worden. Ik hou mijn rekeningen die ik moet betalen voorlopig ook maar eens vast en als iemand zich afvraagt waarom ik niet betaal, zal ik ze uitleggen dat het UWV nog steeds moet beslissen over mijn uitkering en mijn inkomensverzekeraar toch echt eerst over de brug zal moeten komen zodat ik ook aan mijn verplichtingen kan voldoen. Zucht.

Ik verlang naar het moment dat ik mijn afscheid van mijn werkgever uit kan onderhandelen, en volop aan het werk kan gaan. Voorlopig kan ik echter heel weinig doen. Gelukkig blijken de Beta blokkers die ik moet slikken mijn bloeddruk laag te houden en mijn stemming te verbeteren. En dat is maar goed ook. Dit weekend lijkt het voorjaar een beetje in de lucht te komen. Ik hoop maar dat het ook de vooraankondiging is van een echte zomer in mijn leven, een eind aan de winterse misere die me al jaren omgeeft. Want nu is het echt van je hela hola houdt er de moed maar in. Het agentschap ben ik al wel een beetje begonnen. Nu nog met de studie kunnen beginnen. Zo snel mogelijk weer zelf de controle over het roer in mijn leven weer kunnen pakken. Wat verlang ik naar dat moment. Het lijkt dichterbij te komen, maar alles is en blijft nog wankel.

Misschien wil Israel hem wel hebben

Quote telegraaf van vandaag:

Omstreden bisschop verlaat Argentinië

BUENOS AIRES - De omstreden bisschop Richard Williamson gaat Argentinië verlaten. Dit heeft Christian Bouchacourt, het hoofd voor Zuid-Amerika van de uiterst conservatieve priesterbroederschap Pius X, gezegd volgens de krant La Nación van zaterdag.
Bisschop Richard Williamson ontkent de gaskamers van de Nazi's.
Naar welk land Williamson gaat, moet in Europa worden beslist, aldus Bouchacourt. Williamson is Brit. Hij is ondergedoken nadat Argentinië donderdag had beslist dat hij het land moet verlaten.

Unquote

En anders moet hij maar bij zijn goede vriend Ratzinger gaan intrekken, oftewel Benedictus.

het balletje rolt

Vandaag werd ik benaderd voor een ander agentschap, dat van een belgische firma. Het balletje rolt dus, en ik ga daar over 14 dagen eens een kijkje nemen. Het oorspronkelijke agentschap heb ik middels mijn opgerichte handelsfirmaatje na kunnen trekken, door een open gesprek te voeren met de nederlandse importeur van het fabrikaat waar ik vorig jaar de agentschap voor Scandinaviè voor kon krijgen, en dat blijkt dus - zoals ik al verwachtte - niets te zijn.

Er is nog een tweede belgische firma die ik bij gelegenheid van het bezoek aan de beurs waar het agentuur van vandaag tentoonstelt ook aanwezig is, en dat zou weer wel een leuke aanvulling kunnen zijn. Als ik met drie agentschappen een start kan maken en dat uit kan bouwen, dan kan het zeker leuk worden.

Voorlopig echter kan ik nog even niets. De uitnodiging van de arbeidsexpert van het UWV is er tot nu toe nog steeds niet, en volgende week vrijdag zou mijn laatste werkdag voor mijn huidige werkgever moeten zijn. Volgens mij, met de krokdusvakantie in het vooruitzicht, gaat hem dat niet worden. Maar ik heb tijd en heb besloten dat ik me niet gek of boos meer ga maken. Laat ze maar komen allemaal. Verder de tijd ingevuld met een boekje ´test je wijsheid´en het blijkt dat ik tot de 2% wijste mensen groep behoor. Niet dat je daar wat voor koopt natuurlijk, maar toch een leuk opstekertje. Alhoewel, wijs wordt je door schade en schande. En tja... dat zegt natuurlijk ook wat over je.

En mijn oudste zoon heeft een vriendin. Dat is ook fijn om te horen. Het gaat goed met hem. Zo van lieverlee gaat alles weer op z´n plek vallen.

Berekoud

In de Alpen groot lawinegevaar. De vakantiegangers die dit weekend Alpwaarts trekken wacht ellende op de weg maar sprookjesachtige taferelen. De Koninklijke familie zit ingesneeuwd in Lech en kan er niet uit. Overigens is dat voor Lech geen uitzondering. De economie is dramatisch. Sinds de jaren dertig van de vorige eeuw is de recessie die voorzien wordt niet zo ernstig geweest. Alleen....elke medaille heeft twee kanten. Vandaag een vruchtbaar gesprek gehad en de aanzet is er voor een agentschap waar toekomst voor me in zit. En dat, terwijl de werkeloosheid volgend jaar gaat verdubbelen ten opzichte van nu. Ik mag mijn handjes dichtknijpen, en ik heb hier heel veel zin in, vooral omdat er een echte klick is met het productengamma en met het familiebedrijf dat ik ga vertegenwoordigen. Het is niet genoeg om meteen van te leven, maar met een enkel agentschap is dat zelden het geval. Er zit nog meer in het verschiet aan aanvullende agentschappen, maar dit is zonder twijfel een hele leuke start die me verder uit de put kan helpen. Overigens nadert de deadline voor het UWV om het bezwaar tegen de loonsanctie voor mijn werkgever dat zowel hij als ik hebben geuit te honereren met rasse schreden. En moet ik nog steeds een uitnodiging van een arbeidsexpert krijgen, terwijl de keuringsarts mij nog zou bellen voor een medische update begin deze week. En begin deze week is volgens mij op dinsdagavond weer voorbij. Zucht. Maar goed, een hoera gevoel overheerst bij mij vandaag toch echt. En ik kan verder toch weinig invloed uitoefenen op de voortgang van zaken bij het UWV. Dat heeft zo zijn eigen (gebrek aan) dynamiek.

Ik ben stil he?

Tijdje geleden dat ik op mijn blog schreef. In elk geval een paar heerlijke vakantiedagen met mijn dochter, schoonzoon en hun hondje Lovely doorgebracht in het duitse Saarland. Dat was heerlijk ontspannen. Nu zijn we alledrie weer op zoek naar werk.

Mjin bedrijfsaktiviteiten heb ik gewoon maar op nul gezet. Ik ben wel in overleg over mogelijk agentschap van een aantal nederlandse en belgische producenten van leuke nieuwe produkten, waarmee ik wat zou willen. Morgen heb ik daar weer een gesprek over.

Ook heb ik als Poz and Proud lid meegedaan in een werkbespreking van de Schorer over preventie interventie strategie. De daar besproken topics houden niet op me te boeien en mijn perceptie is dat er wel degelijk oog is bij behandelaars, psychologen, hulpverleners, onderzoekers en preventie instellingen voor stigma en ik vond de houding van het gesprek constructief en prettig. Natuurlijk moet de Schorer vanuit haar rol als gezondheidsbevorderende organisatie wel de condoomboodschap blijven roepen, zeker in de massa communicatie, maar dat neemt niet weg dat er een goed besef heerst over wat steeds vaker ervaren wordt als 'het gezeur van die eeuwige condoom boodschap', hetgeen betekent dat er meer op specifieke doelgroepen specifieke boodschappen dienen te worden gecommuniceerd, daar waar ook een nuance aan te brengen is. Er is in elk geval nog veel winst te behalen, zeker vanuit het aanwezige besef dat de meeste nieuwe infecties worden veroorzaakt door partners die hun hiv status niet kennen.

Verder ben ik in blijde verwachting van een uitnodiging van een arbeids deskundige van het UWV, want dan kan eindelijk een knoop doorgehakt worden. Nu heb ik wel de plicht te proberen me te reintegreren, maar zonder te weten of en zo ja in welke mate ik geacht wordt weer in staat ben te gaan functioneren en waarin dat zou moeten zijn. Dat is lastig, want het betekent dat zowel mijn werkgever als ik gedwongen zijn geduld uit te oefenen en dat wordt met het verstrijken van de tijd ook niet minder pijnlijk. Maar goed, wat moet dat moet.

De gedachte om me om te scholen blijft wat mij betreft ook een optie, want afgezien van een rol als agent in Europa, lijkt een toekomst als psychotherapeut of maatschappelijk werker of gezinsvoogd of iets dergelijks iets dat uitstekend zou kunnen passen bij me. Voorlopig kan ik helaas nog niet daarmee beginnen. Intussen lees ik me in, lees veel over psychologie, neem mijn rust en ben de laatste 3 maanden 10 kilo aangekomen zodat er eindelijk weer wat vlees op mijn botten komt. En dat voelt sowieso lekker. En eind februari heb ik een weekendje Antwerpen voor de boeg, waar ik ook naar uit kan kijken.

Jeugdige moed... het bestaat nog

Te vaak wordt afgegeven op het gebrek aan moraal en verantwoordelijkheidsbesef van jongeren. Dat is echter een grote misvatting als je het mij vraagt. Vanavond las ik het volgende artikel bijvoorbeeld:


Jongeman redt bejaarde vrouw van verdrinking
(Novum) - Een 20-jarige man uit Gouda heeft zaterdag een 77-jarige vrouw uit Hendrik-Ido-Ambacht van de verdrinkingsdood gered. De bejaarde vrouw kwam met haar rollator terecht in het water dat langs de Tesselschadestraat in haar woonplaats loopt. Ze ging kopje onder. De man zag het gebeuren, bedacht zich geen moment en sprong het water in.
De vrouw was de eendjes aan het voeren toen de rollator waarop ze zat in beweging raakte. Ze kon het apparaat niet stoppen en raakte te water. De man zag het en sprong haar achterna. Een 22-jarige vrouw en een 28-jarige man zagen het voorval vanuit hun huis gebeuren en schoten ook te hulp. Door hun gezamenlijke inspanningen kon ze op het droge worden geholpen. Ambulancebroeders hielpen de bejaarde vrouw ter plaatse. Haar dochter kwam haar ophalen en de kloeke redders werden hartelijk bedankt.

Het lijkt me echt geen pretje om met deze temperaturen in een sloot te springen. Respect!

Feel the Music

Vanavond heb ik gekeken naar allebei de Dirty Dancing films. God was mis ik het. De muziek voelen, helemaal opgaan in elkaar en de muziek, de sensualiteit. Ik mag dan soms nogal zwaar uit de hoek komen, maar als ik daaraan terugdenk maakt mijn hart een sprong. Heerlijk.

vervolg op mijn publicatie van gisteren

De volgende reaktie kwam op mijn publicatie

Quote

We kunnen elkaar een hand geven, of een 'Judaskus'Ja, ik respecteer mijn ouders, die nog graag de laatste jaren van hun leven willen blijven geloven, ik respecteer en waardeer ook de kritisch katholieke opleiding die ik op het toenmalig nog door Jesuieten gerund Stanislas College in Delft heb mogen genieten, maar dat betekent niet dat ik me ook nog verbonden voel met deze mesjogge club. Drie jaar geleden heb ik nog een polemiek gevoerd in het blad van de Delftse Werkgroep Homoseksualiteit met Antoine Bodar, over waarom hij zich toch in zoveel kronkels blijft draaien om al die waanzin goed te praten. Ik heb daarop geen bevredigende antwoorden gehad, dus ik beschouw me nu als er echt niet meer bij horend, al zal ik, als het mij gegeven is, zeker mijn ouders nog in voor hun gewijde aarde begraven.
4 februari 2009 5:32

Unquote

Ik snap die reaktie volkomen. Ook ik heb familie, en ouders, die Rooms Katholiek zijn en een deel van mijn familie - waaronder óók ikzelf nog niet zo lang geleden - ging naar de mis en kiest ervoor om deel te willen blijven uitmaken van de Rooms Katholieke gemeenschap. Ik ben weer begonnen naar de Kerk tegaan omdat ik een spirituele beleving in de wereldse, rationale maatschappij die ons omringt miste en nam op de koop toe dat ik altijd al grote vraagtekens heb gezet bij de dogmatiek van de Kerk. Ik ga binnenkort ook gewoon weer naar het Klooster voor bezinning en rust, en heb er geen enkele behoefte aan mijn familie of wie dan ook hun geloof te ontnemen. Individuele spirituele beleving, en zelfs die in een gemeenschap, is toch nog iets anders dan het blindelings volgen van achterhaalde dogmatiek.

Het probleem is, dat de Kerk zélf haar achterban van zich vervreemdt. Het lijkt er sterk op dat de kerk een soort extremistische orthodoxe revolutie doormaakt en sterker dan ooit een soort dictatoriaal stelsel is dat haar weerga in de wereld niet kent, volledig indruizend tegen elk gevoel van rechtvaardigheid, vredelievendheid en tolerantie. Dat gaat er bij mij gewoon niet in. Als de Paus meent te moeten ontkennen dat hij geweten heeft van het standpunt van Bisschop Willamson dan - sorry maar ik kan het niet anders zien - liegt hij dat hij barst. Zelfs binnen de kerk zijn bisschoppen, kardinalen en priesters fel gekant tegen deze uitspraak van de Paus die al of niet bewust aanstuurt op confrontatie met andere religies en hele bevolkingsgroepen. Dat kan en mag niet getolereerd worden in het kader van de democratisering, toenadering en het streven naar eendrachtige samenwerking van de mensheid, in het kader van de beleving van een waarlijk spiritueel besef dat er echt wel is in de wereld. Net als de voorbije tweeduizend jaar liegt en bedriegt de Kerk omwille van het behoud van macht. Ik kan er niets anders van maken.

Als de Kerk waarlijk staat voor waar God voor staat, namelijk liefde, tolerantie, vrede, soberheid, solidariteit dan móet het afstand nemen van wat de Paus uit heeft gekraamd en de koers drastisch wijzigen. Een eis aan het adres van bisschop Williamson zijn standpunt te herzien is wel het allerminste wat moet gebeuren om het bestaansrecht van de Kerk overeind te houden, maar wat mij betreft is dat in geen velden of wegen genoeg. Het zou slechts een symbolische daad zijn die de schijn moet wekken dat de Kerk niet dat orthodoxe, in zichzelf gekeerde instituut is dat het in werkelijkheid wel degelijk is. De Kerk moet zich echt vernieuwen, afstappen van haar conventionele orthodoxe en toenemend extremistische dogmatiek, anders is het met de Kerk gedaan en terecht.

Dat neemt geenszins weg dat dit me vervult met een gevoel van spijt en gemis, net als het dat zal doen bij zoveel mensen die het Rooms Katholieke geloof een warm hart toedragen. Ik voel mij ondanks mijn uitdrukkelijke behoefte te Geloven gedwongen, zeer tegen mijn zin, om de Kerk de rug toe te draaien. Wat mijn ouders doen, of mijn familie is natuurlijk geheel en al voor henzelf om te besluiten en ik besef heel goed dat iets waar je met hart en ziel heel je leven in hebt geloofd uit je hoofd zetten héél veel gevraagd is. Ik vráág dat ook niet van iemand. Ik vraag alleen aan iedereen om kritisch te zijn en zijn geweten te laten spreken. Wij zijn niet dom en ongeschoold zoals het gros van de bevolking die aan de wortels van de RK Kerk heeft gestaan, blootgesteld aan de medogenloze politieke en maatschappelijke macht die de Kerk toen had en idioot genoeg nog steeds heeft. De mensheid van toen werd niet geacht zelf na te denken, haar eigen oordeel te vormen en er afwijkende gedachten op na te houden, op straffe van vernedering en niet zelden zelfs met de dood, zoals levend verbrand worden of opgehangen worden ten tijde van de inquisitie. Wij zijn tegenwoordig heel wel in staat om een oordeel te vormen over wat er gaande is, óók onze ouders en die van hen, en zijn daardoor anders dan vroeger met elkaar verantwoordelijk voor (streven naar) het behoud van de wereld door er normen en waarden op na te houden die passen bij ons eigen geweten en kennis.

De Kerk is een volslagen verouderd instituut berustend op onoprechtheid en selectieve waarheid, vastberaden machtig te blijven en de confrontatie aan te gaan met andersdenkenden, zeker in de vorm waarop die zich momenteel manifesteert en zelfs vandaag de dag nog in versterkte mate.

Dat is niet wat ik vind, dat is een feit. De mensheid kan en mag dat m.i. niet langer tolereren, hoe spijtig ook. Niemand wil graag iets veranderen en iedereen heeft van nature de neiging vast te houden aan wat ze altijd is geleerd, want als we dat loslaten ontstaat er een onzekere situatie en krijgen we het gevoel de controle te verliezen. Maar we kunnen toch niet toestaan dat bij de gratie hiervan de Kerk in al haar Orthodoxe achterhaalde extremistische confronterende dogmatiek blijft voortbestaan? Er zal iets nieuws voor moeten komen en dat is een stroming die steeds sterker wordt in de hedendaagse wereld: die van het nemen van de verantwoordelijkheid van de mensheid voor vrede, tolerantie en samenwerking om de enorme problemen die op ons afkomen het hoofd te kunnen bieden. Die van het zoeken naar overeenkomsten naar parallellen die er in de verschillende religies - niet zelden van elkaar verschillend gewoon op basis van interpretatie van de waarheid in de context van de oorlogen en politieke situatie van het begin van de jaartelling. We moeten zoeken naar de wortels van spirituele en esoterische waarden verborgen in op elkaar lijkende wijsheden die de verschillende religies aanhingen en hangen. Dat moeten we doen me het oog op het nastreven van individuele groei, balans, de wil om samen de wereld op een verantwoorde wijze te blijven bevolken, zonder haar naar de filistijnen te helpen. We kunnen denken dat dat een utopie is, maar alle ingredienten bestaan al, en hoeven alleen maar op een goede manier te worden gecombineerd en her-schikt. Als we onszelf blijven toestaan onze religieuze leiders, of dat nu de Christelijke, Islamitische of die van wat voor religie dan ook zijn, verdeeldheid te laten zaaien om machtswinst te realiseren ten koste van een of meer van andere religies dan zijn we, geschoold en geinformeerd als we tegenwoordig zijn willens en wetens bezig de glazen van de generaties na ons in te gooien.

De tijd dat dit kon bestaan is voorbij. Ik weet zeker dat veruit de meeste mensen die kiezen voor het aktief of passief aanhangen van een bepaalde religie, U misschien, in elk geval ik, onze ouders, pastors en pastoors, Dala Laima of Paus, Imam of priester, Monnik of non dat doen in een streven naar het bereiken van het hogere, verlichting, liefde, vrede, individuele groei. Dat doen we individueel al eeuwen, al vanaf het ontstaan van de Kerken. Nu komt het er op aan dat we die individuele overtuiging met elkaar verbinden en de synerchische energie die dat oplevert goed gaan gebruiken. Onze Paus ziet dat niet. Hij is van een tijdperk, dat in onze mindsetting al lang afgesloten is. Een feit waar steeds meer mensen zich bewust van worden. En nu we ons dat bewust worden kunnen we niet anders dan er afstand van nemen.

Dat besef groeit, en die nieuwe verbondenheid tussen wereldburgers, die is wat waarlijk een stap in de evolutie van de mensheid is, een evolutie die weer wat dichter bij dat wat goddelijk is komt. De wereld is bezig een stap voorwaarts te maken, en moet zich niet gaan laten dwarszitten door extremistische en orthodoxe geestelijk leiders, zoals wat we allemaal in deze westerse wereld zo afschuwelijk vinden de extremistische tweedracht zaaiende uitspraken van sommige Imams, van de manier waarop de Joden en de Palestijnen elkaar intens haten en bereid zijn hun leven te geven voor "de goede zaak". Wat we alleen niet zien is dat onze Paus net zo goed - bewust of onbewust - bezig is tweedracht te zaaien en zijn Absolute Macht te onderstrepen. We zien dus niet, dat onder deze Paus de kerk bezig is aan een orthodoxe revolutie met een extremistisch randje. En dat is volstrekt ontoelaatbaar.

Ook de behoefte uit de Kerk te treden?

Eerder al heb ik met boosheid gereageerd op uitlatingen van zijne Heiligheid Paus Benedictus over zijn houding t.a.v. homoseksuelen en nu weer met de recommunicatie van Bisschop Williamson, en blijkbaar ben ik niet de enige. Een golf van verontwaardiging gaat door Europa. Voor mij is de maat vol. Ik heb al nooit begrepen waarom het nodig was om babies van 0 te laten dopen, waarbij de ouders daarmee een niet meer terug te draaien beslissing nemen voor hun telg. Ont-dopen kan namelijk niet meer. Ik ben blij dat ik destijds ben getrouwd voor de Kerk maar dat ik daarbij als eis had gesteld dat de pastoor afzag van zijn eis dat ik mijn eventueel uit het huwelijk voortkomende kinderen zou moeten laten dopen. Nu ga ik zelf uit de Rooms katholieke kerk treden die domweg gebaseerd is op verdraaiing van historische feiten en politiek gekonkel van de eerste eeuwen van de jaartelling, met de evangelien opgetekend ver na dat Jezus, die Joods was trouwens, (het eerste evangelie was optekend door Marcus in het jaar 136 na Christus of daar in de buurt) zou zijn gekruisigd, pas 300 na Christus werd goedkeuring gegeven aan wat tegenwoordig als waarheid van het Nieuwe Testament wordt beschouwd.

Ik hou het voor gezien. Wég met Benedictus, die ik zie als een gevaar voor toenaderingsvorderingen tussen de verschillende religies en culturen, hetgeen wat mij betreft helemaal indruist tegen de vooruitgang van de evolutie van de mensheid en de manier waarop die in staat zal zijn de voor ons liggende grootse uitdagingen gebroerderlijk het hoofd te bieden. Op zijn zachtst gezegd heeft deze persoon geen notie van wat er buiten het Instituut Kerk gaande is en is hij daarmee een incompetent en zelfs gevaarlijk geestelijk leider.

Voor degenen die de recente gebeurtenissen ook voelen als de druppel die de emmer doet overlopen, zie hier het bijbehorende formulier:

Quote

Geachte heer,

Bijgaand doe ik u het formulier toekomen, dat u ingevuld en voorzien van datum en handtekening toe kunt sturen naar de parochie waarin u bent gedoopt.


Bijlage openen formulier verlaten R.K. Kerk.doc


Hierbij verklaar ik

Naam : …………………………………………………………………
Doopna(a)m(en) : …………………………………………………………………
Geboortedatum : …………………………………………………………………
Doopdatum : …………………………………………………………………
Doopparochie : …………………………………………………………………
Adres : …………………………………………………………………
Postcode en woonplaats : …………………………………………………………………


dat ik heden weloverwogen en in vrijheid heb besloten om de Rooms-Katholieke Kerk bij formele act te verlaten.
Ik acht mijzelf niet langer met de Rooms-Katholieke Kerk verbonden.
Ik aanvaard alle gevolgen die volgens het recht van de Rooms-Katholieke Kerk aan mijn besluit tot kerkverlating bij formele act zijn verbonden.
Ik verzoek bovengenoemde doopparochie om er zorg voor te dragen dat mijn besluit tot het verlaten van de Rooms-Katholieke Kerk wordt aangetekend in het doopregister en dat mijn naam verwijderd wordt uit het digitaal bestand.



Plaats : …………………………………………………………………
Datum : …………………………………………………………………
Handtekening : …………………………………………………………………

Unquote

weer bingo

Vanmorgen in alle vroegte een kijkje in mijn slokdarm laten nemen met een camera. Ik blijk nu zweertjes en spataderen te hebben, als gevolg van de leverinfectie. Daar is wel wat aan te doen, maar het stemt me niet vrolijker. In elk geval heb ik mijn internist gevraagd om mijn afspraak voor eind maart naar voren te halen, zodat we de behandeling zo snel mogelijk kunnen bespreken. Als zo´n bloedvaatje knapt, kan er namelijk een levensbedreigende situatie ontstaan. Intussen heb ik zijn toezegging dat aan die vervroeging van de afspraak wordt gewerkt.

Verder heb ik me nogal boos gemaakt over de slachtoffers van de Groninger hiv zaak, die een miljoen eisen van de waarschijnlijke daders. De advocaat vindt dat die daders maar moeten bewijzen dat zij het niet geweest zijn, die deze mannen hebben besmet. Zal ik dan maar iemand aanwijzen waarvan ik vermoed dat ie mij de coinfectie heeft bezorgd en mijn advocaat laten zeggen dat diegene dan maar moet bewijzen dat hij het niet was? Goeie manier om mijn begroting sluitend te krijgen.

Tuurlijk zijn die Groninger mannen ziek bezig geweest, maar dit gaat me toch echt way too far.

Toch maar die studie?

Dit weekend heb ik vooral besteed aan het steeds weer opstarten van de CV die er steeds mee ophield. Maandag komt de monteur. Lex is weer op reis. Ik heb om warm te blijven veel tijd in bed doorgebracht, maar zelfs na twee dagen veel slapen branden mijn ogen nog en blijf ik down. Hoe nu verder. Hoe nu verder. Hoe nu verder. Het blijft maar door mijn kop malen, ik kan het niet loslaten. Ik schreef een column voor hivnieuws om mezelf op te beuren, die gaat over de diepere essentie van jaco's verhaal over Haagse henk en zijn Formule 1 pet. Zal die zo ook op het blog zetten. Heb Gastroquip's februari akties on line gegooid en een email naar de cateraars gestuurd, maar tot nu toe geen reactie. Het is ook een rottijd. Het blijft koud. Wie gaat nu ook investeren? Dat zal echt wel voorjaar worden. Ook de leads die ik tot nu toe had blijven in de lucht hangen, er worden geen eieren gelegd, zeg maar. Samen met het WIA gesprek in mijn kop nagalmend kom ik toch steeds meer op de gedachte dat het misschien toch een goed idee is om een HBO studie te gaan doen. Een schikking van mijn werkgever mag ik niet aksepteren want dan raak ik mijn inkomenskompensatie kwijt van de verzekeraar, maar een studie kan hij mogelijk wel financieren en eigenlijk, diep in mijn hart, wil ik dat ook wel. Een studie Psychologie. Ik heb mensenkennis en levenservaring, als ik me nu ook eens theoretisch op een professioneel niveau kon tillen, ligt daar misschien een goede toekomst. Mogelijk dat ik een deeltijdstudie kan gaan doen met een stukje WIA en een stukje inkomensverzekering, en kan ik die studie laten betalen door mijn werkgever. Het zou een uitweg kunnen zijn uit de impasse, het het zou goed bij me passen. En als ik dan hobbymatig nog wat met het bedrijfje kan doen, kan het ook nog een leuke afwisseling zijn. Een deeltijd baan, een eigen bedrijfje, en een goeie balans met vrije tijd om eindelijk, eindelijk weer eens van het leven te kunnen gaan genieten.

Mijn column:


Hiv, Hepatitis C en humor

“Hey”, riep Haagse Henkie mijn jongste zoon toe. “Ook met vakantie hier?”
Jaco, zoals altijd wonend in een sweater met capuchon, in trainingsbroek, met een flitsende zonnebril op zijn vermagerde donkerblonde kop en al even snelle sneakers aan zijn voeten knikte. “ Wat heb jij, dat je hier bent?” vroeg Haagse Henkie nieuwsgierig. “Kanker”, grijnsde Jaco, die de directheid van Henkie wel kon waarderen. “Oh, rot man. Ik heb MS, kan geen meter meer lopen. Wat een mazzelaars zijn we eigenlijk he, dat ze die scooters hebben uitgevonden. Anders zou je vriendin zich het apelazerus lopen te sjouwen met je”. Jaco lachte nu van oor tot oor, en knipoogde bevestigend.
“Je ziet er naar uit dat je wel zin hebt in iets sportiefs. Hier, ik heb wat voor je”, glimlachte Henkie en hij toverde een azuurblauw formule 1 petje tevoorschijn. “Wedden dat ik harder kan dan jij?”
Marianne, Jaco’s vriendin moest ondanks alles toch ook lachen, en ze besloten tegen elkaar te racen. Samen bepaalden ze het parcours, dat deels liep over paadjes waar door het zorgzame personeel goedbedoeld ronde borden met rode rand en een rolstoel met een streep erdoor waren geplaatst. Dat maakte de race natuurlijk alleen maar spannender. Ik weet niet wie won, maar het was het begin van een warme vriendschap.
Jaco vertelde me dit verhaal toen ik hem aan het eind van de vakantie ophaalde en hem aantrof met die mooie, azuurblauwe formule 1 pet op zijn kop.
Zijn humor. Ik zal die nooit vergeten. Een week of drie voor zijn overlijden was hij nog met zijn beste vrienden naar het casino geweest. Voor het eerst in zijn leven. Die vrienden verloren, hij won. “Wat een mazzelaar ben ik toch”, lachte hij, nadat hij een teug extra zuurstof uit zijn mobiele tankje had genomen, en op zijn sterfbed, luttele seconden voor hij in slaap werd gemaakt voor de euthanasie, lachte hij nog om een grap van zijn broer. Die bewuste avond was natuurlijk oer emotioneel, geladen met intens verdriet, machteloosheid, maar óók opluchting. Die lach, op dat moment, die zal ik nooit vergeten. Die lach haalde de spanning uit de lucht, die lach maakte dat we op slag meekregen, dat het zo écht okay was. Ik zeg dus geen woord teveel als ik zeg, dat hij zijn humor nooit verloren is. De humor die hem zo lang op de been hield, nieuwe symptonen van achteruitgang dragelijk maakten, en het ook voor zijn vrienden en familie allemaal dragelijk hielden. Die humor, die was essentieel.
Ik realiseerde me dat opeens toen ik het petje van Haagse Henkie aan mijn kapstok zag hangen, thuis. Op een moment dat ik erg down was. Vooral door die kloterige coinfectie met Hepatitic C. Na het dealen met mijn homo zijn, mijn hiv nu ook al moeten dealen met Hepatitis C. Ik noem het mijn derde coming out. En ik kan je vertellen, dat die zwaarder voelt dan de vorige twee. Hoe dan ook, met al die kommer en kwel van de laatste jaren - kreeg ik opeens glashelder door - ben ik mijn blijmoedigheid verloren. Die humor en levenslust die Jaco zo sierde, die kenmerkte mij vroeger ook.
Die humor wil ik terug en Henkies Petje helpt me daarbij. Ik pak het soms op, zet het op mijn kop en laat de heerlijkste herinneringen naar boven borrelen. Reken maar dat ik er heel wat in mijn hersenpan heb! Zo krijgt dat gekke petje de kommer en kwel keer op keer de kast in. Ik zie dan hoe heerlijk het is onbekommerd te zijn, tevreden te zijn met wat is, verschoond van die treiterende target eisende boze bazen boven me. Ik zie dan, dat de basis wordt gelegd weer te kunnen genieten, zonnig in het leven te staan. En ik zie hoe mijn eigen betere stemming zijn weerslag heeft op mensen in mijn omgeving, voor wie ik niet langer een egocentrische zuurpruim ben wil zijn.
Ik las laatst een esotherisch boekwerkje van Anne Diamingo: “wie met licht strooit, doet de wereld glanzen“ . Zo is het ook, en dat is iets dat ik vroeger altijd belangrijk vond. Haagse Henkie met zijn formule 1 petje heeft me dat opnieuw doen beseffen. Met al zijn handicaps, net als Jaco, liet hij de wereld een klein beetje glanzen. Is dat niet mooi?
Terwijl ik dit zit te tikken zie ik Jaco voor me, met zijn grijns van oor tot oor en een vette knipoog.
“That’s the spirit Pa” . Opgestoken duim, en weg is ie weer.

Beatrix 71 jaar

en daarmee de op een na oudste regerend vorst die de Nederlanden ooit heeft gehad, op Koning Willem III na. Een bewonderenswaardige vrouw, die een uitgesproken kracht en tegelijkertijd een diepe begaandheid in zich heeft en laat gelden.

Je kan natuurlijk zeggen dat het niet van deze tijd is om een constitutionele monarchie te hebben, maar wat mij betreft geeft niet alleen zij, maar ook de generatie daarna blijk van een inzet die een extra dimensie geeft aan ons volk. Nu ben ik natuurlijk Hagenaar van geboorte, en fietste vroeger wekelijks langs het toen nog onbewoonde Huis ten Bosch waar Hare Majesteit nu haar thuis heeft. Natuurlijk liep ik als jongetje geregeld voorbij Paleis Noordeinde en wandelde met mijn ouders over de seringenberg bij Wassenaar, waar nu Willem Alexander en Maxima wonen. En natuurlijk ben ik best een beetje gek op die Haagse kak, zeg maar. Het kost wat, ons koningshuis, maar het heeft iets bijzonders om, in tegenstelling tot bijvoorbeeld bij onze oosterburen, waar de Minister President om de zoveel jaar van stoel verwisselt, een Moeder des Vaderlands te hebben. Die er altijd is, en altijd zal zijn. Die zich niet kan permitteren zich te handhaven met populistische korte termijn maatregelen in moeilijke tijden, maar haar bestaansrecht als Moeder van ons volk ontleent aan een oprechte inzet voor het behoud ervan ook op de lange termijn. Ik ben vrees ik een onverbeterlijke oranjegezinde.

Het vreemde is, dat hoewel 80% van de Nederlanders vertrouwen heeft in onze vorstin als staatshoofd, haar grootste aanhang komt enerzijds van academici en anderszijds van allochtone Nederlanders. Dat zegt iets over haar.

Inmiddels heeft ook meer dan 80% van het volk vertrouwen in Prins Willem Alexander, die zich aan de zijde van Maxima heeft ontwikkeld tot een warme intelligente persoonlijkheid en zijn Prins Pils imago volledig van zich heeft afgeschud. Een man die in staat en bereid is om een grote verantwoordelijkheid te dragen. Een inhoudelijk koningsschap, dat is waar zowel Beatrix als Willem Alexander zonder twijfel voor zullen gaan, en wat mij betreft moeten ze die ruimte ook krijgen.

Leve onze Koningin. Chapeaux Beatrix, Moge U nog lang in goede gezondheid bij ons blijven.

What´s next?

Zucht. Ik weet het even niet meer. Mijn inkomensverzekeraar is al twee weken te laat met betalen, de nieuwe advocate heeft de zaak teruggegeven aan de oude, blijkbaar was het allemaal te moeilijk. Ik had gisteren al uitgefiggered dat ik het schikkingsbod van mijn werkgever, dat ook weer niet zo geweldig was dat ik me verliezen op andere fronten zou kunnen permitteren, niet mag aksepteren op straffe van a) niet meer in aanmerking komen voor een aanvulling op mijn inkomen als ik in de WW zou komen door mijn inkomensverzekeraar en b) sowieso een beroep doen op WW of WIA veel moeilijker zou worden, zo niet onmogelijk. Het spreekt vanzelf dat zeker in deze tijden heel snel een baan scoren of mijn bedrijfje dusdanig winstgevend te krijgen dat ik dat niet nodig zou hebben, afgezien van het feit dat ik dat helemaal nog niet zo zeker weet, ik me dat niet kan permitteren. Verder is mijn verwarmingsinstallatie voor de derde keer in drie weken kapot, hoewel ik dat ding pas 15 maanden geleden heb gekocht. Dat kost me nu al 200 euro, zelfs als ik een beroep doe op de fabrieksgrantie die niet alles dekt. Mijn salaris is er ook al niet vandaag, het is nog nooit zo laat geweest als deze maand. Heeft het iets te maken met de loonsanctie die al of niet terecht is opgelegd aan mijn werkgever, heeft het iets te maken met het schikkingsvoorstel dat ik door de strot gedouwd zou moeten krijgen. het zal wel niet, ik geloof dat niet. Maar ik vertrouw verdorie aan de andere kant ook nauwelijks nog iemand. Het maakt me rusteloos en down, erg down. Zo down, dat ik me bij tijd en wijle afvraag, de laatste dagen nogal vaak, hoe het zou zijn als.. maar ik heb altijd gezegd dat dat geen optie is, en dat moet zo blijven. Maar in vredesnaam, zou het eindelijk, eindelijk eens een beetje mee mogen gaan zitten?
Hoeveel kan een mens verdragen? Ik ben weer licht aangebrand, slaap slecht, droom raar, en soms bekruipt me een gevoel van angst. Hoezeer ik mezelf ook beloofd heb om dat niet te laten gebeuren. Het is er. En ik moet wéér in gevecht tegen dat gevoel. Dat gevoel van aan de Goden overgeleverd zijn, van geen controle hebben, van intense moeheid.

Het drama van Dendermonde

Zijn er nog woorden nodig?

En wat moet je hier nou weer van denken????

Ik begin steeds meer te geloven dat Benedictus echt van de pot gerukt is. Zo meteeen gaat ie op zijn gisteren geopende You Tube kanaal nog zeggen dat alle Homo's, Islamieten en Ongelovigen naar de andere wereld moeten worden geholpen. Heil Benedictus! Wat je ooit gezegd hebt doet blijkbaar niet ter zake, zolang je als bisschop strikt de leer van de kerk voert en als Gelovig Katholiek kritiekloos naar zijn pijpen danst. FUCK OFF MAN

Bron de telegraaf.

Quote

VATICAANSTAD - Paus Benedictus XVI heeft zaterdag een bisschop gerehabiliteerd die beweert dat er in de Tweede Wereldoorlog geen joden in gaskamers zijn vergast. De kerkvorst zette de rehabilitatie door ondanks waarschuwingen van joodse leiders dat de stap de katholiek-joodse banden ernstig zou schaden en antisemitisme zou aanwakkeren.


Het Vaticaan liet weten dat de paus een bevel heeft ondertekend die de excommunicatie van vier bisschoppen, onder wie Williamson, ongedaan maakt. De vier werden in 1988 uit de Rooms-Katholieke Kerk gezet omdat ze waren gewijd zonder toestemming van het Vaticaan.
De rehabilitatie staat los van de uitspraken van Williamson, verdedigde een woordvoerder van het Vaticaan de stap van Benedictus. De vier bisschoppen gaven leiding aan de ultraconservatieve Maatschappij van Sint Pius X (SSPX), die enkele moderniseringen binnen de kerk verwierp. De excommunicaties zijn opgeheven nadat de vier beloofden de kerkleer en het gezag van de paus te accepteren.
De banden tussen de katholieke en de joodse gemeenschap stonden al onder spanning door de mogelijke zaligverklaring van de omstreden paus Pius XII. Joodse organisaties verwijten Pius XII, die van 1939 tot 1958 paus was, dat hij de uitroeiing van joden oogluikend toestond. Volgens Benedictus XII liet Pius juist geen gelegenheid voorbij gaan om joden te redden.
In oktober stelde Benedictus de zaligverklaring uit om de goede relatie met de joodse gemeenschap niet te verstoren.

Unquote

Gekte

Een vreselijke dag vandaag. Weer een bekende die het nodig vond een eind aan zijn leven te maken, Ben. Ben - wist ik - zat bepaald niet lekker in zijn vel. Ik kan er niets aan doen maar voor Ben voelde ik weinig tot geen genegenheid, en dat had alles te maken met de weinig trotse manier waarop hij omging met zijn hiv en hcv. En met weinig trots bedoel ik niet dat hij het niet klaarspeelde met opgeheven hoofd door het leven te gaan, dat is ook heel moeilijk. Maar daarmee bedoel ik dat hij (zelf) destructief was. Maar misschien oordeel ik nu te hard, want zo ben je natuurlijk ook niet als je goed in je vel zit.
Hoe dan ook, Ben is niet meer en ik zal er geen traan om laten. Verder hebben we te maken met de laagste luchtdruk in ongeveer 100 jaar vandaag, wat misschien debet is aan de depressieve stemming waar mensen last van hebben, zoals ook ik die wéér in gevecht moet met mijn advocaat richting mijn inkomensverzekeraar, en wéér moet overwegen of ik wel kan schikken met mijn ex werkgever zolang het UWV nog geen oordeel heeft uitgesproken en ik mijn WIA keuring nog moet ondergaan, dat wéér mijn auto niet wilde starten - gelukkig komt komende week mijn nieuwe. Verder heeft in Belgie een psychopaat traumatische en uitermate shockerende aggressie getoond bij een baby afdeling van een kinderopvang van het OMCW van Dendermonde, door peuters en babies te mishandelen en er, afgezien van een medewerkster, ook nog drie van om het leven te brengen. Hoe ziek kan je zijn? Het regent al twee dagen onafgebroken en het is grauw en grijs, waardoor mijn auto weer niet wilde starten gisterenavond. Gelukkig was het me niet gelukt om nog een lastminute naar een bungalowpark te boeken met Annelies en Ricky, want anders hadden we er niet eens heen gekund, maar vandaag kon ik een auto lenen van de garagehouder waar mijn nieuwe auto komende week vandaan komt. Verder is het in de GAZA nog een gigantische puinhoop, letterlijk, en komt er veel te weinig hulp hoewel er nu mondjesmaat wat humanitaire hulp op gang komt. Kortom: de wereld is gek en ik ben down. Lichtpuntje denk ik: de aanstelling van Hillary Clinton als minister van Foreign Affairs, het gematigder standpunt ten gunste van de Palestijnen dat Obama uitstraalt, en dat we weer een dag dichter bij het voorjaar zijn. Hoewel de Spaanse en Franse Noordzeekust daar de komende nacht nog helemaal niets van zullen merken en een storm met windsnelheden van 150 km/met hoge golfslag en zware regenval hun deel zal zijn. Net als trouwens het noordelijk deel van de Middellandse zee, dus daar moet je nu ook al niet wezen. Ijzig koud is het ook in Ijsland, waar de premier vandaag is afgetreden, officieel vanwege een kwaadaardige tumor, maar waarschijnlijk niet minder doordat het land bijna in een faillissement is geraakt. Een ander pluspunt, bijna een soort opluchting zelfs, was dat ik weer ben uitgenodigd om deel te nemen aan een kloosterweekend in maart. Dat heb ik tot nu toe twee keer gedaan en beide keren heeft het me veel goed gedaan, dus ik denk dat ik daar maar weer eens voor ga. Zeker op een dag als vandaag heb ik wel zin om me een paar dagen af te sluiten voor alles en iedereen en in de heilzame intense rust binnen de kloostermuren op te gaan. De onzekerheid intussen, het afwachten en dagen tellen m.b.t. mijn inkomenssituatie dat ik eigenlijk voornamelijk alleen maar kan doen nadat ik mijn advocaten aan het werk heb gezet, ze maken me heel onrustig. Vandaag ging de beurs weer onderuit en er duiken steeds duidelijker cijfers op van toenemende werkeloosheid en afnemende huizenprijzen en bedrijfsleven in problemen, zowel in amerika als ook hier in den lande. Optimisten noemen het een uitgelezen kans om aan vernieuwingen te werken, zoals auto's op electriciteit, een veel grotere rol voor windenergie, onderlinge solidariteit en een gevoel van samen de schouders eronder. Klinkt leuk allemaal, maar ik heb effe geen schouder om uit te lenen op het moment. Mijn potentiele klanten zullen ook wel met de nodige terughoudendheid investeren momenteel, zeker in deze tijd van het jaar. Februari zal het nog niet hard gaan lopen. Daarvan ben ik nu al overtuigd. Daarna heb ik meer hoop. Ook overweeg ik om het schikkingsbedrag van mijn huidige werkgever aan te wenden om een HBO opleiding te gaan doen, zodat ik er geen belasting over hoef te betalen en ik een extra manier creeer waaruit ik in de toekomst inkomen kan verwerven. Op zo'n dag als vandaag denk ik: je zal maar overgeleverd zijn aan het sociale stelsel en verzekeraars. Geen wonder dat je dan de neiging krijgt om te zeggen tabé allemaal, geef mijn portie maar aan fikkie, ik doe er niet meer aan mee en knijp er tussen uit. Als je moe bent, ziek, overspannen of depressief is dat volslagen onverdragelijk. Gelukkig heb ik familie, vrienden, kinderen en goeie advocaten. Veel van mijn kennissen en vrienden hebben die niet of niet op die manier. En dan moet je verdomd stevig in je schoenen staan om alle ellende te (willen blijven) verdragen. Twee nachten geleden droomde ik nog dat we Jaco levend hadden begraven, volgens mij heeft dat iets te maken met het feit dat er, nu hij er niet meer is, ik toch de behoefte voel om dingen met hem te bespreken die niet aan bod gekomen zijn. Ik droomde ook dat ik totaal over de rooie en aggressief was tegen iedereen, iets wat mij volslagen vreemd is, maar misschien onderhuids wel eens zou willen zijn. Er zit heel wat frustratie. En ik heb het gevoel dat ik die niet kwijt kan.
Maar ja, na regen komt weer zonneschijn. Morgen zou het al iets beter worden. Dan ziet het leven er misschien weer gelijk heel anders uit. En dat weekendje weg, wat er ook gebeurt, met mijn dochter en schoonzoon, gaat dan maar over 14 dagen gebeuren, want de deal is: één weekend zijn ze bij mij, en proberen kwaliteitstijd aan elkaar te besteden, en het andere weekend gaan we onze eigen dingen doen.

Barack´s inauguratie - geschiedenis geschreven

Voor de buis neergezakt, kijkend naar de beschouwingen over de inauguratierede van Barack O Bama, die naar mijn mening met het willen uitdragen van de boodschap 'hope over fear' en 'the power of love, truth, loyalty, persistance, oude waarden die ook opgaan bij het bereiken van nieuwe doelen met nieuwe middelen, heel erg op het juiste spoor zit. Die de noodzaak van wereldvernieuwing niet weg bagataliseert, die de noodzaak ziet van construtieve samenwerking in plaats van kinderachtig vasthouden aan eigen voordelen, die inziet dat macht toeneemt naarmate je die verstandig gebruikt. Die Barack is een moedig man. Ik zat min of meer te wachten op een moordaanslag maar die bleef uit. Een moeilijke boodschap had hij voor zijn volk. Moge God hem bijstaan de dingen die bij de implementatie van dit gedachtengoed zo gemakkelijk verward raken in een net van intriges, helder te blijven zien. Een chaufinistische boodschap toch ook wel, maar misschien zouden wij nederlanders daarin een voorbeeld kunnen nemen van de amerikanen en is dat chauffinisme helemaal niet zo iets negatiefs. Er kan ook teamspirit van uit gaan. Barack wil Amerika niet zien als een verzameling over het paard getilde individuen, maar als een volk, dat voor een moeilijk taak staat, en zal slagen zolang gezamenlijk de schouders eronder worden gezet. Dàt is een boodschap die aansluit bij het bereiken van die wereldvernieuwing, en zijn komst zie ik toch wel als een belangrijke stap voorwaarts in de richting van die Nieuwe Wereld.

Barack´s inauguratie: misschien historisch nog wel belangrijker dan Nelson Mandela's vrijlating. Een hoogtepunt in de geschiedenis. De verpersoonlijking van de hoop. Zoals Willem Alexander zijn op weg naar huis vanuit Dubai: ik zou niet graag in zijn schoenen staan, hij staat voor een immense taak.

De wind weer in de zeilen

Drukke dag vandaag. Een leuk gesprek gehad met een aankomende klant en vanmiddag mijn complete aanbieding de deur uit gedaan. Voelt wel effe lekker met al die sombere berichten. Weer 2% van de AEX, weer minder werkgelegenheid, dus het perfekte moment om met iets nieuws te beginnen. Als je op een dieptepunt start en je komt los van de grond, dan is dat natuurlijk een hoopgevend teken voor de toekomst.


Nog wat fotootjes van de Poz Tea Dance, vandaag te zien op het blog van poz and proud en dat van Jan, die de VJ beelden heeft gemaakt. Godallemachtig, ik lijk Al Bundy wel op die foto.

Nu aan het koken en dan vanavond maar eens lekker even uitblazen. En o ja, die kut WARRANTY GROUP heeft mijn gegevens volgens mijn advocaat niet ontvangen en dus ook niet betaald. De gegevens die ik vorige week vrijdag heb gemaild, waarover ik geen foutmelding heb ontvangen en waar ik het dossiernummer heb gerefereerd. Een aanbeveling: sluit bij je hypotheek NOOIT EEN INKOMENSVERZEKERING AF BIJ DE WARRANTY GROUP. Dan weet je zeker dat de boel wordt getraineerd bij het leven. Het is dat ik aan ze overgeleverd ben, want anders.... Enfin, morgen gaat mijn advocaat weer bellen. Vandaag alles nog eens doorgefaxed. En ik maar wachten op mijn centen. En wachten, en wachten, en wachten. De stoom komt zo langzamerhand uit mijn oren.

het deksel van de put

Gisteren was de tweede Poz Tea Dance in The Curch in Amsterdam, georganiseerd door Poz and Proud. Het was nog een wat groter succes dan de eerste keer, met geweldige VJ beelden, kort onderbroken door een heerlijk optreden van Dorothy, de rondborstige travestiet die een fraaie performance neerzette en volop in matrozen en piratenkostuums uitgedoste mannen. Om van te smullen. Wat losser ook dan de eerste versie qua sfeer, zeer ontspannen en prima gehost door het personeel van The Church. Zelf was ik nogal in gesprek geraakt met Jaap, uit Alkmaar, en we konden het goed met elkaar vinden. Verder ook wéér nieuwe gezichten en opnieuw had ik het idee dat deze vorm van ontspanning voor ons hivvers een goede, niets institutioneels meer hebbende manier is om onderling contact te bevorderen en onszelf te empoweren.

Tot mijn eigen verbazing stond ik vanmorgen down op. Ik moest ik mijn advocaten weer raadplegen over verdere stappen die moeten leiden tot een constructieve afronding van mijn loondienst verband zonder dat ik mijn rechten op gebruikmaken van het sociaal vangnet te verspelen. Dat is alles bij elkaar zowat een dagtaak op zichzelf, ik hoop dat het snel en goed wordt opgelost, zowel voor mijzelf als voor mijn werkgever, want daar zijn wij uiteindelijk het meest bij gebaat.

In de middag ben ik even bij mijn ouders langs gegaan en daar raakte het deksel even van de put waarin ik mijn emoties m.b.t. het overlijden van Jaco had ingestopt. Ik was zelf verbaasd over de diepe triestheid die me overviel en kon de tranen opeens niet meer bedwingen, terwijl het juist zo goed ging. Alle onzekerheden die me tot op de dag van vandaag omgeven werden me opeens even te veel, en het blijkt maar weer hoe flinterdun mijn opgebouwde weerstand en incasseringsvermogen nog is. Ook vanavond, toen ik de geluidopname van de afscheidsceremonie van Jaco nog een keer heb beluisterd, heb ik mijn tranen toch weer even de vrije loop gelaten. Gaat het dan niet over? En ook die bijgedachten? Rationeel besef ik best wel dat ik een goede vader voor Jaco ben geweest, maar emotioneel heb ik nog steeds grote moeite met de roerige jaren m.b.t. mijn huwelijk, het geharrewar met ons gezin, en het idee dat als die spanningen er niet zouden zijn geweest, we misschien beter om zouden zijn gegaan met de signalen die Jaco al een tijdje gaf dat het niet goed met hem ging. Vandaag realiseerde ik me opeens weer heel levendig wat een mooi kind ik heb verloren, en hoe laat ik de diepgang ontdekte die hij bezat. Maar misschien moet het wel zo. Misschien moet die deksel heel af en toe wat van die put, zodat je steeds een heel klein beetje van wat als je het in één keer toe zou staan o p je af te komen, laat ontsnappen en dan met steeds alleen een klein beetje van je totale emoties dealt. Een soort van beschermingsmechanisme. Tuurlijk, die signalen van Jaco waren er. Maar we hebben er op gereageerd en je bent toch altijd geneigd de artsen te geloven dat het ging om wat ook heel plausibel zou zijn: niets anders dan een vervelende sportblessure. Dat het meer was hebben ook de artsen niet kunnen bevroeden, dus hoe zouden Silvia en ik dat dan wel hebben moeten kunnen? Rationeel heb ik het best op een rijtje, beredeneerd. Maar emotioneel ... dat is toch nog een ander verhaal. Vandaag schrok ik gewoon even van de manier waarop die emoties als een door onderaardse druk spuwende vulkaan hun weg naar buiten zochten, en vonden. Maar de druk is weer gaan liggen. Ik ga zo naar bed. En morgen ga ik een leuke order scoren.

de sprong in het diepe...drijf ik op tijd?

Afgelopen maand dus begonnen met mijn eigen bedrijfje. Een paar ordertjes en wat leads heeft het opgeleverd, maar er moet nog heel wat gebeuren voor het winstgevend is. Maar goed, dat kan natuurlijk in het begin ook niet anders. Het is na de aanloopkosten in elk geval de eerste maand dat ik niet meer uitgeef aan kosten dan er binnenkomt, en januari is per defenitie natuurlijk niet de meest interessante maand voor caterende ondernemers om spullen te gaan aanschaffen. Vaak zijn ze nog druk met nieuwjaarsrecepties, horecava uitje, achterstallig administratie en dergelijke en begint het zo in maart pas weer te lopen, als de terrassentijd en de Paasdagen etc. er aan komen. Mijn inkomensverzekeraar, The Warranty Group, doet ook weer eens moeilijk en ik heb net als mijn werkgever bij het UWV aangegeven dat ik nu toch echt wel eens die WIA keuring wil en de zaak met mijn ex werkgever op een goede manier wil afronden. Daar lijkt gehoor aan te worden gegeven, maar wat het voor mij precies betekent .... geen idee nog. In elk geval houden we goede moed en dinsdag gezellig met mijn dochter naar de Horecava geweest, veel mensen gesproken en ook een paar leuke contacten gelegd, die het me mogelijk toch weer aantrekkelijk maken om mijn internationale expertise in een agentschappenrol een stukje te kunnen gaan spelen. Dan moet alleen thuis de boel wel goed worden opgevangen als ik op reis ben, maar goed, dat is vooralsnog niet meteen aan de orde, dat zou zo in april kunnen starten of later, afhankelijk van de te maken afspraken. En om minder afhankelijk te worden van die beroerde inkomstenverzekeraar, The Warranty Group en omdat ik zo min mogelijk een beroep wil doen op uitkeringsinstanties als WW of WIA, me nu goed voelende, ben ik ook weer aan het solliciteren geslagen. Niets bijzonders hoor, gewoon als parttime interviewer voor een marketing bureau waaraan ik me als ZZPer wil verhuren. Tijd heb ik in principe genoeg, geld niet. Dus als ik op een rustige, afwisselende manier mijn uren kan vullen en mijn hoofd zelf boven water kan houden, dan vind ik dat helemaal prima. Een zware job met targets en bazen die het zogenaamd allemaal beter weten, daar zie ik weinig heil in. Een beetje van dit en een beetje van dat, met voldoende vrije tijd voor mijn rust, daar kan ik oud mee worden en daar ga ik voor, voorlopig goed bij mezelf in de gaten houdend dat ik niet meer hooi op mijn vork neem dan ik aan kan.

Gisteren een paar uurtjes gaan stappen, maar ik merk dat ik mezelf dan toch nog wel erg tegenkom de volgende dag, en morgen ga ik als matroos naar the door onze groep georganiseerde Poz Tea Dance met als thema Zeelui, in the Church in Amsterdam. Zo blijven we lekker bezig en hoef ik ondanks alles niet teveel te peinzen over wat nou als... want dat is volstrekt zinloos. En... over twee weken krijg ik mijn nieuwe auto. Nou ja, nieuw, in elk geval een goeie tweedehands golf variant waarmee ik voor de dag kan komen. Nog een paar ordertjes en/of een handdruk met inhoud van mijn baas en ik kan me ook wat professioneler organiseren, en wie weet wat er nog voor moois op me af gaat komen. Daar houden we het maar op. En nu ga mijn bed afhalen en de boel eens effe wassen. Verlang naar het voorjaar, de deuren open gooien, de boel eens lekker doorluchten. Het rook er vandaag even naar, met een temperatuurtje van 6 graden na een ijzige periode. Even geduld nog maar...

Ijspret

Lang geleden. Maar nu kan het weer. Op natuurijs. Overal de vlieten vol met genietende mensen. Prachtig. Na het weekend is het weer voorbij. In vele jaren zijn we niet zo dicht bij een elfstedentocht geweest. De ambtenaren kregen dan ook ijsvrij....diezelfde ambtenaren die verzonnen dat kinderen dat niet krijgen, omdat zij anders niet aan hun urennorm komen! Nederland op zijn smalst. Belachelijk. Als mijn kinderen nog op school gezeten hadden, dan waren ze lekker ziek thuis.

Intussen staat de vulkaar onder het Yellowstonepark weer op uitbarsten. Dat gebeurt eens in de 600 a 700.000 jaar. Het rommelt weer, de laatste keer was 642.000 jaar geleden. Een poolwinter volgde, als het nu tot een zware uitbarsting komt betekent dat zo goed als het einde van de mensheid.

Zo zie je maar, uiteindelijk zijn we maar een heel klein onderdeeltje van het universum, en voor je het weet zijn we weggevaagd. Klinkt beetje depri, maar dat ben ik niet. Het is gewoon zo als het is. De helft van amerika zou onder een dikke laag roet komen, de wereld economie net als de vulkaan zelf uit elkaar geploft. Het einde van de mensheid zoals we die kennen. Kort voor Oud en Nieuw begon het weer te rommelen, en de boel kan weer tot rust komen, maar statistisch gezien.... je moet er niet aan denken

dromen

Vannacht droomde ik. Ik droomde dat mijn werkgever het toch wel erg jammer vond, dat ik - zeker nadat ik zoals zo´n twee jaar geleden al de indruk was dat een langdurige toekomst bij mijn werkgever niet leek te kunnen gaan gebeuren, hij mijn herstel heeft gezien, ervaart dat mijn krachten zijn teruggekeerd en dat ik me sterk maak om mijn eigen toekomst in eigen hand te nemen, en dat ik ook sterk ben. Ik vind het jammer dat ik mijn ondernemingszin en een aantal vaardigheden waarover ik meen te beschikken niet kwijt kan binnen de organisatie die ik achterlaat, en hoop van ganser harte dat er toch een heel plezierige samenwerking, zij het zonder de gezagsverhouding, zal kunnen blijven bestaan. In mijn droom kwam ook de Vice President International Sales voor van de fabriek uit California waarvoor ik heb gewerkt, en een collega en oude vriend van de importorganisatie waarvoor ik in de tweede helft jaren 80 en bijna alle jaren negentig heb gewerkt. Ik zag een soort spijt van hoe de dingen zijn gelopen, niet alleen bij mijzelf trouwens. We leken allemaal te denken dat we elkaar zouden kunnen versterken. Maar het was een droom. De dingen liepen anders. Ik heb gegeven wat ik kon, en ik ben in zeer zwaar weer verzeild geraakt waardoor het niet meer genoeg was, toen. Ik vond geen beschutting bij mijn gezin, en geen bij mijn werkgever. Ik heb alle zeilen bijgezet en de storm overleefd. Blijkbaar beschik ik over een grote mate van veerkracht. Maar het maakt de spijt die ik voel over hoe de dingen zijn gegaan niet minder. Ik heb dit weekeinde weer hard gewerkt aan de voorbereidingen om startklaar te zijn, en dat ben ik. Mogelijk dat na een korte aanloop periode mijn dochter ook voor het bedrijf gaat werken, zodat ik ook mijn idee om in de Baltics van start te kunnen gaan langs de weg van de geleidelijkheid vorm kan gaan geven. Maar eén stap tegelijk. Aftasten. Ben ik echt zo sterk als ik me voel? Mijn energie was vroeger bijna eindeloos. Zou het in elk geval deels weer die richting uit gaan? Ga ik nog een jaar of vijftien met passie en energie aan de slag? Ga ik weer nieuwe avonturen beleven en mijn leven intens leven? Ik barst weer van de ideeen en de plannen. De scherpte die ik kwijt was komt terug, net als de creativiteit. Jammer dat ik het niet kan delen, in elk geval aanvankelijk. Ik weet dat ik heel goed alleen kan werken, maar zal collega's toch missen. Daarom hoop ik met de afdelingen installatie en onderhoud van de firma die ik achterlaat, in elk geval een nauwe band te hebben in de toekomst.

In elk heb ik me in tijden niet zo lekker gevoeld. Zal dat zo blijven? Begin komende week nog een hobbeltje met het UWV te nemen met mijn baas samen. En dan kan es los gehen. Dan kan ik mijn krachten constructief gaan gebruiken, in plaats van die zo verbeten te gebruiken om het toilet te poetsen, dat ik door het porselein heen ging, zoals me gisteren gebeurde. Haha. Maakt ook niet uit. Ik ga tussen de bedrijven door de badkamer en de keuken nog wat faceliften, en een nieuwe wc pot was na de 22 jaar dat die het heeft gedaan geen overbodige luxe.

Ik heb de voorbije dagen weinig tijd besteed aan de familie. Even een vergaderingetje in Amsterdam en verder alleen tijd gemaakt voor mijn bedrijfje. Ik ben zelfs zo goed voorbereid, dat ik de komende maand niet verder hoef te bouwen aan de infrastructuur ervan, alleen zaaien en orders oogsten, en zodra het er genoeg zijn, een ander, meer representatief autootje kopen. Ik hoop dat ik vanaf midden komende week op de startknop kan drukken, sterker nog: ik gá woensdag op die startknop drukken. en wil mijn eerste ordertjes gaan boeken vanaf de week erna. Dan heb ik lang genoeg in de wacht gestaan. Niet meteen als een gek gaan hollen, dat is nergens goed voor, maar gewoon een beginnetje maken en voelen hoe het gaat. Een bodempje leggen zogezegd.

Einen guten Rutsch im neues Jahr!

Wens ik iedereen toe.

Mijn bedrijfsaktiviteiten met Gastroquip moet ik nog heel even op een laag pitje zetten. Wat formaliteiten met het UWV die nog moeten worden afgewerkt door mijn werkgever en mijzelf. Wij zijn het samen eens, maar ambtelijke molens... Ik verwacht dat dit de eerste dagen van januari door kan lopen zodat ik echt van start kan. Mijn akties staan al on line. Net als de website. Ik sta te trappelen om van start te gaan en heb al een mooie databank bij elkaar gesprokkeld waarmee ik van start kan.

Wish me luck. Zo kloterig als het afgelopen jaar kan het niet meer worden, en ik heb echt het gevoel dat ik nu op een pad weg uit het dieptepunt aangeland ben. Ik wens iedereen vooral een goede gezondheid, maar ook een voorspoedig 2009 toe.

Een bijzondere Eerste Kerstdag

Vandaag ben ik voor het eerst bij de schoonfamilie van mijn dochter geweest, en werd daar hartverwarmend ontvangen. Gewone, eerlijke, fijne mensen die me direct opnamen in hun kringetje. Ik was bovendien getuige van het huwelijksaanzoek dat de vriend van mijn dochter´s schoonmoeder deed, ten overstaan van heel de familie, waarbij mijn schoonzoon werd gevraagd zijn moeder weg te geven. Ik had fijne, open gesprekken met verschillende familieleden en toen ik op een gegeven moment toch wat emotioneel werd was dat ook okay. Ik kwam er als vreemde binnen, en we namen in omhelzing afscheid, zonder drank, zonder pillen, gewoon omdat het goed voelde. De bruiloft is op 9 september volgend jaar gepland 9-9-2009 dus. Het is mogelijk dat mijn dochter´s schoonmoeder dat niet gaat halen vanwege haar ziekte, maar het ziet er naar uit dat alles uit de kast gaat worden gehaald om er de mooiste gebeurtenis van te maken die je je maar kunt voorstellen. En dat is waar het allemaal om gaat. Een enorme mentale oppepper voor mijn dochter´s schoonmoeder, de soms wat argwanend bekeken vriend die zich van zijn allerbeste kant liet zien, de warmte en liefde straalde er af. het was een kerstdag die ik niet zal vergeten, hoe dan ook.

Benedictus: zum kotzen

uit het blog van poz and proud (http://www.pozandproud.nl/). Laat dat waarschijnlijk er maar af. Ik schaam me Rooms Katholiek te zijn met zo'n kleingeestige demente ouwe gek aan het hoofd.

Flikker op lul. zit dit te schrijven met een o zo mooi gezongen latijnse mis uit Rome op de achtergrond. De uitspraak van de Paus bewijst wat mij betreft dat het instituut Kerk een fossiel overblijfsel is uit de oudheid, een middel om het klootjesvolk in bedwang en dom te houden. Jezus wat ben ik kwaad. Ik heb me vast voorgenomen me te laten ont-dopen. Als zoiets bestaat. Ik geloof in God's liefde. Die elke vorm kan hebben. Ik heb geloof ik vanaf mijn tiende de oprechtheid van de Kerk al in twijfel getrokken en er al jong afstand van genomen. Niet van het Goddelijke, maar van de Kerk. Het wordt tijd dat ik het officieel maak. Halleluja.

Quote:

Hoe was het gezegde ook al weer? Hoe ouder hoe gekker? Dit gaat (zeer waarschijnlijk) op voor paus Benedictus. Tijdens een kersttoespraak afgelopen maandag vergeleek hij heteroseksualiteit met het tropisch regenwoud:
“Pope Benedict said on Monday that saving humanity from homosexual or transsexual behaviour was just as important as saving the rainforest from destruction. “(The Church) should also protect man from the destruction of himself. A sort of ecology of man is needed,” the pontiff said in a holiday address to the Curia, the Vatican’s central administration. “The tropical forests do deserve our protection. But man, as a creature, does not deserve any less…The pope said humanity needed to “listen to the language of creation” to understand the intended roles of man and woman. He compared behaviour beyond traditional heterosexual relations as “a destruction of God’s work.”

Unquote.

Nou, is die vent een geschifte seniele bekrompen klootzak of niet? Gadverdamme!

Kerstavond

Een heerlijk vredig gevoel is over me gevallen. Gisteren Larissa gezien, inmiddels 28 weken zwanger. De vrouw die het kindje draagt waarvan ik Jaco tot engelbewaarder heb gebombardeerd. Een nog jonge, bloedmooie, zelfbewuste, stralende vrouw die ik als de verpersoonlijking zie dat hiv niet langer een beletsel voor wat dan ook hoeft te zijn. Die op natuurlijke manier zwanger is geraakt en naar ik zeker weet de beste moeder zal zijn die je je maar kunt voorstellen.

Vandaag zelf weer in het EMC geweest. Met mij gaat het medisch, ondanks de cirrose, erg goed. Ik heb het lijf van een intensieve sporter, werd me vandaag gezegd. Perfecte bloeddruk, dat ik me zo energiek voel de laatste tijd komt doordat mijn lijf heel goed is in het aanmaken van nieuwe witte en rode bloedcellen en bloedplaatjes en zodra er een medicijn van de nieuwe generatie komt voor hcv waar ook hiv positieven in de testen kunnen meelopen, ben ik de eerste die het hoort. Fantastisch nieuws en ik ga met meer vertrouwen het nieuwe jaar in.

Gisteren tussen neus en lippen door een boekje gelezen met als titel: wie met licht strooit doet de wereld glanzen. Op de Kerstborrel van de HVN gisteren avond - opnieuw - waren er mensen die het knap van me vonden dat ik nu al zo opgekrabbeld ben. Ik denk dat die titel van dat boekje daar veel mee te maken heeft gehad, hoe Jaco ondanks al zijn vreselijke ellende juist dat uitstraalde en bleef stralen. En hoe ik voel dat hij daarmee een levenswijsheid aan me heeft laten zien die navolging verdient. Goed, het heeft tegen gezeten de voorbije jaren. Maar je kop laten hangen brengt niets. Het leven goedgemutst en met humor omarmen, dat is niet alleen wat je zelf overeind houdt, maar waar ook anderen weer energie uit kunnen putten.

Mijn Kerstwens dit jaar is dus heel simpel: tel je zegeningen en geniet van wat je hebt, straal dankbaarheid en blijheid uit en maak de wereld daarmee een klein beetje zonniger.

Die nachtmis laat ik maar zitten. Die is niet in Hoek van Holland zo te zien. Om nou zo laat in de avond nog naar Den Haag of Rotterdam te gaan, dat zie ik niet zitten. Ik ga lekker luisteren naar gospelmuziek op RTL, uit New Orleans. Joy- levensvreugde - uitstralen kun je aan die zo getroffen arme zwarte bevolking daar wel overlaten. Dat kunnen ze als geen ander. Intussen praat ik tegen mijn kanarie, die ik Piet heb gedoopt, staat er een appeltaart in de oven, en komt mijn azalea weer tot leven. Voortekenen van de ommekeer? Er moeten nog wat obstakels worden genomen, maar mijn aarzelende stappen eerder deze maand, me verwijderend van die zevensprong, is overgegaan in een vastberaden stevige mars. Het pad wordt minder drassig, de nevel aan het eind lost op. Ik kan nog niet over de obstakels heenkijken, maar alles wijst er op dat ik de goede kant uit ga.

Kerstmis

Het is gek, maar ieder jaar overkomt me het weer. Vandaag was er voor het eerst sinds een aantal hectische dagen wat rust. Ik heb een warm bad genomen, zit een esotherisch boek te lezen en luister naar heerlijke, kalme muziek. Niet persé kerstmuziek, die ook, maar een mix van eigentijdse en klassieke evergreens zoals het Avé Maria in verschillende versies, Paul McCartney, Aretha Franklin, Nina Hagen, Louis Armstrong, The Glenn Miller Orchestra, de Wiener Saengerknaben, Linkin Park, Guns and Roses, The Beach Boys, Pavorotti, Bette Midler. Een vreemde mix die me op een of andere manier heel comfortabel doet voelen. Vredig.

Het doet me even de zorgen vergeten, zoals de hectiek rond mijn verzelfstandiging, het UWV, mijn gezondheid. Er is vertrouwen dat het allemaal goed komt. Dat het pad dat ik ingeslagen ben okay is, al zitten er best haken en ogen aan. Ik voel iets van mijn oude passie terugkomen en ik ga me door niets tegen laten houden. Even nu met de komende feestdagen rust. Lex die morgen jarig is moest vandaag plotseling naar Engeland voor zijn werk en ik ben dus alleen, zijn verjaardag kunnen we niet vieren. Kerstavond komt hij waarschijnlijk weer thuis. Dan maken we het wel gezellig, al wil ik dit jaar toch echt wel naar de nachtmis. Gisteren heb ik nog wat geshopped en leuke cadeautjes gekocht voor eerste kerstdag als ik te gast ben bij de moeder van mijn schoonzoon Ricky. Die kanker heeft. Ik ga alles op alles zetten om het daar gezellig te krijgen. Het zal waarschijnlijk haar laatste Kerst zijn. Ik voel Jaco heel erg bij me. Het lijkt of ie naar me knipoogt om mijn vastberadenheid het roer weer in eigen handen te nemen, mijn passie en creativiteit weer een belangrijke rol te geven in mijn leven, me niet laat leiden door angst of laat remmen door onzekerheden. Ik weet opeens wat ik wil gaan doen en ga dat doen. En dat is heel erg okay. Niet teveel terugkijken, niet te ver vooruit plannen. Ik ga nu doen wat ik nu kan gaan doen in het pad waarvan ik weet dat het een goed pad is. Heel relaxed, dicht bij mezelf. Heel overtuigd en vast van plan me niet te laten dwarsbomen of afremmen. Een rustig weekendje voor de boeg. Even niet werken. Lekker wat bijslapen, even bij mijn ouders langs, eens goed ontspannen en dan volgende week ook lekker niets doen. Schilderen. Dat wil ik doen en ik weet ook al wat. Mijn administratie wat bijwerken, het huis even lekker onder handen nemen. En verder gewoon lekker helemaal niks. Heerlijk.

Over passie en vechtlust gesproken

Maarten van der Weijden is sportman van het jaar 2008 geworden. 7 jaar nadat hij kanker had overwonnen. Hij had zich ten doel gesteld de wereld te laten zien wat je allemaal kan bereiken....na kanker. Jaco was dat niet meer gegeven. Misschien een tikje melodramatisch, maar vandaag, onder de noemer `empowering the caterer with passioon` haalde ik mijn eerste order binnen nadat ik enkele uren eerder een introductie mail had gestuurd naar een aantal potentiele klanten, hoewel ik eigenlijk pas op 1 januari begin. Passie... de lat niet te laag legggen... de kracht die ervan uit gaat... ik begin steeds meer te geloven dat het ook echt werkt. Dat ik dat beetje extra overtuiging, die van mijn terug van weggeweeste stukje passie uitstraalt, kan aanwenden om Gastroquip te laten slagen. Ik heb ook geen enkele negatieve reactie op de mail gekregen, wel meerdere positieve. Er zijn tot nu toe minstens drie toekomstige klanten die het nu te druk voor me hebben, maar aangegeven hebben, spontaan, dat ze me in januari willen spreken. Dat geeft vertrouwen voor de toekomst. En toen Maarten zijn staande ovatie kreeg moest ik toch weer even een traantje wegpinken. Jaco kon het de wereld niet meer laten zien, de kracht van de passie, anders had ie het zeker gedaan. Ik heb mezelf ten doel gesteld het voor hem te doen. Dank je Sjakie, voor je energie. Dank je Maarten, voor wat je hebt neergezet, ook al is het zo dat je je zwemloopbaan nu verkiest te beeindigen.

website

Nou, hij is on line hoor, met bloed zweet en tranen gemaakt de laatste dagen en halve nachten. En het kan altijd mooier, uitgebreider en zo, ik ga er volgende week ook nog mee verder, maar het moment dat ik er klaar voor ben om een goeie start te maken is erg dichtbij.

Kijk maar eens

www.gastroquip.nl
www.gastroquip.eu of
www.gastroquip.com

Ze werken alledrie. Wel kicken hoor, zo bezig zijn met die website bouwen.

Gisteren een leuke onderbreking, met mijn ouders, broer, zussen, aanhang en kinderen uit wokken geweest. Was hartstikke gezellig. Een leuk aanloopje naar de kerst.

Terug van weggeweest

Wat mij betreft een mooi moment, het informatieve blog van Poz and Proud is weer helemaal terug van weggeweest, met eigen domeinnaam.

www.pozandproud.nl

Weer een stap voorwaarts. Onze bereikbaarheid is daarmee weer een stukje gemakkelijker geworden. Hopelijk gaan veel homomannen met hiv - en wat mij betreft ook die zonder - daar ook gebruik van maken. Want er valt nog genoeg te zeggen en te doen. Samen. Een brok eerlijke informatie, zo compleet als maar kan zijn en voor degenen die denken dat het allemaal wel los loopt tegenwoordig: we mogen als mannen van Poz and Proud dan vinden dat being Poz not a shame is, maar het is zeker ook geen feestje. Tot die groep zou ik willen zeggen: denk daar aan. En ik hoop ook dat hiv+, zichtbaarder dan voorheen, en hiv- in een gezamenlijke inspanning de weg terugvinden naar elkaar. Geen verdeeldheid, maar samen sterk. Het is wat ik heel erg hoop dat gaat gebeuren.

meer over nrc artikel - soa preventie en PrEP

Gisteren schreef ik al over twee van mijn kennissen die geinterviewd waren voor een artikel over hiv en stigma in het NRC. Het artikel ging echter verder dan die interviews. Een andere gezamenlijke kennis, Leo, schreef op zijn eigen blog nog de volgende overweging neer. Iets waar Roel Coutinhou van het RIVM en de Schorer Stichting maar eens over moeten nadenken. Want wat mij betreft heeft Leo hier onverkort een zeer belangrijk punt. Ik heb het ook al vaker geroepen: in het kader van werkende effectieve preventie interventies is de algemene boodschap niet goed genoeg meer. Roel heeft gewoon gelijk als hij zegt dat iedereen, ook de jongeren, die boodschap op zich wel kennen. De geinterviewden, Alex en Guido, stellen dat het grote punt m.b.t. veiliger vrijgedrag is, dat seks per defenitie niet rationeel is, maar het je overgeven aan wat je voelt. Wat dus nodig is, is inhoud en toon van de preventie boodschap afstemmen op de groep die je voor ogen hebt. Ik voelde even de behoefte om Leo hier te quoten, want het kan wat mij betreft niet vaak en niet duidelijk genoeg worden gesteld:

Quote:

Coutinhou twijfelt over al die voorlichting.'Al die mannen weten allang dat ze veilig moeten vrijen.'Ik vind de oplossingen die Schorer bij monde van Strijthagen aandraagt te simpel voor de huidige tijd. Je bereikt hier een klein deel van je doelgroep mee, en misschien nog dat deel dat in de seks niet al te veel risico neemt.Het is tijd dat de preventie zich eindelijk gaat richten op diegenen die nog niet weten dat ze hiv hebben en ondertussen wel veel risico's bij seks nemen. Een van de manieren hiervoor lijkt me het wegnemen van de waargenomen nadelen van de hiv-test en het hiv-positief zijn.Of we moeten stoppen met voorlichting omdat zé het allemaal al weten, lijkt me geen goed plan. Alleen zul je in je voorlichting je niet moeten beperken tot wat iedereen kennelijk al weet. Biedt mensen meer (nieuwe) informatie over andere mogelijkheden om jezelf en de ander te beschermen.Breng de medische kennis, middelen en vooruitgang bijvoorbeeld in de preventie. Het condoom krijgt er concurrentie/partners bij en denk na over hoe die worden ingezet. PrEP staat dichter voor onze deur dan we denken. Op het congres in de Rai op 1 december was ik bij het debat over het Zwitsers standpunt. Volgens mij de eerste keer dat er zoveel kennis en ervaring in een ruimte zat. Dokters, preventiewerkers, hiv-positieven, etc.Hoewel het debat niets concreet heeft opgeleverd, is het een goede start geweest die een vervolg eist. Alleen op die manier kunnen we met z'n allen ons voorbereiden op wat er gaat komen.

Unquote.

Voor wie niet weet wat PrEP is: kort door de bocht gezegd is gaat het hier om - zeg maar - de pil, maar dan niet om zwangerschap maar om besmetting met HIV te voorkomen. Aanvankelijk zat ook ik met mijn oren te klapperen toen PrEP ter sprake kwam als een serieuze mogelijkheid om nieuwe besmettingen te voorkomen, maar inmiddels ben ik ervan overtuigd geraakt dat het een zegen zou zijn als PrEP ter beschikking komt.

Zoef Zoef

Gisteren mijn spiegel laten repareren, 2 banken bezocht, een partner voor installatie- en onderhoud gevonden - mijn voormalige Bert Muller Projecten en Techniek - een potentiele klant bezocht en ´s-avonds naar Amsterdam geweest bij de Poz and Proud kerngroep meeting, en daarna heerlijk liggen lezen in bed tot half twee ´s/nachts.

Vandaag eerst bezig geweest met het uitzoeken van privé en zakelijke papieren, een uitgaven overzicht gemaakt en administratie gescheiden van beide, afspraken gemaakt met twee accountants, naar Delft gezoefd om Jaco´s grafsteen op te halen, al het papierwerk voor het grootste deel al netjes georganiseerd zodat ik ook wat kan terugvinden, Jaco´s grafsteen gelegd samen met mijn ex Silvia, boodschappen gedaan, schaatsen gekeken, een multimedia storing opgelost, het artikel over stigma en hiv gelezen in het NRC, waarin twee van mijn kennissen geinterviewd werden en met naam, toenaam en foto zijn gepubliceerd waarmee ze een mooie bijdrage leverden aan het doorbreken van stigma.

En nu eindelijk pauze, even douchen en kijken naar de Koren op TV. Dalijk weer lekker lezen en morgen weer eens even relaxen bij mijn familie als ik de rest van mijn papieren op orde heb, zodat ik daarna alle aandacht kan geven aan de verdere voorbereidingen van de start van Gastroquip. Het voelt lekker, dat bezig zijn. Ik ben nu wel moe maar het was heerlijk zo intensief aan het werk te zijn. Begin ook zin te krijgen in de feestdagen. Even kijken waar de financieen uitkomen. Misschien dat ik na tweede kerstdag voor een paar dagen Cambro´s ex representant van Cambro op ga zoeken in Innsbruck. Begin maart hebben we nog met Jaco erbij geskied. Heb wel zin in een paar dagen winterzon en Transavia vliegt rechtstreeks vanaf Rotterdam Airport. Even nog de batterijen opladen voor ik in januari echt van start ga is misschien zo gek nog niet. Het opstarten vergt enorm veel werk. Maar het is constructief en het gaat lekker. Van het voornemen om er niet meer dan 30 uur per week mee bezig te zijn lukt alleen niet erg. Ik ben momenteel ongeveer 14 duur per dag bezig. De website hou ik ook eenvoudig. Een profiel, een weergave van het kernpakket, een knop met aanbiedingsakties en verder een beroep doen op de klant om vooral om het gratis advies te vragen. Ik geloof niet dat het erg zinvol is om van alles en nog wat in een webwinkel te gooien. De klant is beter af door duidelijk aan te geven wat hij nodig heeft, waarna ik een op de situatie afgestemd aanbod kan doen. Het voelt goed om nu eens niet bepaalde merken te móeten promoten, maar een vrije keus te hebben uit het aanbod optimaal op het budget en de wensen van de klant in te kunnen spelen.

Tijd voor een break.

HVN en Poz and Proud: positief aanwezig

Anders dan een jaar geleden was de HVN- en zeker ook daarbinnen Poz and Proud - een gesprekspartner die er toe deed en die zeer overtuigend, zelfbewust en positief overkwam. Deze keer stond Wereld Aids Dag congres in het teken van stigma doorbreking, en kregen mensen de gelegenheid te vertellen wat het hebben van HIV, Coinfecties (mijn verhaal) en Stigma met je doet. Ik ben erg moe thuisgekomen vandaag, heb me naar mijn idee best weer eens kwetsbaar opgesteld en wil er nu niet te veel over uitwijden, maar dat onze aanwezigheid goed was staat wel als een paal boven water. Nu maar hopen dat het ook gaat leiden tot de gewenste nauwere samenwerking met behandelaars, onderzoekers en preventie. Ik kreeg stellig wel die indruk. De pers schrijft ook positief. Ik zie in de beperkte tijd dat ik aktief ben in het wereldje wel duidelijk verschuivingen, maar ook nog steeds verkeerde voorbeelden zoals het breed in de media gooien van bevindingen van de Schorer Monitor, terwijl die informatie bedoeld is voor een beperkte groep. Ik zie een duidelijker behoefte aan laagdrempelige test faciliteiten en een behoefte om stigma met elkaar, dus alle mensen met hiv, niet alleen MSM's (mannen die sex hebben met mannen) en zonder hiv te komen tot normalisering van hiv. Ik zie de wil tot samenwerking tussen bijvoorbeeld GGD's, hiv behandelcentra en soa poli's. Ik zie duidelijk meer oog voor HCV, Hepatitis C. Ik zie dat dingen - o.a. ook doordat de Zwitsers en zeker ook Poz and Proud de dingen bij hun naam zijn gaan noemen - beter bespreekbaar worden, dat er nuancering in de preventie aan het ontstaan is en de wil om mensen met hiv zelf bij het bedenken van interventiestrategieen te betrekken. We zijn er nog lang niet, echt niet. Er moet nog veel verbeteren. Maar toch: wat ik zie bij professionals is dat er een echte wil is, en het inzicht dat het ook noodzakelijk is, om tot stigma doorbreking te komen.

Zoef Zoef 2

Het begint zo langzamerhand een obsessie te worden. Gastroquip´s kernpakket en een introductie pagina zijn klaar. Ik moet ze dinsdag alleen nog in een website vangen die ik moet gaan kopen, en dan kan de mailing de deur uit. 100 Cateraars heb ik al opgeduikeld en in een excell database gevangen, mijn streven is om eind komende week 200 cateraars gemaild te hebben, zodat ik een beetje een beeld krijg of het concept aanslaat. Ik heb de controle nog niet terug, maar ik werk eraan en dat voelt in elk geval goed. Zelfs als het tegen valt is het niet voor niets geweest. Half om half had ik mezelf nog voorgenomen om uit te gaan vanavond, maar ik zit lekker comfortabel in de huiskamer te luisteren naar muziek en ik ga zo nog wat lezen. Ik ben lekker lui nu. Lex heeft gekookt en we hebben hertenbiefstuk met rode kool en appels gegeten, heerlijk. Morgen naar Ton en Toon in Amsterdam en maandag het WAD congres. En dan als het effe meezit gaat Gastroquip Europe dinsdag online. Ik begin er steeds meer zin in te krijgen. Geen ingewikkelde brand marketing meer, geen blabla, gewoon met beide benen op de grond maat adviezen en leveringen doen. Onafhankelijk van een werkgever of fabrikaat. Gewoon verkopen wat goed voelt en daar een redelijke boterham mee te verdienen. Meer hoeft niet. Dat moet gaan werken, kan niet anders.

zoef zoef

Vandaag eerst met Hermen van Dorp naar de Kunsthal geweest, waar het contrast tussen een schets van de esthethiek van de Romeinse kunst en die van Alberto Giasometti levensgroot was.

Vreemd die Romeinse samenleving, waar je als slaaf jezelf kon omhoogwerken tot welgesteld koopman en ook deel van de familie uit kon gaan maken. Alberto´s kunstwerken van rond de tweede wereldoorlog kenmerkten zich vooral doordat, zoals hij het zelf noemde, hij nooit tot bij de kern heeft kunnen komen. Je ziet hem door de jaren heen steeds weer terug naar zijn basis gaan, zijn kunst werd mettertijd minder kubistisch en surrealistisch, dat zou je nog wel kunnen zeggen. Ik kreeg de indruk dat hij een introvert, schuw iemand is geweest, niet echt in staat om tot in het diepste wezen van mensen door te dringen. De expressie van de gezichten die hij maakte lijken dat te bevestigen, soms ontbreken de ogen zelfs helemaal. Maar intrigerend was het zeker. Daarna even naar de Bibliotheek, een tuincentrum bezocht om kerststal figuren te zoeken die passen in de met veel liefde en toewijding door mijn moeder en zus gemaakte kerststal te plaatsen, maar nog niet geslaagd. Hun werk is zo prachtig, dat ik geen concessies kan doen aan de kwaliteit van wat er in de stal moet komen te staan. Vervolgens via de rouwsteenmaker in Delft, die een prachtig ontwerp gemaakt heeft voor bij Jaco´s graf, zie afbeelding, naar het reintegratiebureau waar ik tot mijn verrassing een nogal spiritueel gesprek had. We gaan afronden. Wat ik wel heel zeker weet is dat ik niet terug wil in de wereld van stress, targets, eigenzinnige werkgevers. We filosofeerden hoe ik mogelijk toch iets sociaals zou kunnen gaan doen, maar daar heb ik alleen heel abstracte ideeen over. Ik raak steeds meer overtuigd dat bezig gaan, op kleine schaal, met een eigen bedrijfje genoeg mogelijkheden biedt om zonder te veel gestress een boterham te kunnen verdienen, en dan tijd en energie over te houden om te steken in vrijwilligerswerk. Daar ligt toch mijn hart. Ik wil mijn levenservaring, mijn inzichten gebruiken om anderen uit de knoop te helpen halen. Zonder deel uit te maken van een of ander instituut, maar juist kritisch kunnen zijn op die instituten. Want kijk naar jeugdzorg, hulpinstanties, maatschappelijk werkers: vaak slaan ze de plank mis en helpen iemand eerder van de wal in de sloot, dan dat ze steun bieden. Ik moet dan maar wat meer vertrouwen op mijn intuitie, van mezelf durven investeren, en niet professioneel hulp verlener zijn die afstand moet bewaren. Dit gaat natuurlijk consequenties hebben. Heel waarschijnlijk ga ik dus niet meer voor een baas werken, of er moet een soort van wonder gebeuren. Haast is er niet, werd me door het reintegratiebureau nog eens op het hart gedrukt. Neem de tijd, wees barmhartig tegenover jezelf, ga niet iets doen waardoor je naar een tijdje weer opbrandt. Ik hoef ook niet voor mijn kinderen en ex vrouw meer verantwoording te nemen. Niemand vraagt dat van me. Het zit tussen mijn eigen oren dat ik vind dat ik dat moet, maar dat klopt niet langer. Ik blijf de hele situatie surrealistisch vinden. Geen gezinsverantwoording meer nemen is iets heel moeilijks voor me. Ik heb het dertig jaar gedaan. Barmhartig zijn voor mezelf, zeker nu blijkt dat ik niet een leverfibrose maar al een cirrose heb, is nodig. Ik wil nog steeds oud worden en wat ik mee heb gekregen doorgeven en overdragen. Maar om dat te doen is het nodig dat ik niet blijf stieren en in een ander tempo ga leven. Raar. Ik ben benieuwd of ik dat ga kunnen. In elk geval kan het geen kwaad om met de voorbereidingen van een beperkt bedrijf door te gaan. Het kost nauwelijks iets en houdt me bezig. Zeker niet full time, maar dat moet ook juist niet. Ik moet leren tijd te maken voor dingen die me een goed gevoel geven. Dat blijft alleen lastig, want al gauw betekent dat dat ik dan meer druk leg op Sil, mijn ex, en op mijn kinderen. En daar heb ik moeite mee.

Een shock vandaag.

Vandaag met mijn ex vrouw een grafsteen laten maken voor Jaco, en daarna nog even wat cyclamen op zijn nog steeds met bloemen bedolven graf te planten. En een bedank advertentie laten plaatsen in de Hoekse Krant.

Vanavond hoorde ik dat een van mijn goede kennissen een einde aan zijn leven heeft gemaakt. Ik weet dat hij grote moeite had, net als ik, met het beeindigen van zijn huwelijk, waarin als ik het goed begrepen had twee kinderen waren, en dat hij nog niet zo lang geleden is verhuisd naar Bosch en Lommer in Amsterdam. Een sympathieke man die een nieuwe balans zocht, net als ik. Die hiv positief is geraakt. Net als ik Die die nieuwe balans niet zo gemakkelijk kon vinden, net als ik. En die soms misschien verkeerde keuzes maakte, net als ik. Maar nu heeft hij Godverdomme zelfmoord gepleegd. Toen ik het hoorde was ik verbijsterd, ging shaken en wist ik geen stom woord meer uit te brengen.

Een vader van een goede vriend van mijn oudste zoon - die jongen namen we vroeger vaak mee met vakantie - had ook zelfmoord gepleegd nadat er meerdere malen voor zijn trein, hij was machinist, mensen waren gesprongen. Hij kon daar niet mee leven. Maar zijn zoon kreeg een enorme dreun door het gemis van zijn weliswaar misschien overgevoelige en depressieve- maar liefhebbende vader. Ik heb me toen voorgenomen om nooit en te nimmer de uitweg te kiezen door een einde aan mijn leven te maken.

Edwin is dus niet meer bij ons. Het geeft maar weer eens aan dat de psycho sociale gevolgen van het hebben van hiv en de dingen die daaraan ten grondslag liggen, of er juist uit volgen niet onderschat mogen worden. Ik kende Edwin maar zijdelings, heb hem een paar keer meegemaakt in workshops - nota bene over het omgaan met stigma en emancipatie en empowering in het omgaan met hiv. Maar ik ben kwaad - niet op Edwin, maar gewoon op de greep die onbalans op een mens kan krijgen, zeker als je gaat proberen die greep alleen te lijf te gaan en moeite hebt om je gevoelens en je zwaktes te delen. Het sterkt me in mijn overtuiging dat het goed is dat Poz and Proud er is. Een groep mannen, hoe divers ook verder, die saamhorigheid ervaart, op een of andere manier allemaal in het zelfde schuitje zit en daar het beste van wil maken.
Soms doet deze groep dat op activistische wijze, aandacht eisend voor onze specifieke noden en psyche. Vandaag ervaar ik na het krijgen van die mededeling over Edwin dat het óók van groot belang is, dat we als Poz and Proud mensen kameraden zijn, solidair. Dat het okay is om signalen uit te zenden als je het even niet meer trekt. Elkaar´s schouder aanbiedt en aksepteert als dat even nodig is. Met andere woorden: soms moeten we het zelf-helpende karakter van Poz and Proud ook heel klein heel dicht bij onszelf zoeken.

Het leven, met al zijn kuilen en onrechtvaardigheden, blijft altijd mooi om te leven. Al is de pijn nog zo diep, het verdriet nog zo groot, al lijkt het perspectief op betere tijden nog zo hopeloos. Dat klopt niet. Elk bestaan heeft zin. En er is altijd een perspectief. Ook als je dat op het gegeven moment nog niet ziet, ook als de bodem van de put nog niet zou zijn bereikt. Het gaat immers niet alleen over hoe jij naar het leven kijkt of daar in staat, maar ook over hoe anderen jou zien.
Je kinderen, bijvoorbeeld. Verdomme! God bless you Edwin. Ik hoop dat je nu rust vindt.

Spelen met muziek en publiek

Had ik het al eens niet geschreven? Over iemand waar ik een enorme fan van ben, net als trouwens vele miljoenen wereldburgers. Een man uit Maastrech. André Rieu. Hij speelt niet alleen muziek. Vanavond in zijn concert in Melbourne, waarbij de tranen van genot weer over mijn wangen liepen, liet hij zich weer van zijn beste kant zien. Kosten noch moeite werden gespaard. En hij speelde niet alleen heel mooi met zijn orkest, vanuit zijn passie voor muziek, maar hij speelde met muziek en het publiek, dat genoot met een hoofdletter G. Prachtig, zijn ode met de platin tenors aan Luciano Pavarotti, de Wener debutanten, het weense staatsballet, een heel regiment doedelzakspelers, een uitvoering van de Bolero van Ravel, het Australische volkslied, zijn gebruikelijke polka's en walsen, ook een hongaarse trouwens - wat mijn bloed doet kolken -vrolijke meedeiners en tot tranen ontroerende muziek als Old long Sign en Walzing Mathilda, waarbij Rieu het ook zelf niet meer droog hield. Hij heeft het hele zooitje gewoon meegenomen naar Melbourne en zelfs een kopie van Schloss Schoenbrunnen gebouwd, compleet met klaterende fontein, paarden en een gouden koets. Muziek is emotie, muziek brengt mensen bij elkaar. Zoals sport dat ook doet, alleen op een heel andere manier. En volgens mij voelt André dat niet alleen aan, maar werft hij zijn personeel (voor de staf alleen al waren 15.000 hotelkamers geboekt) ook op die manier. Een man wiens passie als schooljongen gewoon muziek maken was. Hetgeen lichtelijk uit de hand is gelopen. Iemand waar de wereld niet omheen kan, die gewone jongen uit Maastricht. Met het grootste reizende decor dat ooit is gemaakt.
Over inspiratie gesproken! Ge-wel-dig. Het gaat ook niet meer gewoon om een concert. Wat hij hier vanavond neerzette was de Europese cultuur als exportproduct van ongeevenaarde klasse.
Zijn volgende CD/DVD komt heel binnenkort uit. En reken maar dat ik die ga kopen.

De leegte, waar ik gisteren over schreef, en dat ik die moest laten zijn. Ik heb besloten me vanavond er nu eens aan over te geven. En zijn muziek inspireert me, terwijl het concert nog bezig is, om me te realiseren wat ik allemaal gedaan heb en zou kunnen gaan doen en had willen doen. Im weissen Rossl am Wolfgangsee heb ik zelf nog gezongen in het Waterings operettekoor. Ik was gek op dansen, modern maar ook klassiek en de wals is altijd mijn lievelingsdans geweest. Ik wilde de wereld zien. Ik wilde een gezin. Ik wilde in de kleinkunst, schilderen, tekenen, schrijven. Ik was goed in commercie en marketing dat uiteindelijk mijn vak werd. Ik wil iets op sociaal vlak gaan doen. Niets ingewikkelds. Iets kleins. Bijvoorbeeld weekend opa zijn voor een kind uit een eenoudergezin dat door de gezinssituatie in de knel zit. Ik heb liefgehad en wil liefhebben. Ik wilde altijd een motor hebben en mijn neus achterna in de midden europese gebergten. Ik wilde walvissen zien op de Lofoten, een eilandengroep voor de Noorse kust. Ik heb geskied, ben trainer geweest, begeleider, scheidsrechter, voorzitter en feestcommissie lid van een korfbalvereniging. Ik heb Venice Beach gezien, Beverly Hills, Dallas, gesnorkeld tussen kleurige vissen en waterschildpadden op Mauwi, Walvissen en dolfijnen zijn opspringen, de Maya cultuur in Yucatan, de sinasappels en olijfbomen op Mallorca, bijna heel Europa trouwens. Ik wilde mijn kinderen wat meegeven, deels wat ik zelf meegekregen heb van een liefhebbende familie, deels wat ik juist doorbreken wilde en ze hebben het opgepikt. Ik heb ze geboren zien worden, ze op zien groeien, van ze genoten en me zorgen om ze gemaakt. Ik heb intense pijn en verdriet beleefd en ook prachtige volmaakte momenten meegemaakt Mijn leven tot op de dag van vandaag met alles wat er op en er aan was nooit vlak of saai. Ik heb het intens geleefd. In de leegte die er nu is komt het allemaal voorbij en realiseer ik me dat als nooit tevoren. Wat was, wat ik eigenlijk nog meer wilde, mijn talenten, mijn gebreken, mijn ideeen, het afscheid dat ik heb moeten nemen, de perspectieven van de toekomst. Er is altijd zo veel te doen geweest, en er zal altijd wat te doen zijn. En ik zie het nu glashelder: laat het verder tot je komen, tot je ziet waar dat perspectief van de toekomst zou moeten zijn. En kies pas dan je pad. Ik voel de leegte niet meer zo negatief als vorige week. Ik voel de leegte als iets dat je gegeven is, op dat je tijd neemt en ook hebt de film van je leven tot je door te laten dringen. Een ding is zeker. Het leven is verdorie veel te kort. Ik zal iets moeten kiezen, maar er is zo verschrikkelijk veel dat ik zou willen en ook kunnen doen. Ik voel me een bevoorrecht mens. In een dip nu weliswaar, maar een die is niet meer dan een onvermijdelijke vlakte die nu eenmaal aan de voet van elk overgestoken gebergte ligt. Dat is nog het moeilijkste. Misschien ben ik daarin on-nederlands want ik hou niet van vlaktes. Ik wil weten waar het volgende gebergte ligt, waarin nieuwe verrassingen wachten op ontdekking. Maar daarom juist is me nu even die leegte gegeven. Niet zoals bij al die andere mensen die de leegte zoeken door meditatie en zo, want dat is op zichzelf al weer een aktie. Nee. Gewoon zijn. Niet eens er zijn, want dat zou betekenen dat je er voor iemand op een bepaalde manier zoekt te zijn, of dat je op een bepaalde plek zou moeten zijn. Niet eens dat. Gewoon: alleen maar even zijn. Geen volheid zonder leegte, las ik toen ik een plaatje zocht dat de leegte symboliseert op google. En zo is het. André liet het vanavond zien: op een bepaalde manier kun je alles zijn wat je maar wilt. Als je het maar genoeg wilt en nooit omdat je vindt dat het moet of noodzakelijk is. Als je keuzes daarop berusten, zijn ze per defenitie geforceerd en leiden ze met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid niet naar een gezonde belans. En een andere gedachte kwam bij me op: al die talenten, als die dingen die ik nog zou willen doen, kan betekenen: je kunt het alleen maar doen als je goed voor jezelf zorgt. Body and Soul. In balans zijn. Dan komt de rest echt wel. Adieu, mein kleiner Gaden Offizier. Of zoiets.

In de toegiften, waar zoals bij Rieu gebruikelijk is geen einde aan komt en het publiek pas echt uit zijn dak gaat, kinderen, twintigers en tachtigers. Alles en iedereen. Ze kwamen allemaal voor hetzelfde: een moment van ontlading, ontlading van het verlangen het leven intens te vieren. Het feit dat na elk nummer een staande ovatie door het publiek werd gegeven, op zichzelf al ongekend, bewijst dat Rieu en zijn orkest daar met een tien en een griffel in is geslaagd en waarbij hij zich op muzikaal gebied tot de Groten der Aarde van Alle Tijden mag rekenen. En dat komt omdat hij meer is dan een muzikant. Dat komt omdat hij als geen ander begrijpt wat mensen zoeken. Ik ga naar de buuv. Die is jarig en viert haar verjaardag niet. Om Jaco. Bizar.

LEEGTE

Vanmiddag had ik mijn leverscan. Ik heb dus een fibrose. Dat hoeft niet ernstig te zijn maar het is ook niet iets om vrolijk van te worden. Volgende week een gesprek over de zin of onzin te behandelen of gewoon voorlopig alleen te monitoren. Daarna had ik ingestemd met een gesprek met iemand die ik geregeld gekscherend maar helemaal niet zo ongemeend mijn beschermengel heb genoemd. Zij wees me er op dat de enorme leegte die ik voel - ik ben hiv positief, heb een echtscheiding doorgemaakt, heb hepatitis C, heb geen baan meer en ben mijn zoon verloren - een volkomen verklaarbare leegte is waar menigeen d.m.v. meditatie naar op zoek is, maar waarvan die genen geen benul hebben hoe vreselijk het zal zijn op het moment dat ze die leegte ook vinden. Misschien moet ik gewoon die leegte nu hij er toch eenmaal is even laten zijn, en niet onmiddellijk weer een bepaalde kant op gaan hollen.

Misschien moet ik op die zevensprong in dat heideveld gewoon even pas op de plaats maken en is het ook even nodig om die leegte te ervaren, voor ik weer een kant kies. Want is het niet zo dat elke move die ik nu maak eigenlijk alleen voortkomt uit mijn wel haast panische idee dat als ik lang stil blijf staan ik alleen maar dieper in de put zink. Dat hoeft niet persé waar te zijn. Ik heb vanavond tijdens de Poz and Proud meeting daar over nagedacht, en tijdens de rit naar huis. En het loopt nu naar twee uur in de nacht. Ik trek mij haar woorden weldegelijk aan. Ze lijken op een of andere manier heel wijs, een wijsheid waarvan ik weet dat mijn beschermengel die ook in zich heeft. Ik moet zo naar bed maar ben weer eens klaarwakker. Misschien moet ik dat nieuwe bedrijf eens even laten rusten, of het reintegratiebureau, of mijn baas, of die misselijk makende inkomensverzekeraar - The Warranty Group - die mij voor de zoveelste keer te laat uitbetaalt zodat ik daar vandaag weer mijn advocaat op heb moeten zetten. Misschien moet ik de komende dagen gewoon eens even leeg zijn. En eigenlijk zijn dagen ook een te korte periode. Geef het tijd, zegt ze. En ik vrees dat ze gelijk heeft. Ik moet hierdoor heen en - zegt ze - ik kan dat ook heel goed. Ik ben heel sociaal, heb veel talenten en zij is er rotsvast van overtuigd dat het allemaal meer dan goed gaat komen met mij. Dat zegt ze niet zomaar maar dat vindt ze ook echt. Weet ik. En ja, het klopt. Ik ben zwaar op de proef gesteld maar ik moet misschien ook even anderen de gelegenheid geven om gewoon van me te houden om wie ik ben, niet wat ik presteer, niet wat ik wil gaan presteren. En als ik daar uit ben, dan wordt misschien ook duidelijker waar ik mijn toekomst zal moeten zoeken want eerlijk. Ik heb heel veel meegemaakt maar nooit eerder heb ik het gevoel gehad dat ik nu heb. Alles wat was was. Niets is er meer. Natuurlijk heb ik nog mijn kinderen, maar die zijn zelfstandig en ik ben er wel voor ze, misschien meer dan ooit, maar op de achtergrond. Ik speel geen hoofdrol meer in hun leven. En natuurlijk, ik heb liefhebbende familie en daar ben ik ook heel blij mee. Maar ik wil niet doodgeknuffeld worden. Het feit dat ik leef heeft op zichzelf al zin, je hebt zoveel van jezelf gegeven de laatste tijd, dat zingeving nu niet het eerste is waar je aan moet denken. Laat de leegte maar even over je komen. Overweeg daarna pas: wil je weer gaan hollen, productief gaan zijn, commercieel gaan zijn, of wil je gewoon zijn. Wil je er misschien gewooon meer voor anderen zijn. Ligt in mijn opgedane levenservaring en mijn super ontwikkelde intuitie misschien de sleutel van een toekomstige zingeving? En moet je je brood nu echt verdienen door alles aan energie wat je in je hebt in je werk te stoppen, of is het misschien ook goed om gemakkelijker wat minder geld te verdienen en de energie die je dan overhoudt op een heel andere manier in dienst te stellen van. En als je huis een handicap is, een blok aan je been, hoe zeer ben je daar dan aan gehecht, of hoezeer wil je trots vol blijven houden dat je de gezamenlijke schuld die er op rust alleen wil nemen en er je vrouw niet mee wil belasten... Die overweging heeft ze me meegegeven. Ik moet daar over nadenken. Een ding weet ik heel zeker: op wat voor manier mijn leven ook doorgaat, wat er is gebeurd aan narigheid moet gewoon leiden tot iets positiefs, want anders is alles zo ongelooflijk voor niets gebeurd. En ik wil ook niet dat de keuzes die ik maak mijn ex of wie dan ook extra belasten. Maar neem de tijd om te bepalen wat dat iets is, dat je drijfveer in de toekomst zal moeten zijn. Ga niet hollen om het hollen. Denk eraan dat je ouder wordt, denk eraan dat je energie zijn grenzen kent. En ik maar denken dat ik door hard aan het werk te willen gaan snel uit de kuil van de leegte zou kunnen kruipen. Als je dat doet, zegt mijn beschermengel, is de kans groot dat je een pad kiest dat je ongelukkiger zal maken, dat je niet heen gaat, waar je eigenlijk wil zijn. Denk maar als een olympisch kampioen schaatsen. Die gaat toch ook niet de eerste paar seconden na het halen van de finish zich op dat moment afvragen bij welke gelegenheid hij vervolgens het uiterste van zijn kunnen gaat geven. Daar zeg je toch ook tegen: goed gedaan joh. Ga jij nu eerst maar eens even lekker op vakantie. Die leegte, zegt mijn beschermengel, die is even nodig. Maar Godallemachtig ik wil geen leegte. Dit is echt heel moeilijk. De kern van het dilemma denk ik, waar ik nu voor sta. Ze sloeg volgens mij de spijker op de kop. Hoe onaanvaardbaar ik die gedachte ook vind.

De vaart erin

Vandaag bij de Kamer van Koophandel geweest en mijn bedrijf ingeschreven. Bijna klaar met het samenstellen van een prijslijst, in elk geval een voldoende gelegenheid gecreeerd om wat testballonnetjes op te laten vanaf eind volgende week. En waarom zou ik het ook niet kunnen? Op veel vlakken op de wereldmarkten speelt Nederland een rol van betekenis, waarom zou ik dat ook niet kunnen? Er zitten best veel haken en ogen aan hoor, maar ik ga het gewoon proberen. Veel kosten kan het niet. Jammer alleen dat mijn liquiditeit weer eens minimaal is, omdat voor de zoveelste keer mijn inkomensverzekeraar nog niet over de brug gekomen is op tijd. Daar gaan we morgen maar weer even een punt van maken. Ik word daar echt niet goed van.

Vond dit berichtje in de telegraaf. Toch leuk, al heb ik niet veel met concertorkestmuziek:


LONDEN - Muziekrecensenten hebben het Koninklijk Concertgebouworkest uitgeroepen tot het beste orkest ter wereld. Het gezelschap uit Amsterdam staat op de eerste plaats van een lijst met de beste twintig orkesten die het Britse klassieke muziekblad Gramophone dinsdag bekendmaakte
Het tijdschrift vroeg voor de ranglijst zijn oordeel aan gerenommeerde muziekrecensenten overal ter wereld. Het Concertgebouworkest is het enige Nederlandse orkest dat op de lijst voorkomt. Het Berliner Philharmoniker staat op de tweede plaats, het Wiener Philharmoniker bezet de derde plek. De opsomming bevat maar liefst zeven orkesten uit de Verenigde Staten.

poz tea dance

de eerste keer dat we deze organiseerden was meteen een eclantant succes. Voor het eerst sinds het overlijden van Jaco had ik oprecht zin in het leven. Het kon gewoon niet beter zijn gegaan dan het gegaan is. Het had niets insti tutioneels. Het was eerlijk en volwaardig een bron van plezier en vermaak voor homomannen met hiv en hun vriend(in)nen. Ik heb er van genoten. Met een ietsie pietsie te hoog alcolhol promillage in mijn bloed ben ik naar huis gereden en heb met mijn buren nog even zitten nakaarten. Na het debacel van Parijs was de teadance van vanavond in mijn beleving een bevrijding en een bevestiging van hoe het zou moeten gaan. Organisatie: ik was er niet bij betrokken, maar pefectissiomo. Een tien met een griffel. Net als overigens voor het personeel van de Church club in Amsterdam waar het evenement plaatsvond. Voor het life opteden dat de finishing touch bracht. Voor de belangstelling en het publiek. Zo horen wij met hiv om te gaan. Precies zo. Zoals het vanavond was. Normaal. ontspannen en olijk. Mijn zoon Jaco hing nog om mijn hals, door middel van het kettinkje met hanger dat ik van hem heb geerfd. En hij was het er roerend mee eens: way to go dad. This is the right spirit. Top. Af. Een tien met een griffel voor de organisatie. Petje af. Klasse.

Een rare nacht

Gisteren na thuiskomst even een paar uurtjes slaap gepakt, en daardoor heerlijk rustig kunnen werken aan de prijslijst van mijn nieuwe bedrijf tot het tot mijn verbazing 4 uur in de nacht was en ik weer naar bed ben gegaan. Voor de tweede nacht op rij heb ik goed geslapen en gedroomd.
Ook in mijn dromen ging het over de zin van het leven. Ik herinner mij dat ik me schokkende dogma doorbrekende uitspraken van kardinaal Alfrink herinnerde, en dat ik aan de zijde stond van een roemeense vrouw die door het nederlandse systeem hopeloos in de verdrukking kwam, tot ik haar kon helpen het nederlandse systeem tegen zichzelf te gebruiken. Ik weet niet precies meer hoe, Jaco speelde er ook een rol in. Maar ik leerde dat de zin van mijn leven zou kunnen zijn wat het voor hem was: een bron van inspiratie zijn, van vernieuwing, en ook te helpen mensen met "gutz" te helpen om de juiste wegen te bewandelen om gedaan te krijgen wat ze wilden bereiken. Gisterenavond omschreef ik zo ook de missie van mijn nieuwe bedrijf, als dat er gaat komen. Ook toen dacht Jaco met me mee.

Quote:


Missie:
Het inspireren, adviseren en faciliteren van ondernemers en instellingen die een extra bron van inkomsten zien in out-of-the-house catering, zoals Party en Event catering met zowel oog voor stijl en kwaliteit, als voor geldbesparend en efficient werken

Met later een toelichting:

Ik heb besloten zelf een bedrijf te starten om mijn kennis en ervaring in dienst te stellen van ondernemende cateraars en traiteurs die willen gaan voor verantwoorde kwaliteit, werkend op een eigentijdse manier. Die hun kwaliteiten in dienst willen stellen om het leven van de klantenkring of die bruiloft net dat beetje meer kleur en smaak te geven. En die daar een eerlijke boterham mee willen verdienen. Dat komt voort uit mijn verworven inzicht dat de werkelijke zin van het leven is je verworven talenten en inzichten te gebruiken. Status en mooie blabla doen me niets. Gastroquip Europe adviseert, inspireert en faciliteert. Uit passie, en om er mijn boterham mee te verdienen. Niet uit winstbejag, grote ambities of verwerving van status.

Toch maar niet terug naar de middeleeuwen???

Vorige week schreef ik nog over het terugdraaien van het homohuwelijk in Californie, maar tot mijn aangename verrassing zijn dit weekeinde blijkbaar tienduizenden amerikanen de straat op gegaan om dit tegen te gaan. Komen we dichter bij de benodigde kritische massa, om nu eindelijk eens af te rekenen met al die ouderwetse dogma's?

quote GayKrant

UPDATE - Op veel plaatsen in de wereld wordt dit weekend gedemonstreerd tegen het terugdraaien van het opengestelde huwelijk in bepaalde staten van Amerika.

In Canada gebeurde dat in de stromende regen. Onder de demonstranten bevond zich onder meer het Nederlandse/Canadese paar Theo Wouters en Roger Thibault. In Brussel werd een betoging gorganiseerd bij de Amerikaanse ambassade. In bijvoorbeeld Berlijn, Madrid en Parijs gebeurde hetzelfde. In Nederland bleef die solidariteit achterwege.

De uitslag van het referendum dat gelijktijdig werd gehouden met de verkiezing van Barak Obama tot president zorgde voor een einde aan de openstelling van het huwelijk voor personen van gelijk geslacht. Juist dat Californische hooggerechtshof had in mei geoordeeld dat het burgerlijk huwelijk net als in Nederland opengesteld moest worden voor homo- en lesboparen. Volgens Amerikaanse kranten zou de rechtbank deze maand al met een oordeel kunnen komen.
Een nipte meerderheid (51%) van de Californiërs stemde tegen de openstelling naar Nederlands voorbeeld. Ze willen dat in de wet wordt vastgelegd dat het huwelijk alleen bedoeld is voor man én vrouw.
In de Verenigde Staten zelf gingen tienduizenden mensen de straat op in driehonderd steden in het hele land. In totaal meer dan een miljoen.

Vluchten kan niet- en FF over Sinterklaas

Een paar dagen te vroeg naar Parijs vertrekken om maar niet thuis te hoeven zijn, dat was zelfbesodemieterderij. De dreun was afgelopen week hard aangekomen, maar ging in Parijs niet over. Slapeloze nachten. Gisteren richting huis gereden op mijn dooie akkertje, want de beurs zag ik ook niet zitten. En mijn lijst afcheckende wat ik daar nu precies te doen had kwam ik tot de conclusie dat eventuele partners niet of mogelijk niet daar zouden zijn, en dat ik de andere potentiele leveranciers al in de portefeuille heb. Op een na, maar dat moet dan maar apart.

Gisterenavond nog een nachtje in het vriendelijke Antwerpen geslapen en nog even uit geweest. Voor het eerst afgelopen week serieus geslapen en vanmorgen na een ontbijtje naar de Hoek teruggekard, alweer op mijn dooie akkertje. Kan ik morgen toch nog even naar de verjaardag van mijn neefje en aanwezig zijn bij de eerste pozteadance die Poz and Proud organiseert, die overigens inmiddels ook over de grens op positieve wijze in de belangstelling is komen te staan.

Lees de link maar, als je interesse hebt.

http://termabox.wordpress.com/2008/11/13/poz-and-proud-living-positive-isnt-a-shame

Ik ga nu nog even een paar uurtjes slaap pakken, boodschappen doen en vanaf morgen doen waarvoor ik wilde vluchten, namelijk een manier vinden om zin te geven aan mijn leven. Want dat is de enige remedie. Time outs werken niet voor mij. Zin geven aan het leven. Het thema voor de komende week. En dan maar eens kijken wat dat brengt. Vandaag op de radio hoorde ik de aankomst van Sinterklaas. Heerlijk al die opgewonden kinderen. Aan alle ouders zou ik willen zeggen: LAAT ZE GENIETEN. Hou van ze. In de tijd dat mijn eigen kinderen nog peutertjes waren, heb ik het achteraf teveel als een last gezien, al dat gedoe met kadootjes kopen en gedichten schrijven en zo, en vond ik het ook niet pedagogisch verantwoord om ze te laten geloven in iets dat niet bestaat. Maar het bestaat wel, als je er in gelooft. Alles bestaat als je er in gelooft en als je bereid bent het te creeren. Dat is óók een les die je zou kunnen halen uit het vieren van Sinterklaas. Een belangrijke les voor later. Dus laat dat pedagogische gelul nou maar even lekker, en wees gewoon die Sinterklaas, die in de donkerste somberste dagen van het jaar een stuk blijdschap en verlichting brengt. De foto's zijn van aankomst Sinterklaas in de Berghaven in Hoek van Holland, waar het hele dorp altijd voor uitloopt, inclusief muziekkorps, politie, kinderen en kijkers. Het is altijd een feestelijk gebeuren en bij mijn weten ook het enige dorp, waar Sinterklaas op 6 december ook weer door de mensen wordt uitgezwaaid, als hij terug naar Spanje gaat. Wie zegt dan dat ie niet bestaat? Onzin.

Gevoel en woorden

het is moeilijk aan te geven hoe je je voelt, als je je kind verloren hebt. Op televisie zit ik nu te kijken naar een vrouw die haar zoon op veertienjarige leeftijd verloor, zelfs zonder op het moment van overlijden hem omarmd te kunnen hebben, en hoe zij tot op de dag van vandaag, nu zeven jaar later, moeite heeft met het verlies. God is er al die tijd wel, zegt ze, maar hij zwijgt. Hij geeft je niet aan hoe het verder moet. Alleen dat je niet bang hoeft te zijn en je leven moet leven. Ze schilderde een doek, waarin ze zichzelf afbeeldt met het licht dat door het raam naar binnen schijnt tegen haar rug. Maar zolang ze zichzelf niet naar het licht keerde, zag ze het niet. Zoiets. Het dekt de lading niet. Maar het is toch een mooie gedachte, die ik vind ik even op mijn blog moet vastleggen. Het deed me denken aan een rare gedachte die bij me opkwam vandaag. Ondanks alles - en in menig opzicht heb ik het misschien nog wel harder voor mijn kiezen gehad dan die vrouw op televisie, zelf ziek, gescheiden, de voorbije strubbelingen met mijn kinderen die de weg kwijt waren - heb ik nog steeds vertrouwen in een goede toekomst. Toch is er iets dat het me moeilijk maakt mijn blik te wenden naar het licht, omdat het gevoel van misere, verlies en pijn op een of andere manier ook iets comfortabels heeft gekregen. Ik besef met vlagen dat ik dat uit mijn systeem moet krijgen, en de woorden van deze vrouw hebben me weer even op het spoor gezet. Zo zie je dus ook, dat hoe vreselijk mijn pijn ook is geweest en nog is, die ook waardevol is. Dat het inzichten heeft gebracht die je normaal niet meekrijgt, en dat ik daardoor mogelijk in de levens van andere mensen meer dan tot nu toe een houvast kan betekenen.

PS. net kwam er een berichtje van Lex, mijn oudste zoon. Hij heeft het erg naar zijn zin in Milaan. Ik heb hem teruggesmst dat hij ervan moet genieten, maar dat ik hem mis. Het uiten van wat je voelt, dat is iets dat ook de laatste tijd een stuk makkelijker voor me geworden is. Hij kan er mee doen wat hij wil. Maar ik mis hem en hij weet het. Dat kan toch niet verkeerd zijn?

Paris, ici je vienne!

Maar om te zeggen dat ik er vreselijk zin in heb. Nou nee. Eigenlijk heb ik zin in niets. Vandaag was ik even bij mijn zus en mijn moeder en zij zijn een prachtige Kerststal voor me aan het maken, gemaakt met liefde. En soms zou ik me willen koesteren in de liefde van de familie, maar ik vind dat ik hen en mezelf daarmee geen goed doe. Vannacht was weer een hopeloos vervelende nacht, en weer heb ik tegen de ochtend toch maar een slaappil genomen om te zorgen dat ik voldoende rust krijg. In dat kader moet je mijn vroegtijdige vertrek naar Parijs, waar ik pas zaterdag aan het werk zal zijn, maar zien. Weg uit het huis dat zo leeg is, waar de muren op me af komen en ik bij God niet weet waar ik met mezelf moet blijven. Alléén naar Parijs gaan is natuurlijk ook niet echt leuk. Zulke dingen zijn pas leuk als je ze kunt delen. Maar ik ga toch maar. Heb me voorgenomen om hopelijk vannacht wat te slapen en als ik uitgerust of uitgeslapen ben de auto in te stappen en de tolwegen mijdend in alle rust naar het zuiden te tuffen. Tis maar een paar dagen, maar even afstand nemen is toch wel goed denk ik. Dus vooruit met de geit.

De tuinkamer

Zoals ik al zei: de laatste nachten slaap ik slecht, maar ik ben ook niet verkeerd wakker. Vandaag heb ik een dagje bijna alleen in bed doorgebracht, na weer zo'n vreemde nacht. Vanmorgen kwam alleen even mijn dochter bij me langs en toen ik weer terug in bed lag en een beschrijving van het prachtige Baltische landschap had gelezen, op een of andere manier de link leggend naar mijn eigen tuin en mijn neefje John die in een tuincentrum heeft gewerkt werd het idee tuinkamer geboren. Een kunstmatig gemaakte en beplantte kamer, waar in je alles bij zonsondergang en het wer opkomen van de zon hoort kraken, zoemen en groeien om je heen, oog in oog bent met ontluikende cyclamen, narcissen, voorbij schuivelende vissen, zich lavende en wassende vogels, geroezemoes van stemmen om je heen van mensen die naar hun werk gaan of de hond gaan uitlaten maar zonder dat ze je slaap ruw onderbreken. De kamer zelf is een kunstmatig gemaakt hol van polyester of beton, en bijna volmaakt geintegreerd in de natuur, voorzien van een matras, kussen en afdekking van natuurlijke materialen. Ongedierte houdt je buiten met muskietonetten. Waarschijnlijk onuitvoerbaar, maar wat heb ik heerlijk gedagdroomd.

Moeilijk

Vandaag 50 adressen in een mailbestand gezet. Als ik nog dit jaar een test wil doen wordt het in Litouwen. Een klein land maar zo te zien een mooie testmarkt met een rijke traditie en veel nieuwe initiatieven. Of ik dat ga doen staat nog erg te bezien. Als ik alles op een rijtje zet ben ik veel te druk met allerlei details nog en weet ik zelfs niet zo zeker of ik wel zelfstandig starten wil.
Woensdagavond ga ik naar een dinertje met een kennis die boekhoudster is in Utrecht, en daarop aansluitend wil ik eigenlijk meteen maar door gaan richting Parijs, ik kan daar dan lekker de tijd voor nemen en hoef niet thuis te zijn. Nu Lex op reis is ben ik alleen en merk ik dat ik in een leegte val die ik niet wil. Dus blijf ik maar hollen en doen en dat is ook niet echt gezond. Vanmiddag, kauwend op een sinterklaasschuimpje brak er een tand af naast mijn snijtand. Dat heb ik weer. Het rommelt al een tijdje in mijn mond en ik ben een maand te laat met naar de tandarts gaan door al het gedoe. Toch maar een stifttand, of een kunstgebitje? Zo door blijven lopen is in elk geval geen optie. Kan er ook nog wel bij. Morgen zie ik mijn dochter voor het eerst sinds de begrafenis. En ga ik weer een en ander proberen te regelen. Contact nemen met UWV over de WIA, evt. mijn baas contacten, het reintegratiebureau bellen, al dat gedoe. Ik denk dat ik dat uitstel tot ik volgende week maandag terug ben uit Parijs. Dan moet ik echt gaan beslissen wat ik wil, en wanneer. En dingen initieren. Nu wil ik dat wel, en ook helemaal niet. Ik voel me leeg. Ik ben het pad afgelopen dat me hier heeft gebracht. Het is donker, koud en mistig. Ik sta midden op een heivlakte en welk wildpaadje ik ook in zou slaan, ze lijken allemaal nergens heen te gaan. Wat is dan wijsheid. Je tentje opzetten en wachten op een duidelijker signaal wat goed is, of toch maar gewoon een richting kiezen. Volgens mij zou het fout zijn nu mezelf voorbij te gaan rennen. Dat voelt ook weer niet goed. Wat is in Godsnaam wijsheid? wist ik het maar. Maar ik heb geen idee. Nog. En nog even, heel even, hoeft dat misschien ook niet. Een kampvuurtje maken en te proberen wat warmer te worden, waarmee de positieve gedachten en het vertrouwen gevoed kunnen worden, lijkt me voor nu toch gewoon het beste.

moeilijke nachten

Alweer 1 uur smorgens zondag 9 november. Even mijn bed uitgeklommen want de slaap wil weer eens niet komen. Lex gaat met een maat mee naar Milaan. Hij wil weer aan de slag. In bed lag ik net te bedenken dat ik te laat klaar ben om naar een mailing naar eindgebruikers te gaan sturen dit jaar en nog voor de kerst te kunnen leveren vanuit mijn eigen op te zetten bedrijfje. Ik laat dat maar varen en ga gewoon door met een gedegen voorbereiding. Gisterenavond uitgevonden wat je allemaal met google earth kan. Ongelooflijk. Dat kan me helpen mijn marktverkenning een stuk efficienter voor te bereiden. Morgen ook maar weer eens het reintegratiebureau contacten en mijn baas. Ik hoop dat de slaap komt als ik weer mijn bed in duik, in plaats van de laatste dagen de gebruikelijke kramp in mijn benen. Vandaag wat foto´s gemaakt van Jaco´s graf. Prachtig zoals het er bij ligt.

The Days After

Het is raar. Overdag voel ik niet veel. Ik leef gewoon. Doe boodschappen, lees mijn mail, maak me druk over bepaalde dingen zoals ik dat vroeger deed, heb het ouwe dakkie boven mijn terras naar het groot vuil gebracht. Blik op oneindig, verstand op nul werk. Maar ´s/nachts word ik klaarwakker en komt alles in alle hevigheid terug. Ook dan overheerst de gedachte dat het afscheid van Jaco goed en mooi was. Maar het wil niet stoppen. Het maalt en maalt en maalt. Vannacht maar weer eens een slaappil genomen want een mens moet toch ééns rust hebben. En dat hielp wel. Vandaag kwam de zoveelste vloed van kaarten de brievenbus in vallen. Ook heb ik voor het eerst even zijn graf bezocht. Ik wilde er bloeiende heide planten, maar het graf is nog overspoeld door bloemen, linten en tennisballen met groet. Dus dat komt nog wel. Morgen ga ik weer eens naar de Poz and Proud groep, en daarna als ik effe kan ook nog even lekker stappen in Amsterdam. Want het leven gaat door. De komende week ga ik ook weer verder met de voorbereidingen van mijn bedrijfje. En dat neem ik dan het weekend van de 14e mee naar Parijs, naar een van Europa´s grootste vakbeurzen op mijn werkvlak. Niets hoeft nog echt, en dat is wel goed. Het betekent dat ik in alle rust op stoom kan komen. Net als Lex mijn oudste zoon, die zou vandaag eens een babbeltje met zijn vorige baas gaan maken. Ik hoop dat ie weer snel aan het werk komt. Teveel piekeren en peinzen is niet goed voor een mens. En van werken, mits in goede balans, word je niet ziek. Duim een beetje voor hem. En voor mij.

Het vagevuur dicht

Toegegeven, voor de gemiddelde hetero was de recente media aandacht voor de Eindhovense club het Vagevuur moeilijk te vatten. Maar voor een beetje homoman stond de club als geen andere bekend door het overduidelijk en luid en duidelijk bevorderen van safe sex.

Ik wil mijn petje afnemen voor de vrijwilligers die zich daarvoor binnen de doelgroep hebben willen inspannen, en het lef hadden om safer seks onder de aandacht te brengen en te houden. De media begrijpt blijkbaar niet dat door deze moedige mensen onderuit te halen, ook de preventie naar de doelgroep een tik uitgedeeld heeft gekregen.

Mijn vorige bericht over het onderuit halen van de mogelijkheid te huwen voor partners van gelijke sexe in Amerika, en nu weer dit bericht. Terug naar de middeleeuwen, waar we een stelletje bekrompen brulboeien de dienst gaan laten uitmaken, waar mensen zoals ik door de sociale intolerantie de neiging zouden moeten krijgen terug in onze kast te kruipen, met alle frustraties en daaruit voortvloeiende psychische schade tot gevolg, beschutting zoekend tegen zoveel stupiditeit en kortzichtigheid?

Er gingen geluiden op dat er sowieso te weinig vrijwilligers waren om het vagevuur overeind te kunnen houden. Misschien zit daar een kern van waarheid in. Maar ik vind het een beetje te toevallig dat net na de eenzijdige media uitingen enkele dagen geleden nu het bijltje er bij neer wordt gegooid en zie weldegelijk een samenhang.

Een dreun voor het homohuwelijk

Trof dit artikel aan en het vervult me met afschuw. Ik dacht dat, zeker in California, men wel zo ruimdenkend geworden was dat dit niet zou gebeuren. Ik heb me vergist. Blijkbaar blijft knokken voor gelijke rechten voor partners van gelijke sexe keihard nodig.

Novum
woensdag, 05 november 2008
Californië verbiedt homohuwelijk
(Novum/AP) - De Amerikaanse kiezers moesten zich dinsdag in tientallen staten in referenda uitspreken over maatschappelijke kwesties, zoals het homohuwelijk, abortus en het gedogen van het gebruik van medicinale marihuana. In totaal werd de kiezers in 36 staten gevraagd zich over 153 voorstellen uit te spreken. Californische kiezers stemden in meerderheid in met een constitutioneel amendement waarin het homohuwelijk wordt verboden. Californische kiezers hebben in meerderheid ingestemd met een constitutioneel amendement waarin het homohuwelijk wordt verboden. Na de uitspraak trouwden in Californië ongeveer achttienduizend homostellen, afkomstig uit zowel Californië als andere staten. Voor het referendum over de kwestie werd door voor- en tegenstanders een miljoenen dollars verslindende campagne gevoerd, die alleen werd overtroffen door de presidentiële campagne
Dat het verbodsvoorstel het haalde is een verpletterende nederlaag voor homorechtenactivisten. Voorstanders van het homohuwelijk hadden gehoopt dat een grote opkomst van Democratische kiezers zou leiden tot wegstemmen van het verbod. Hoe het nu moet met de duizenden gesloten homohuwelijken is vooralsnog onduidelijk. Juristen zeiden dat de rechter uitsluitsel zal moeten geven.
Enkele homo's in San Francisco lieten voor de camera weten dat zij blijven strijden voor het homohuwelijk. "Mijn mening over Amerika is vandaag veranderd", zei Diallo Grant. "De cultuuroorlogen gaan door."
In 27 andere staten werd al vóór dinsdag ingestemd met maatregelen die alleen het heterohuwelijk wettig maken. Ook in Arkansas, Arizona en Florida leden homorechtenactivisten in verkiezingsreferenda gevoelige nederlagen. Florida en Arizona verboden het homohuwelijk, terwijl in Arkansas een verbod werd goedgekeurd op adoptie door ongetrouwde stellen. Aanhangers van het voorstel hadden van het begin af duidelijk gemaakt dat zij hiermee op homostellen doelden.
In San Francisco werd ook een opmerkelijk voorstel om prostitutie uit de criminele sfeer te halen afgewezen.
In South Dakota en Colorado werden voorstellen verworpen die zouden hebben geleid tot een verbod op abortus. De maatregel in South Dakota voorzag in een abortusverbod in geval van verkrachting of incest, of als de gezondheid van de moeder ernstig gevaar zou lopen. In Colorado stond een amendement op het stembiljet volgens welke het menselijk leven begint op het moment van conceptie. Tegenstanders beweerden dat het voorstel ook sommige vormen van anticonceptie zou verbieden.
Washington stemde in met een euthanasievoorstel en werd daarmee de tweede staat in de Verenigde Staten -na Oregon- waar terminale patiënten de keuze tot zelfdoding met hulp van een arts wordt geboden. Het voorstel berust op de zogenaamde 'Waardige Dood'-wet in Oregon, die terminale patiënten de keuze voor een dodelijk medicijn toestaat. De wet trad in 1997 in werking en sindsdien hebben 340 mensen er gebruik van gemaakt.
Nebraska stemde in met een verbod op positieve discriminatie naar sekse en ras. Vergelijkbare beslissingen werden eerder ook in Californië, Michigan en Washington genomen. Ook in Colorado werd over een dergelijk voorstel gestemd, maar de uitslagen gaven nog geen duidelijkheid.
De beweging voor legalisering van marihuana behaalde enkele overwinningen. In Massachusetts werd het bezit van kleine hoeveelheden versoepeld. Mensen die worden gepakt met minder dan dertig gram van de softdrug worden niet meer via het strafrecht berecht, maar moeten de marihuana inleveren en krijgen een boete van honderd dollar. Michigan trad toe tot een gezelschap van twaalf andere staten die het gebruik van marihuana voor medicinale doeleinden goedkeuren. Ernstig zieke inwoners van deze staat kunnen zich laten registreren en kleine hoeveelheden marihuana kopen, telen en gebruiken om onder meer pijn en misselijkheid te bestrijden.
In Missouri werd ingestemd met een voorstel tot schonere opwekking van energie, maar een vergelijkbaar voorstel in Californië haalde het niet. Verder werden hondenraces in Massachusetts verboden, evenals legbatterijen in Californië

Perfekt

Een mooier afscheid dan we vandaag van Jaco hebben genomen, met z´n allen, was niet denkbaar geweest. Het was perfekt.

Nog even de tekst van mijn speech. De andere verhalen volgen nog wel, die heb ik hier niet. Maar het was prachtig. Gesproken werd over de familiebanden, door mijn nicht Marielle. Over de onvergankelijkheid van de relatie met iemand die je lief is, ook als die niet meer bij je is, door mijn zus Annemiek. Mijn speech, waarin zijn vechtlust, zijn inspererendheid, zijn passie naar voren kwam, en die van zijn vrienden Mark en Marnix, die met hun woorden in een heel andere context eigenlijk hetzelfde zeiden, en door hun optreden respect afdwongen voor jongeren bij de oudere familieleden, en het prachtige gitaarspel van een zelf gemaakt nummer van Davy, van Jaco´s school, waarin hij Jaco´s heel bijzondere klankkleur en ritme heeft laten horen.

De paar honderd mensen die er waren, voor Jaco maar ook ter ondersteuning van mij, Silvia, Marianne en Lex. Het was zo verschrikkelijk mooi. Ik ben diep, diep ontroerd en geniet nog na. Geniet ja, want het was intens emotioneel, maar tegelijkertijd ook zo vreselijk mooi.

Quote


Jaco februari 2008, genietend van de winterzon, bijkomend van een moordende strijd die hij na ruim een jaar leek te winnen, een beeld dat nog vers in mijn geheugen staat. Ongelooflijk! 48 dagen zware chemokuur, een anderhalve dag durende operatie en 49 bestralingen kreeg hij in precies een jaar voor zijn kiezen. Het was een hels gevecht en wat wás het fantastisch te zien hoe hij herstelde, weer begon te sporten en in februari weer op de ski's stond en met een prachtige, ontspannen Schwung de piste af kwam. Het kwam dan ook als een mokerslag aan toen 28 mei duidelijk werd dat de ziekte, die hij leek overwonnen te hebben, bezig was hem alsnog onderuit te halen.
Even was hij laaiend, in de spreekkamer van de arts, en ook Silvia en ik waren in shock. We dachten wel dat er iets niet goed zat, maar dit? Nadat hij zich er zo bovenop had gevochten? Verbijstering, woede, een gekmakend gevoel van verdriet en machteloosheid overviel ons.
De volgende dag ging het stukken beter, en dat kwam vooral door Jaco zelf. Altijd al waren zijn strijdlust, eigenzinnigheid, vastberadenheid en zijn veeleisendheid tekenend voor zijn karakter, maar de veerkracht die hij op dát moment liet zien was onvoorstelbaar. Jaco nam nooit genoegen met minder dan het maximaal haalbare, en hij schuwde niet hetzelfde van anderen te vragen. Een laatste wensen lijst begon vorm te krijgen. Familie en vrienden stonden in de rij om die mogelijk te maken zodat uiteindelijk de hele lijst kon worden afgevinkt. Daarbij wist hij als altijd precies hoe hoog hij de lat kon leggen en die lag dan ook geen millimeter lager. Ik zie nog de blijdschap in zijn ogen toen hij op het voor hem georganiseerde barbecue feest was, of het Kerstfeest op zijn verjaardag. Ik zie nog de triomf in zijn ogen toen hij aan het inchecken was op Rotterdam Airport voor de reis naar Spanje, die koste wat het kost moest en zou doorgaan. Hoe hij genoten had van een korte vakantie in een zorghotel in Wapenveld met Marianne, afgesloten met een bezoek aan het Dolfinarium waar hij alles gretig in zich opnam. Hoe hij kon genieten van kleine dingen, zoals barbecuen bij zijn grootouders op de tuin, een bezoek aan Blijdorp met zijn vakantiezus, in bad te zitten bij zijn tante, de massages van zijn buuv. Hoe hij genoot van de pracht van een eenzame boom op een zandverstuiving die hij had gezien, of de bloeiende heidevelden. Dankbaar voor elk uur, elk mooi moment dat hij nog kreeg. Nieuw opduikende verschijnselen die wezen op het voortschrijden van zijn ziekte konden hem soms even uit zijn doen brengen, maar nooit lang. Hij veerde steeds weer op en bleef plannetjes smeden, leuke dingen doen, goed voor zichzelf zorgen. Dat mee te maken, met alle mensen die hem daarbij hielpen, was zo ongelooflijk geweldig!
Jaco nam nooit iets als vanzelfsprekend aan. Hij kon er geregeld bewust voor passen zich te conformeren aan verwachtingen waar hij niet achter kon staan. Sommigen noemden dat eigenwijs en koppig. Ik zelf trouwens ook, maar de waarheid was dat zijn geest onafhankelijk en vrij was, dat hij héél weloverwogen zijn eigen keuzes maakte en precies het hoe en waarom kon benoemen. Een zeldzame eigenschap die hij altijd in zich heeft gehad. Degenen die hem een beetje kenden zullen dat zonder twijfel in hem herkennen.
Heel erg ziek zijn en zich niet verstoppen is ook zo’n bewuste keus geweest, een moedige keus. De pijn, de achteruitgang, het om hulp durven vragen. Hij ging deze strijd verliezen en dat was moeilijk te aanvaarden. Máár: hij liet het zien. Hij verloor met opgeheven hoofd. Hij blééf zijn grenzen opzoeken ook al móest hij de lat voor het eerst van zijn leven lager gaan leggen. Steeds een beetje lager. En hij gaf ons daarbij een levensles: als je je kop laat hangen, verlies je meer dan nodig is. We zagen zijn gevecht, de pijn, maar herkenden ook die les. Ik vond hem daarin zó onwijs sterk!
Want ligt daar nu niet precies de kern van de zin van het leven? Jezelf te durven zijn, je aan elkaar te laten zien zoals je bent, ook als dat broos en kwetsbaar is? Te tonen hoe je daarmee omgaat, elkaar in staat stellend je inzichten te vergroten, van elkaar te leren, te groeien als persoon? Dat het okay is om om elkaar te mogen geven, hulp te aanvaarden en voor elkaar te mogen zorgen? Ik vind het een geschenk van onschatbare waarde dat Jaco ons gaf, zeker in deze wereld waar alles op productief zijn en prestaties leveren lijkt te zijn gericht. Die gedachte zal ik voor de rest van mijn leven koesteren. Ik hoop iedereen hier, iedereen op deze áárdbol eigenlijk. De wereld zou er een stuk mooier door worden. Een wereld met meer solidariteit en perspectieven voor iedereen. Gezond of ziek, arm of rijk, oud of jong.



Het medeleven, de hulp die we kregen – bijna twee jaar lang in een onafgebroken stroom – kwam uit alle hoeken, in elke denkbare vorm en ging vaak heel ver. ik heb vaak gedacht dat de manier waarop zoveel mensen met ons begaan waren - en zijn - ook precies datgene is wat ons overeind heeft gehouden en nog steeds houdt. We hoefden deze situatie overduidelijk niet alleen het hoofd te bieden. De liefde, hulp, troost, samen met Jaco's eigen grenzeloos positieve inzet, dat was een prachtige en onvergetelijke ervaring.
Marianne: nooit zal ik ophouden dankbaar te zijn voor de liefde en zorg die jij Jaco hebt gegeven. Die was heel bijzonder en dat mag best gezegd worden. Wat jij hebt moeten meemaken vrouwtje, is onmenselijk en verschrikkelijk, maar - weet ik zeker - ook een warme en waardevolle herinnering voor de rest van je leven. De moed en het geduld waarmee je je lot hebt gedragen vind ik bijna bovenaards. Gelukkig wist je je gesteund door je fantastische ouders, een fijne broer, familie en vrienden waar je op kon en kunt terugvallen. Met heel mijn hart wens ik je een super gelukkig, kerngezond en intens voorspoedig leven. Wéét dat je in onze familie – waarheen je pad je ook verder leiden mag – altijd meer dan welkom bent en altijd zult blijven.
Sjakie, jongen, je mocht niet langer bij ons zijn. Daar kunnen we lang of kort over zeuren maar het feit blijft dat we het daarmee zullen moeten doen.
Florissie, we zullen je vreselijk missen. Maar het verdriet zál afnemen. De pijn zál minder scherp worden. Het leven zal doorgaan en we zullen er bij tijd en wijle ook gewoon van blijven genieten. Jij hebt ons laten zien dat dat kan en dat dat ook goed is. Dat neemt niet weg dat je altijd een deel van me zal zijn en zal blijven. Een deel, dat ik zal koesteren. Dat me vertrouwen geeft voor de toekomst. Die van Marianne, van mama en Leo, Lex en Annelies en van mij en verder van iedereen die van je heeft gehouden en je op je waarde kan schatten. En als het in je vermogen ligt jongen: we zijn niet vies van een beetje hulp van boven.




Kobus, gozie, wat kan ik nog zeggen zonder het een cliché te laten zijn? Hoe doe ik recht aan jou en aan het uiten van wat ik voel? Ik hou het maar gewoon heel simpel: bedankt dat je er was en vooral hóe je er was. Ik ben zo ongelooflijk ape-trots op je. De manier waarop je het beste uit de mensen kon halen, je visie over de kracht van de Passie en hoeveel waardering, respect en warme, diepgaande vriendschappen je daar voor terugkreeg.
“Rust zacht” klinkt zo dom. “Ga en heb het goed daarboven jongen” klinkt al beter, al is het wat mij betreft nooit goed genoeg wat ik je kan wensen. Ik geloof graag dat waar jouw ziel naartoe gaat een plek is van stralend licht, komend van energie en liefde in de meest pure vorm. Ik geloof graag dat dat is wat de hemel is. Het is in elk geval hoe je altijd bij me zal zijn, en bij de mensen die het voorrecht hadden je goed te kennen: een bron van inspiratie, energie en liefde.
Dag Jaco!

Unquote.

morgen begrafenis

Twee dorpen op zijn kop. Jaco´s overlijden heeft overduidelijk een enorme impact. Het bekende lopende vuurtje. Het regent emails en blijken van medeleven, ook van mensen waar we in principe als familie nooit veel te doen hebben gehad. Dat heb je misschien ook wel als je deel uitmaakt van een dorpse gemeenschap. Je wordt er in opgenomen en in dit soort heftige tijden sluiten mensen je in je hart en laten dat ook weten. Mooi eigenlijk wel. En energie verslindend, dat ook. Twee gemeenschappen, die van Hoek van Holland en die van Maasijk, maken zich op voor wat zij als een zwaar verlies beschouwen. Een vriendin van Jaco kwam vanavond nog binnenvallen met de vraag of het nog wel een beetje goed ging met me. Met mij gaat het eigenlijk best, bij haar stonden de tranen in haar ogen. Ik verwacht morgen zomaar driehonderd mensen, als het er niet meer worden, in Maasdijk en ook mensen die zich minder gemakkelijk kunnen verplaatsen uit Hoek van Holland op de begraafplaats. Ik weet niet wat ik moet plannen. Ik wil een goede gastheer spelen, maar mijn huis kan maar een man of twintig kwijt. De kantine blijft open voor Maasdijkers nadat Jaco naar de begraafplaats is vertrokken. Er is een grote behoefte om verhalen uit te wisselen en samen te rouwen. Ik ga zo slapen met een rustig word pilletje, toch maar eens. Want ik heb nu al voor de zoveelste nacht wakker gelegen en viel pas tegen de ochtend in slaap. Morgen moet ik er wel staan, en dat ben ik ook zeker van plan. Nu maar hopen dat de emoties me morgen niet alsnog onderuit halen. En dat mijn lijf zich goed houdt. Mijn luchtwegen zitten verstopt, ik heb een tranend oog, ik denk licht ontstoken en de pukkels op mijn voorhoofd zijn weer terug terwijl ze net zo mooi weggetrokken waren. En vannacht met kramp in mijn onderbenen weer geregeld op mijn tenen naast het bed moeten staan. Morgen rond deze tijd is alles achter de rug. Ik heb nog geen idee hoe ik me dan zal voelen. Dat zien we morgen dan wel weer. One step at a time, zeker op momenten zoals dit. Wish me luck.

kom zo als je bent

Tja, kom zo als je bent staat er op de rouwkaart. Ik moest dus gaan shoppen, want ik verschijn zakelijk niet zoals ik ben, in kostuum, en ik draag normaal ook niet echt wat ik ben, maar wat er nog in mijn kast hangt en wat ik toevallig nog pas. En daar zat niks geschikts bij. Shoppen dus maar. En eigenlijk was dat ook wel lekker, want ik heb heel de nacht kramp in mijn benen gehad en viel pas om half 6 in slaap tot 10 uur. Geen slaappil. Dat wil ik niet blijven doen. Gewoon maar wakker zijn dan. En vanmorgen een lekkere trui gekocht om in te wonen, met capuchon - van Jaco afgekeken. Eerlijk is eerlijk, maar het voelde lekker. Bijpassende broek en long sleeve shirt, en een pet. Als ik dat aantrek, ben ik zoals ik ben. Niet heel sportief, niet heel modisch, maar tijdloos praktisch en degelijk. Intussen komen er steeds meer berichten door van familie, kennissen en gewoon van mensen die Jaco kenden, uit Maasdijk, of gewoon uit ons dorp. Maar vandaag overheersde nog steeds het goede gevoel, al voel ik de emoties nog steeds wel omhoog komen als ik echt begin te praten.... Ik functioneer weer. Heb vanavond zelfs gewoon gekookt en intussen nog een ondernemingsplan schets in elkaar geflanst. Ik wil me weer wat meer met Poz and Proud bezighouden en ik moet me voorbereiden op nog één zakentripje naar Parijs, de 14e rij ik heen - het is te doen en vliegen is al te duur inmiddels - en de 15e deels en de 16e verder naar huis. Zodat ik voor de Poz Tea Dance die we organiseren en de thema avond over discordante relaties hopelijk gewoon aanwezig kan zijn. Ik wil draden weer oppakken. Het leven gaat tenslotte door. En dat is ook goed. Gisterenavond kwam ik te weten dat een goede, hiv positieve vriendin eindelijk zwanger is. Ik heb Jaco gevraagd een oogje in het zeil te houden. Het is ook in andere opzichten een heel positieve vrouw en haar kindje moet gezond op de wereld komen, zodat het net als zijn of haar mama een positieve, ruimdenkende inspirerende persoonlijkheid zal worden. Zo is het leven nu eenmaal en ik zie dat ik het moet accepteren: ik heb mijn kind verloren, en zij gaat een kind krijgen. Een kind waarvan gehouden zal worden, met als het in Jaco's vermogen ligt een beschermengeltje right from the start. Een beschermengel die begrijpt dat er ruimte moet zijn voor eigenzinnigheid, leren onafhankelijk te denken, niets als vanzelfsprekend aan te nemen en daardoor een misschien niet altijd gemakkelijk, maar wel heel inspirerend en wereld vernieuwende persoonlijkheid zal hebben. Denk je dat je dat kan, Jaco?

Tekst rouwkaart en programma

Op een of andere manier krijg ik de kaart niet in mijn blog gekopieerd, maar omdat zoveel mensen me vragen hoe en wanneer Jaco´s afscheid is:

Wij nemen afscheid van Jaco in de kantine van CKV Dijkvogels, Nollaan 18, 2676 BW Maasdijk op dinsdag 4 november om 12.30 uur.

Kom zoals je bent en neem voor Jaco een tennisbal mee met jouw groet.

Via de middenstip van het speelveld zal Jaco's kist de kantine in worden gedragen, waar een sobere plechtigheid wordt gehouden die bestaat uit muziek en bijdragen van familie en vrienden. Omdat dat niet in een uitvaartcentrum gebeurt hebben we daar ruim de tijd voor en kunnen we Jaco op zijn best denkbare manier herdenken zoals hij was.

Daarop volgt de condelance, waarna jaco in stilte naar de auto wordt gebracht die, gevolgd door mensen die hem tot zijn laatste plekje willen begeleiden, naar de begraafplaats wordt gebracht, enkele kilometers verderop. Daar, kerkhofweg 6 in Hoek van Holland, is echter geen verdere ceremonie meer.

heel speciaal... condoleances van zijn virtuele mates

Een wereld die ik niet echt ken, de virtuele wereld, maar de gevoelens die hier worden geuit zijn er niet minder echt om en het is prachtig om ze te lezen:

Jaco, It's weird Most of the people who have signed this register, just like me, don't know you in person. But still they care, even though we only met you in a computergame, we care. You were a great person, a good and helpfull player, a leader, a funny guy, but most important a friend. Even though I have never met you, hearing this changed my whole day. My condoleances to Maji, Lex, and family. Jaco, You will be remembered ! We care, Roewulliej, Roel

Words will always come short when such a young kid passes away. It makes me sad to think about it. We all knew it was inevitable but your passing still comes as a shock to me. I felt it as an honor to have met you in person and I will never forget you, even though I've known you briefly. You made a deep impact on my life. I wish Marianne and Lex (and the Family) lots of strenght these days. Hang in there and know we will always be there for you. Ruben

Iam still in shock.. Not sure what to say or what to do.. You have been a such a good friend to me. Nothing can describe it.. Iam just thinking about the day i meet you and maji. It was just a so wonderfull day. I so can't understand that you are gone, I think I will never understand it, I will just be sitting on ventrilo waiting for you to come online.. Maji and Lex, my deepest condoleances... The world will Miss you Jaco. Love Alexander.

I'm at a loss for words, It's really sad when someone like Jaco passes away, I've had the pleasure of knowing him since before the expansion, and I can say that he was always a really great guy, always said what was on his mind, he was always calm. I had lots of fun doing a 2v2 arena with him, and i always enjoyed speaking to him. I've had the pleasure meeting him in real life and shaking his hand, I hold a great, great deal of respect for him. he was a really strong person, I can honestly say that I would have given up a lot sooner if I was in the same situation and for that I respect him even more. Rest in peace, friend. I offer my condolences to Majiannos, lex and family, I know that he would not want you to sit around moping, and that you should do what you love and makes you happy.

Sprankje hoop
Een mengeling van pijn en tranen slechts af en toe een sprankje hoop
Gedreven door een sterke wilskracht hoewel het onheil nader sloop
Je gedachtenis zal immer blijven te vroeg ben je van ons heengegaan
We houden van je en zijn je dankbaar voor alles wat je hebt gedaan

Just a short dutch poem I found very appropriate... There are simply no words for this loss. Although we have had seen this come, the shock and pain are always undescribable. Even more because, as we can easily see by only this condoleanceregister, there are numerous people who loved Jaco as a friend or familymember... For the family, known in Relaxx, as represented by Lex & Marianne, I would like to wish you the best of strongness and strenght in these hard days... I hope everyone will remember Jaco as one of the best humans in the world. He was always calm and happy when talking to him, or even during fail-raids. He was always the positive factor for everyone... It's just not fair that he had to pass away so soon... This brings me and I hope a lot more people back to reality, about how valuable a good health is... My deepest condoleances to everyone who loved Jaco and especially to his family... He will forever be remembered


Dear jaco, Its not easy for me even if i didnt know you so much. i was a member in relaxx for some months ago and u rly took care of me inte the guild and tryed to help. even though i never met u in rly it felt like it. im rly srry for your loss all of u the stod him close and even the once in the guild rest in peace my friend. /Rexoter


I would like to pay my regrets to all of Massol his loved ones, especially to Maji and Lex and i wish them a lot of strength in te upcoming time. Massol my firiend, altough we knew eachother shortly, i will surely miss you as a friend! The time spend together and in company I will not forget. You will not be forgetten! Rest in peace my friend! Regards, Arnold aka. Roxxora

Dear Jaco, you know you felt like a friend for me.. That feeling will be 4 ever.. also you know i liked you.. and i'll miss you.. Rest and peace out in heaven mate.. i'll miss you and love you mate... !!! R.I.P


Dear Jaco, although i didnt know you in person, i knew you from the game, but it still is hard to lose someone that was so friendly and calm. i hope your journey to heaven will be smooth. we´ll see eachother someday, but thats gonna take a while. To Lex and Marrianne, i hope that your upcomming days won´t be to hard. I wish you 2 and the family good luck in the comming weeks. Greetings Paul aka Zabuza


Dear Jaco/Massol It's really sad to hear something like this happened. It's hard to find the words at this moment to say what I feel. Maji, Lex, family and friends, I wish you alot of strenght in the future. You still tried to make the best of it and we will never forget that. Rest In Piece -Jowie a.k.a Joey

is it ok if i cry now yeah i am gonna cry now jaco som were along will meet again someday ... i just know it, for now its a goodby. mariane stay strong my dear if you need anything a smile a shoulder to cry on a hand to hold are just some 1 to talk to just call. joris got my number if you need it, or leave a msg same gos for you lex

Well Massoll.. the words don't come easy..but i fell like i have to say something. Even though i never met you in real life, i almost feel like i do, and i feel comfortable to call you a friend. U were always the calm one (from my point of view), and never showed weakness regarding your sickness.. atleast that i saw. U had to be extremely strong to go through what u did, and i hope that those around you, maji, lex and all others can be that strong too now. It's a very sad day, but u will not be forgotten, that i'm sure of. It wasn't much, but it's really not easy to find words. Rest in peace, my friend. Best regards, Jyno/Dark aka. Michael

Damn, I don't know what to say. I've seen you irl at the BBQ few months ago and you seemed to be a very strong guy, that didn't want to give up. But sometimes you had to, because your body couldn't take it anymore. I wish maji, lex and all of your family the best and I hope they can be strong in these few weeks if not the upcoming years. You won't be forgotten now, and never will be forgotten. Dennis / Alizy_________________Druid Classleader + Officer

I've been playing with him since pre-tbc and he was a nice guy. I seriously have no words for our loss.. I can just wish Marianne, Lex and the family all the strength they need to surpass this awkward situation.. I will never forget the final blow @ the bosses! <33 Massol R.I.P. m8


rest in peace my friend Your spirit will always be with RelaXX, Marianne and Lex. "It's what's best, that sometimes hurts the most" My condolences, Niels. a.k.a. Dsanzo.


First of all condoleances to Lex and Marianne and the rest of the family's. I'm glad i had the honor to shake Jaco's hand a week before he past away, he was a really nice and open guy, and he was in for a joke sometimes, a really cool pvp buddy and alot more. I hope he went to a good place without the pain he had to bear. R.I.P Jaco. Dolf - Driexnix


My condoleances go to Maji, lex Massol's family and everyone else that was close to Massol. Massol was someone that will be missed by everyone that ever met him. Massol, rest in peace. Maarten - a.k.a. Haside/Bigerror


My condoleances Maji, Lex Massol's family. Even tho I knew that this moment will come. It's hard to gather words 4 such a loss , Mine best spent time in WoW was with Relaxx. Will miss u alot massol. Rest in peace my friend, you will not be forgoted. Best regards, Neonas


Dear jaco, i have no words for this... i just ... I met you in in real life at the bbq. you was a awsome guy and were verry loved by all the people that knew you. i can renember on the BBQ you had a hard time dealing with the disease we were all shocked when you needed to left because of the pain. after we came to your home to sleep there you seemed stronger and thats the way i think you was... a strong person who loved his Girlfriend and family members with all your hard. I wanne wish lex and marianne, all the family members and friends all the strenght of the world to let this piece of your life go.. if you need me you can always come lex and marianne Jaco my friend we will meet again... kamuk Puck.


Rest in peace. Nobody is truly dead and forgotten until all the people touched by him are dead themselves. Strength and compassion to the ones staying behind, may his remembrance be a happy one. See you in the afterlife (wherever or whatever that may be). Mark, aka Cryolite

Massol, Strength over Sickness
Written by Danielson (Admin)
Thursday, 07 August 2008
Sooo here we are, in front of black temple, Kneeling for massol, because we are specially here to raid with him. After some weeks he found his strength back and decided to plan a raid to black temple. He didn’t raid for a while since he heard he was terminal... It all started in the end of 2006 when massol heard he had cancer. After a lot of chemo’s, an operation, some radiations and a year later the doctors said it was going fine and that the treatment was done. We were all so happy and had a great time, One of the things we did during that time was starting up Relaxx. He played wow from the release and now we finally decided to start an own guild together with his brother also known as Pech. Relaxx started growing and growing and massol was getting better. And there we were owning MH and BT. But then there it came, a big smash in our face. On may 28th we heard that the cancer in massols body returned and that they couldn’t do anything for him anymore. He had a hard time, but decided to make a great thing of it. More vacations we planned, but he didn’t have the strength to sit down behind his desk and raid for more than two hours. But now he got a bit more strength back, he got some pain radiations which make him stronger. So he wants to be part of the great community of relaxxers again and decided to come and play with us a bit more often. We hope that there will be many more imbalanced raids which massol can attend. All the best luck in all the things you will do in the time there still is, and we hope to see you online as much as you can.
Greetings and many luck, Relaxx.

Massol was Jaco´s gamer naam.

Overweldigend

De reakties stroomden al binnen nog voor ik terug was uit Den Haag om met de begrafenisondernemer de details te bespreken. Zie ook http://www.relaxx-guild.com/, de website waarop hij aan het gamen was en http://www.dijkvogels.nl/. Verhalen worden opgehaald in de familie.

Wat een pracht man was het. Geen jongen meer. De tranen blijven komen. Maar ook heb ik mijn kinderen gezien op een manier waarop ik ze nog niet kende. Mensen hebben hun hart voor me geopend zoals ik dat nooit eerder heb meegemaakt. En ik heb mijn andere twee kinderen, zoals ze zich hebben getoond, net zo goed onuitwisbaar opgeslagen op de harde schijf tussen mijn oren.

Wat zijn ze mooi. Alledrie.

In mijn hart is pijn, natuurlijk. Maar bovenal een diepe ontroering en liefde.

Het is voorbij

Vanavond om even voor half 9 is Jaco in het bijzijn van zijn broer, zus, moeder, enkele vrienden, schoonouders, vriendin en mij vredig ingeslapen en heeft zijn rust gevonden.



Ook in het bijzijn van drie artsen, waarvan hij sinds de maanden voorafgaande aan zijn overlijden een warme band had opgebouwd, zodat zelfs zij hun tranen de vrije loop hebben gelaten. Het kon me geen barst schelen dat de arts zelf aangaf dat niet professioneel te vinden. Het was hartstikke echt en het was mooi.



Het was een barmhartig euthanasie ja, en het was goed. We hebben in alle rust afscheid kunnen nemen, en hij stierf met een volledig ontspannen gezicht. Een gezicht, waarin berusting lag, wat iets anders is dan akseptatie. Maar die berusting en vrede straalden ervan af. Hij heeft eerst afscheid van elk van ons genomen, heel intiem - ik draag nu zijn panter hanger om mijn hals en zal die nooit meer af doen - we hebben hem in ons hart gegraveerd. Toen werd hij in slaap gebracht om nooit meer wakker te hoeven worden. Het einde van een twee en een half jaar durende strijd was voorbij. Intussen - bleek toen ik later thuis kwam - dat vrienden, kennissen en familie op dat moment thuis muziek speelden van Linkin Park, Jaco´s favoriete band, en/of kaarsen brandden. Zo hebben zij zelf op hun eigen manier afscheid genomen van Jaco en het is fijn te weten, dat op het moment van zijn dood zoveel mensen die hem dierbaar waren in gedachten bij hem waren.

Weer thuis nu, middernacht. Zijn lichaam is opgehaald, ik zal hem nooit meer zien, vandaag is ook de ergste dag die een ouder kan overkomen: de dag dat je je kind nooit meer zult zien. Maar ook de herinnering die in me is en altijd zo zal blijven. Je kind van 22 verliezen, daar kun je natuurlijk nooit vrede mee hebben. Maar na al zijn lijden te hebben gezien, het afzien, de verbeten strijd, de spanningen en frustraties, was het wel goed om de berusting te zien op zijn gezicht. Toen hij nog wakker was, en nadat hij was heengegaan.

Kil onderbroken door de komst van de lijkschouwer, en afgesloten met zijn vertrek uit zijn huisje, weg van ons allemaal, afgevoerd in de lijkwagen.

En nu ben ik koud tot op het bot, en ga ik proberen te slapen, want morgen begint het circus met de begrafenisonderneming.

HET telefoontje... morgen is de dag

Vanmorgen kwam het telefoontje dan toch. Jaco heeft om euthanasie gevraagd. Morgenavond om 8 uur zullen de euthanasie arts en zijn eigen twee huisartsen aanwezig zijn om hem uit zijn afschuwelijk lijden te verlossen. Ik zit nu alleen thuis. Bij hem thuis is mijn ex, zijn broer en een 24 uurs verpleegkundige voor het geval hij hulp nodig heeft. Een schimmel infectie heeft hem overvallen. Hij kan niet meer slikken en is kotsmisselijk. Zijn medicijnen houdt hij niet meer binnen. Professionele hulp rond de klok is noodzakelijk geworden. Jaco heeft zijn besluit genomen. En het is goed. Maar ik zin om het meubilair door het huis heen te gooien, me bewusteloos te zuipen, ik kan mijn ei niet kwijt. Nog één nacht moet het toch nog. Bij hem overnachten morgenavond is niet eens meer nodig. Ik voel een onverdraaglijke machteloosheid. Ik kan niet eens de familie gaan bellen. Behalve dan mijn zussen. Morgen is de laatste keer dat ik mijn zoon nog levend zie. Afschuwelijk maar waar. En tegelijkertijd is het goed. We wisten dat dit zat te komen. Zelfs Sunrise, Jaco´s kat weet precies wat er gaande is. Het beestje is niet bij hem weg te slaan en is vandaag geen minuut van zijn zijde geweken. En ik.... ik zat erbij en ik keek ernaar. Vreselijk. Ik heb geen woorden. Ik huil alleen nog maar.....

een bewogen dag

Vanmorgen vroeg opgestaan. Annelies zou komen om samen met me aan haar therorie rijexamen te leren. Toen ze er om twaalf uur nog niet was, en ik de eerste 5 lessen zweeds in mijn kop had gestampt, ben ik maar even naar de bib gereden in Rotterdam en heb wat leesvoer gehaald over de Baltische Staten en Scandinavie. Er zijn nog heel weinig publicaties over die streek, maar ik krijg wel de indruk dat het toerisme er in ontwikkeling is en dat sommige grotere plaatsen al over behoorlijke faciliteiten beschikken waar ik me op kan richten. Een bezoekje van mijn ex leerde me dat Jaco nu zelf toch ook wel zo ver is, nadat hij steeds minder controle over zijn lijf heeft, om er een punt achter te willen zetten en afscheid wil nemen van iedereen. Lex komt net binnen en vertelde me hetzelfde, ook dat hij nu echt niet meer kan eten, helemaal niets meer, alleen nog drinken. Vanmiddag heb ik even in bed liggen huilen, want mijn dochter kwam wel maar had haar therorieles niet bij zich en wilde hier gaan zitten hangen omdat ze het gevoel had, na het gesprek met de psychotherapeut, dat ze hier geregeld naar toe MOEST komen, ik heb haar weggestuurd. Omdat ze zich niet aan haar afspraak hield en nog maar een keer: hoe moeilijk alles ook moge zijn, niets doen helpt ons niet verder. En natuurlijk om Jaco, want ik realiseer me ten volle dat we hem nu echt de komende dagen gaan kwijtraken en de woede die ik eerst voelde (waarom hij? waarom zo jong? En waarom op deze afgrijzelijke manier, als het dan al moet???) kwam in volle hevigheid terug en ik wenste dat als er een God is hij in vredesnaam barmhartig moet zijn en Jaco naar zich toe moet halen. Hartverscheurend is het goede woord niet. Maar er is niets sterk genoeg om uit te leggen hoe intens verdrietig ik ben.

Gelukkig belde mijn nicht Marielle vanavond en we hadden een fijn gesprek. Dat heeft me weer goedgedaan. Maar dat was 10 minuten geleden en 5 minuten geleden kwam Lex gesloopt thuis. " Pa, het gaat niet lang meer duren. Soms haalt hij oppervlakkig adem en soms lijkt het zelfs alsof hij helemaal geen adem meer haalt. Hij heeft gezegd dat hij nu echt van iedereen afscheid wil nemen. De paniek slaat me om het hart. Dit wordt het einde. Dit was het dan bijna. Nog even de laatste lootjes, een mooi afscheid en alles doen om zijn ziel diep in me op te nemen, zodat ik hem nooit meer vergeet. Zodat ik hem ook een stuk van mezelf kan laten zijn. Zodat ik mijn kop hierna ook echt weer om hoog kan steken, vastberaden om er voor mijn andere twee kinderen te zijn, en om aan mijn eigen toekomst te werken. IK MOET DAT KUNNEN. ER IS GEEN ALTERNATIEF. IK MOET HET KUNNEN. HET MOET. HET MOET. HET MOET. HET MOET. HOU JE ENERGIE VAST. HOU JE ENERGIE VAST. HOU JE ENERGIE VAST. VECHT VOOR DIE BETERE TOEKOMST WAAR JE ZO IN GELOOFT. GELOOF HET. MAAK HET WAAR. GELOOF HET. MAAK HET WAAR. Het jaagt door elke vezel van mijn lijf. Het laat me niet los, ook niet in mijn slaap, ook niet met een slaappil. En face it: de twee jaar ziekte bij jezelf hebben je veranderd, je hebt weer een reserve opgebouwd. Je hebt geleerd hoe je dichter bij jezelf kan zijn en dat je dat ook wat brengt. Je hebt je het geloof eigen gemaakt dat er na dit en een korte rouwperiode een nieuw pad ingeslagen moet worden. Een pad waarvan zal blijken dat het je wegleidt uit de misere. Stukje bij beetje, met vallen en opstaan, in alle vastberadenheid. Als je maar bij jezelf blijft. BLIJF BIJ JEZELF. BLIJF HET GELOVEN. GA HET DOEN.

Zo gaat het deze week na mijn laatste bezoek aan Jaco met me. En het volgend bezoek, donderdag als ik weer blijf slapen, zal er niet gemakkelijker op worden. NIEMAND ZEGT DAT WAT JE DOOR MAAKT GEMAKKELIJK IS. MAAR JE KUNT HET. JE KUNT HET ECHT. EN JE GAAT HET VERDOMME DOEN OOK!!!!!

God helpe me de brug over

Onrust

Totale onrust in me. Ondanks een hele in plaats van een halve slaappil vannacht liggen woelen en vreemde dromen gehad. Vanmorgen toen ik aan mijn zweeds bezig was en net wat orienterende gesprekjes had gevoerd met vrachtvervoerders naar Scandinavie en de baltische staten, alsmede de belastingdienst en de economische voorlichtingsdienst kwam mijn ex vrouw even langs. Ze wist me te vertellen dat Jaco in het weekend opnieuw door zijn benen is gezakt, en nu ook zijn geen smaak van zijn eten meer proeft. Dat wijst toch wel duidelijk op het opnieuw uitvallen van functies. Wat blijft er in Godsnaam nog over? Daar komt nog bij dat Jaco, kwam ik vandaag achter via zo'n internet reclame, tot en met zijn 21e automatisch meeverzekerd was in mijn uitvaartsverzekering, maar nu hij 22 is, moet ik als de sodemieter tot aktie overgaan want voor je het weet gaan ze niet betalen en kost dat ons nog eens duizenden euro's. Intussen komt er een stroompje informatie op gang van handelspartners in de aanbiedende sfeer die met me willen samenwerken en krijg ik goede condities, waardoor ik zin krijg om er wat mee te gaan doen. Een stukje krediet zou helpen, maar ik ga nu eerst 1 november, als Jaco het nog volhoudt, naar de startersdagen van de KvK om me verder te orienteren, een webshop op poten te zetten, een domeinnaam aan te schaffen, een BTW inschrijvingsnummer te verkrijgen, noem maar op.
Gisterennacht werd ik weer heel onrustig, want mijn hormonen zijn het niet met me eens dat ze een poosje in de koelkast moeten blijven staan. Het laatste waar ik nu behoefte aan heb is nog complexere toestanden vanwege mijn seksualiteit. Dat is lastig, want dat gevoel laat zich nu eenmaal niet beredeneren. Maar dat gevoel is afgelopen nacht wel tot bedaren gebracht door de slaappil, en vanavond ben ik weer moe, verlang naar een warme douche en mijn bed en ik hoop nu weer eens te slapen. Morgen komt mijn dochter om samen met me theorie rij examen te gaan leren en wil ik verder met mijn zweeds. Ook al zou ik maar tot beginnersniveau de taal beheersen, dan nog is het een voordeel en een beleefde geste en blijk van oprechte interesse voor alle inwoners van Scandinavie, ook in Finland waar 1/3 van de bevolking van zweedse afkomst is. In de baltische staten zal het moeilijk communiceren zijn in de heel aparte taal die ze daar beheersen, maar steeds meer mensen spreken daar ook engels of duits en soms ook wel zweeds. Het volgende wat me te doen staat is een webwinkel voorbereiden en beslissen met welke programma's ik wil werken in welke regio. In zijn algemeenheid wil ik toch naar het midden en net onder het bovensegment van kwaliteit en merkbeleid gaan zitten, omdat daar enig volume zit en er ook niet om de laatste stuiver geknokt zal moeten worden. En steeds meer lijkt het er op dat ik toch iets van een simpele faciliteit moet scheppen om zelf combinatiezendingen te kunnen maken, dus een beperkte opslagcapaciteit ergens moet organiseren. Zat te doen dus. Vandaag las ik dat een depressie zich niet laat helen door anti depressiva, althans niet door de dosis daarvan te verhogen als de normale dosis niet echt helpt.
Volgens mij is de beste remedie tegen depressie: goed voor jezelf zorgen, perspectieven scheppen en vastberaden naar een doel toe werken, stap voor stap. En dat is precies waar ik mee bezig ben. Ondanks alle onrust, die nu eenmaal inherent is aan de afschuwelijke situatie waarin ik nu eenmaal verkeer, blijf ik optimistisch over het welslagen van het creeeren van een leukere en zinvolle toekomst. En als daar de gang in komt, komt de rest ook vanzelf wel weer.
Een lang verhaal over een dag waarvan ik aan het eind ervan het gevoel heb dat ik geen moer heb uitgevoerd. Dat beeld klopt dus blijkbaar niet. Ik ben wel degelijk creatief aan het puzzelen en uitzoeken geweest, en mijn plan begint steeds minder vaag en beter omlijnd te worden.
Nu dus maar onder de douche, morgen gezond weer op en eens even lekker bouwen aan de toekomst, van mij en van mijn dochter. Lex zie ik morgen weer, die slaapt nu bij Jaco. morgennacht is mijn buurvrouw aan de beurt. En dan ik weer? Ik moet er eigenlijk niet aan denken. Maar wat moet, dat moet. Dus moet ik mijn energie ook een beetje voor hem bewaren.

sjagrijnig

Vannacht bij Jaco geslapen. Hij wilde dat ik pas laat kwam gisterenavond, want de deur wordt daar sowieso platgelopen door visite, arts, thuishulp, enzovoorts en hij wilde wel eens wat rust. Toen ik vanmorgen opstond was het weer een drama. Jaco steunend en huilend op de po, nauwelijks nog in staat om onder de douche te gaan. Ik voelde sterk de behoefte om hem te vragen wat voor hem de reden was om te blijven vechten maar hij was te duf van de morfine en de huisarts wilde hem toch weer aan een mri scan hebben om te kijken of het door zijn benen zakken in het weekend niet een gevolg is geweest van een nieuwe op handen zijnde dwarslesie. De kans dat er nog een keer succesvol bestraald zou kunnen worden is echter heel klein, en het schijnt zo te zijn dat het pretnisol achtige preparaat zijn bovenbeenspieren verslapt, wat ook een o orzaak zou kunnen zijn. Jaco en ik hebben toen besproken dat een mri scan op dit moment in elk geval nog niet nodig zou moeten zijn, ook al omdat het probleem sinds afgelopen weekend voor wat betreft zijn benen niet erger geworden is. Maar het is een drama alles bij elkaar. Hij vindt echter dat er met name later op de dagen, dus na de ochtend, nog te veel goede momenten zijn om nu het bijltje er bij neer te gooien, en baalt ervan dat `iedereen` hem lijkt te willen overhalen er een punt achter te zetten. Ik heb heb verzekerd dat er maar een persoon is die dat beslist, en dat is hij. En heb later vandaag ook met mijn ex daarover gesproken, samen zullen we zijn wens respekteren, hoe dan ook. We hadden dat al vaker gezegd en dat geldt nog steeds. Maar Jezus wat is het vreselijk om te zien wat die jongen doormaakt. Ik hoop dat hierna nooit meer bij niemand te hoeven meemaken. Het is te vreselijk en te mensonterend voor woorden. Lang zal het in elk geval niet meer duren, en ik voelde me bevrijd toen ik daar de voordeur weer achter me dichttrok om naar huis te gaan, waar mijn ouders vervolgens gingen vragen hoe het ging en hoe het met mij ging, maar daar had ik even helemaal geen behoefte aan, en dat heb ik ze ook gezegd. Laat me in Godsnaam. En laat Jaco! En nu ben ik moe, moe, moe en no g eens moe.

En dan nu het goede nieuws:

Gorbatsjov doet opnieuw mee aan verkiezingen

MOSKOU - De voormalige Sovjetleider Michaïl Gorbatsjov wil met een nieuwe partij meedoen aan de verkiezingen voor het Russische parlement, die in 2011 worden gehouden. Dat heeft zijn zakenpartner Aleksandr Lebedev laten weten, aldus de Russische krant Wedomosti.
Voor het initiatief stelt Lebedev 750.000 euro beschikbaar. Hij zei dat de politieke groepering zich onder meer zal sterkmaken voor meer persvrijheid en een onafhankelijke rechtspraak. Twee jaar geleden namen Gorbatsjov en Lebedev samen een aandeel in het Russische opinieblad Novaya Gazeta, waarvoor ook de vermoorde Russische journaliste Anna Politkovskaja schreef.
De ex-president Gorbatsjov leidde jaren geleden al een sociaaldemocratische partij, maar die wist geen potten te breken tijdens de parlementsverkiezingen van 2003. De partij won geen enkele zetel.

Dat laatste mag dan zo zijn: ik denk nog steeds, ondanks alles wat zich de laatste jaren heeft voorgedaan, dat de Glasnost en Perestrojka van Gorbatjov de wereld ten goede hebben veranderd.

George Bush. Oink Oink

Sorry hoor. Effe kort. Een te mooie foto om niet te laten zien. De slechtste president van de VS ooit. Met de intelligentie van een varken, denkend dat ie Onze Lieve Heer zelf is en de verpersoonlijking wat mij betreft van de onzin van het volgen van dogma´s.

God zij Dank nog geen 100 dagen meer voor hij ophoudt de machtigste man van de wereld te zijn.

bliksembezoek aan barcelona

Ooit op één dag naar schiphol gereden, naar barcelona gevlogen, daar 10 zakelijke gesprekken gevoerd en nog meer indrukken opgedaan, over de ramblas gesjouwd en de Sagra Familia gezien, om vervolgens weer in het vliegtuig naar huis te springen en naar huis te rijden? Ik zou iedereen aanraden om dat toch anders te doen en wat meer tijd te nemen. het was best lekker op de Ramblas met 24 graden en een zonnetje, en het zakendoen op de beurs was ook een verademing. Voor het eerst sinds tijden had ik het gevoel dat ik weer echt lekker bezig was met netwerken en creeeren, met win win situaties zoeken en contacten leggen, met bij blijven op innovatievlak in onze branche. Het was leuk. Ondanks het feit dat ik daar rondliep terugkijkend op het weekend, en er niet gerust op was dat het goed zou blijven gaan met jaco. Maar volgens mijn ex vrouw was hij weer opgewekt en heeft ie het wéér klaargespeeld om zichzelf terug te vinden. De Sagra Familia was een wereldwonder op z ich. 120 jaar wordt daar nu al aan gebouwd, het gebouw ontworpen door de surrealist Gaudi. Een onthutsend eerbetoon aan God en Maria, maar ook doorspekt met vreemde aspecten. Zo heeft de kathedraal niet de normale proporties maar is gigantisch en ook wat vreemd gevormd, waardoor je je af kunt vragen of het nu echt wel een eerbetoon was. De binnenkant is nog een grote bouwput. Maar super indrukwekkend was het zeker.

En vermoeiend ook. Ik was tot op de draad versleten toen ik in het vliegtuig naar huis zat. Mijn benen wilden me nauwelijks nog dragen. Achter mijn krant verstopt huilde ik zachtjes toen ik mensen achter me hoorde zeggen dat ze in de vakantie geen kind aan hun kinderen hadden gehad. Binnenkort zal ik geen kind meer hebben aan Jaco. Nooit meer. De enige manier voor mij om daar mee om te kunnen gaan, is fysiek goed voor mezelf te zorgen en bezig te blijven, zoals nu met het opzetten van mijn eigen bedrijfje. Vrienden en familie waarschuwen me, net als artsen, want ze denken dat ik mijn emoties op die manier verdring. Dat kan waar zijn, maar het houdt me nu wel op de been en dat moet n og even zo blijven, en wat er daarna komt zien we dan wel weer.

rare dromen

Gisterennacht droomde ik dat ik vreselijk ruzie had met Rita Verdonk, omdat ze een volkstuintje was begonnen op het complex waar mijn vader al 38 jaar zit en meteen de dienst ging uitmaken. Vannacht droomde ik dat ik op het punt stond dood te gaan, en ik moest nog allerlei dingen regelen en rechtbreien. Ben benieuwd wat er vannacht weer allemaal op me af komt. Met Jaco leek het tot gisteren redelijk stabiel te gaan, maar vanmorgen bleek hij in de loop van de nacht tot twee maal toe een blackout te hebben gehad en was hij gewoon ingestort op weg van zijn bed naar de WC, waar hij vandaag weer huilend opzat omdat door de morfine de boel helemaal verstopt zit en ook de clisma´s die hij nu elke dag krijgt niet echt werken. Wat een ellende toch allemaal. Morgennacht vertrek ik naar Barcelona, maar ik houd mijn hart vast. Wat nou als ik vannacht weer niet kan slapen, moet ik dan met mijn zombiekop daar de beurs af gaan struinen? Nou ja, ik heb de telefoon paraat en kan toch niets anders doen dan hopen dat vannacht incidenten waren, mogelijk ook veroorzaakt door te weinig eten. Want om die moeilijke stoelgang te vermijden eet hij dus ook weer heel slecht. Voor ik vanmiddag weer naar huis ging - mijn dochter is daar nu - hebben we nog een milkshake geregeld. Hoe vaak heb ik het al niet gezegd: het einde komt er aan. Maar het einde komt er toch echt aan. En het gaat niet lang meer duren.
De voorbereidingen van het opstarten van mijn eigen handelsfirmaatje gaan door. En de perspektieven lijken goed, al moeten er nog legio dingen gedaan en voorbereid worden. Het houdt me op de been. Alleen daarom al is het goed om er mee door te gaan. Nu maar hopen dat het tot dinsdagochtend, als ik weer terug ben van de trip, alles in elk geval redelijk stabiel blijft. Mijn ex Silvia blijft vannacht weer slapen, en morgen en overmorgen zijn broer. Zijn vriendin is een weekendje weg. Even wat adem halen. Ik ga maar eens koken en kijken of ik innerlijk wat rust kan vinden, want die is al dagen ver te zoeken.

jaco op visite

een hele onderneming voor hem, maar hij was vandaag zowaar even bij me op visite, meegenomen door mijn andere zoon, aangesloten op zijn mobiele zuurstofsetje (zuurstof moest weer naar boven worden bijgesteld) en later mee terug naar huis met mijn buurvrouw, die daar vannacht blijft slapen. Ik ga morgen weer, maar moet dan 's-morgens eerst langs de Kamer van Koophandel in Rotterdam om een intakegesprek te doen om subsidie te regelen voor de opstart van mijn eigen handelsfirma die gastroquip moet gaan heten.

Of dat door kan gaan hangt van de komende week af eigenlijk vooral, want na die KvK ga ik naar Barcelona om wat sluitender afspraken te maken op een belangrijke europese vakbeurs in ons vakgebied en van andere toezeggers heb ik conditie en prijzen opgevraagd. Ik ga het niet voor de kat zijn viool doen. Verder ben ik een eenvoudige website begonnen op te zetten en probeer ik inzicht te krijgen in hoeverre de vrachtkosten redelijkerwijs kunnen worden doorberekend, of deels door mij zelf moeten worden genomen. Het totaalplaatje moet de komende weken duidelijker worden. Ook ben ik op zoek naar een boekhouder die gewend is om te gaan met internationale regelingen, zodat ik niet voor onaangename verrassingen kom te staan. In het begin kan ik die nog niet veel betalen, maar ben je geinteresseerd en ter zake kundig: ik ben wel redelijk vast besloten om website bouwen en boekhouden uit te besteden, omdat ik daar zelf echt niet mee bezig wil zijn.

Zelfs als het allemaal niet doorgaat is waar ik mee bezig ben een gezonde bezigheidstherapie merk ik, want ik ben energieker aan het worden en het leidt me af van het piekeren. Vanavond stop ik vroeg, want als ik zie wat een aanslag het doet op Jaco's energie hierheen te komen, en zelfs al het stukje te overbruggen tussen de luie stoel van mijn buurvrouw het huis uit mijn huis in naar de bank, dan voel ik me opgelaten. Jaco deed alle moeite om even thuis te komen, en ik gedraag me alsof ik een graag geziene gast over de vloer krijg, waarvoor ik me even vrij moet maken. Dat maakt me moe. De dingen gaan niet meer op een natuurlijke manier.

Mijn werkzaamheden in de tuin zijn klaar. Ik dacht al een aardig bedragje voor mijn nieuwe koelkast bij elkaar gespaard te hebben maar merkte vandaag dat ik mijn dochter's cursus nog betalen moest, dus moet ik weer opnieuw beginnen met sparen. Toch vind ik dat niet erg. Het blijft lastig om rond te komen en mijn rekeningen te betalen, maar het heeft ook wel wat om voor dingen te sparen in plaats van ze gewoon te kopen. Mijn huis ziet er warm en gezellig uit. De rest komt wel weer. Daar blijf ik maar van overtuigd. Als het niet linksom is, dan rechtsom, maar de rest komt wel weer. Weltrusten

Leegte...de blik vooruit

Een rare dag vandaag. Ik kon gisterenavond gaan stappen, weer eens ouderwets, maar ik had er geen zin in. Toch heb ik de hele dag tot zelfs na middernacht in mijn bed liggen vechten tegen het idee dat het allemaal zo snel anders zal gaan worden, en dat ik niet weet hoe. Dat het daarom misschien we eens goed zou zijn om eens uit te gaan, me gedachten opzij zettend, energie te winnen. Maar ik kon het gesprek met Jaco niet uit mijn hoofd zetten, en wat er na deze redelijk goed verlopen allemaal gebeurde. Hoe hij nu alwéér een paar dingen heeft moeten incasseren en ook de kracht heeft gevonden dat te doen. De operatie die nodig is om hem ueberhaupt nog in een auto te krijgen, hem aan te sluiten op zijn mobiele zuurstof set, de rolstoel in elkaar te zetten en 100 meter verder bij de auto weer uit elkaar te halen. Hoe hij de euthanasie arts te woord stond en hoe hij zondag moeiteloos met me besprak en interesse toonde wat mij bezig houdt, me aanmoedigend om mijn eigen pad te kiezen, te gaan voor wat me enthousiasmeert, me niet teveel over te leveren aan tegenwerpingen. Hoe ik nadacht over de verpleeghulp die hem een clisma kwam geven, die hij afschuwelijk vindt, en die ook de ontlasting weer niet op gang bracht.
Hoe mijn buren vierden dat ze het van de bank gewonnen hadden en nu zeker weten dat ze in hun huis kunnen blijven, iets waar ik heel blij mee ben, maar ook een gelegenheid waarmee ik moeite had omdat ik nog niet weet wat mijzelf boven het hoofd hangt. Ik ben blij voor ze maar ik kan op het moment geen ongeremde vreugde voelen in mijn hart.

Ik heb nu al een hele tijd ook geen sex. Ik merk dat het redelijk goed met me gaat, fysiek en mentaal, en wil dat niet op het spel zetten door me over te geven aan mijn hormonen die echter wel mijn kop gek zeuren en ook weer eens aan de beurt willen komen. Ik realiseer me dat al die dingen samen mij rusteloos maken en dat ik innerlijke rust zoek maar niet kan vinden. Hoe zou dat ook kunnen? ik weet het niet. Ik weet het echt niet. Ik heb vandaag een soort van schets gemaakt voor mijn eigen business plan. Hoe ik ook redeneer en wat ik ook voor tegenwerpingen verzin om zelf iets op te zetten: ik geloof steeds minder dat het een goed idee is om me daar aan over te geven en dat ik voor een eigen, zelf geschapen toekomst moet gaan. Dat ik ook moet zorgen dat ik verder de goede kant uit blijf gaan mijn gezondheid zoveel mogelijk te herwinnen.

En nu is het alweer laat op de avond. Ik heb weer gesmuld van " op zoek naar Jozef ", en geniet van de mannen die vechten voor hun toekomst en het beste uit zichzelf geven. Ook vanuit het gegeven dat ik musical fijn vind en er eens wat vaker heen zou moeten gaan misschien.

Ik ben alleen vanavond. Lex is naar zijn broer. Annelies bij haar vriend. De hormonen kriebelden vandaag nog wat na, maar weer heb ik me er niet aan overgegeven. Het voelt lekker, dat werk maken van werk zoals ik het graag noem. Het voelt lekker een heerlijk opgeruimd huis te hebben dat er beter uit ziet dan het ooit heeft gedaan. het voelt lekker dat ik door vandaag niet te gaan stappen weer wat gespaard heb om te kunnen gaan besteden aan de keuken, nu ik besloten heb geen geld uit te geven voordat ik het heb gespaard. het voelt alleen niet zo lekker dat er niet iemand is die de dingen echt met me wil delen. Maar het voelt wel weer goed heel zeker te weten dat ik niemand meer in een soort van relatie om me heen wil hebben die aan me hangt, dat ik het zelf kan en dat als de dingen gaan lopen, en het ook voor mijzelf duidelijker zal zijn wie ik ben en waar ik voor sta er wel iemand op mijn weg zal komen die deel van dat leven wil uitmaken waarin we elkaar kunnen steunen en versterken. Misschien wel iemand uit mijn eigen kennissen of vrienden kring.

Het is niet zo dat ik me afsluit, ik ben best open over hoe de vlag er voor staat. Maar wat kan een ander ermee zolang zoveel zelfs voor mijzelf onduidelijk is? Ik merk dat ik er mentaal aan toe ben om bijna letterlijk mijn plunjebaal te pakken en een pad te kiezen dat voor me ligt. De gegeven situatie zorgt ervoor dat dit nog even zal moeten wachten, maar die periode is ook een periode waarin ik me goed kan voorbereiden op wat komen gaat.

En al zeg ik het zelf: het waren tropenjaren, en zelfs erger dan dat, zeker nu ook nog. Maar ik heb ze doorstaan. Ze hebben me niet klein gekregen. Dat besef sterkt me in het besef dat hoe moeilijk de dingen ook zijn, en misschien nog zullen worden, er uiteindelijk een goede toekomst voor me ligt, op wat voor manier dan ook. En als het moment binnenkort komt, zal ik resoluut mijn al ingepakte plunjebaal opnemen, en met ferme pas terug de wereld in gaan.

Maar omdat dit nu nog even niet zo is, is er niets mis aan om nog even relaxed een stuk te lezen in een lekkere roman en op die manier te ontspannen. Er is niets mis aan het nu LEREN pakken van een stuk rust. Dat zit niet erg in me, maar die rust kunnen vinden is toch van wezenlijk belang. De komende weken, heb ik me voorgenomen, ga ik eens gebruiken om af te leren de hele tijd te blijven rennen. Om me ervan bewust te zijn, voortdurend, dat mijn kansen op succes beter zullen zijn als ik zelf meer de innerlijke rust ga uitstralen dan dat ik nu doe.

Stabiel

Vandaag de WIA aanvraag de deur uit gedaan, maar tevens contacten gelegd om mijn eigen agentschappen te starten begin volgend jaar. Een paar heel interessante aanknopingspunten. Hoewel het heel wat haken en ogen heeft om voor jezelf te beginnen, krijg ik toch steeds meer het gevoel dat ik misschien de stap maar moet wagen.

Vandaag bij Jaco geweest heel de dag. De deur wordt platgelopen door allerlei hulp, morfine werd geleverd, andere paracetamol, met draagbare zuurstofset naar de Hornbach geweest, er is een arts langs geweest om eventuele euthanasie te bespreken, iemand om hem een clisma te geven, opa en oma en vanavond ook nog vrienden die kwamen pokeren. Jaco krijgt inmiddels van vrienden gitaarles. Hij weigert ten ene male om zich over te geven en verzint van alles wat maar denkbaar is om zin aan zijn leventje te blijven geven. Ik heb afgesproken, hoewel ik zou blijven slapen, dat ik thuis zou slapen omdat die vrienden er zijn en hij de laatste paar nachten, weliswaar met morfine en zuurstof, goed geslapen heeft en Marianne ook goed uitgerust is. Morgenochtend kom ik dan weer terug en de telefoon ligt naast mijn bed.

Wat wel weer vervelend is, is dat hij geen controle meer heeft over de fijne motoriek van zijn tong, die steeds links uit zijn mond wil, waardoor hij moeilijk eet, slikt en spreekt. Maar hij is - het is nauwelijks voor te stellen als je het niet ziet - toch opgewekt en nog vol humor.
Je zou haast zeggen dat ik mijn zakenreisje naar Barcelona, al is het maar voor één dag, wel kan gaan boeken omdat hij nu redelijk stabiel is, maar dat kan elk moment weer veranderen en ik krijg het op een of andere manier ook niet gedaan om die boeking te maken, hoewel ik die met een annuleringsverzekering weer kan afzeggen als het moet, of vanuit Barcelona het eerste de bes te vliegtuig van welke maatschappij dan ook naar Amsterdam terug kan nemen. Ik wacht nog maar even tot zeg dinsdag komende week voor ik definitief besluit.

Met mijzelf blijft het goed gaan. Ik ben behoorlijk energiek, alleen merk ik, spreek ik gehaast en krijg ik het niet voor elkaar rust te nemen, ik moet bezig zijn. maar de energie om alles te trekken is er. Wat me de voorbije dagen ook goed deed is dat ik met mijn voormalige werkgever en met diverse leveranciers op niveau en in alle vriendschap heb kunnen praten. Ik tel blijkbaar nog gewoon mee in de markt waar ik ´thuis´ ben geweest de laastste kwart eeuw. Dat doet me onwillekeurig toch goed. Het geeft me ook moed om op de voorzichtig ingeslagen weg door te gaan en me op nog een aantal interessante workshops in te gaan schrijven en contacten aan te halen.

Eigenlijk is het een volstrekt wezenloze situatie waarin ik zit. Nauwelijks voor te stellen als je het niet meemaakt denk ik. Maar ik voel me goed, mijn krachten komen terug, mijn redenatievermogen wordt scherper. het gaat de goede kant op. Met mij. En in de relatie ook tussen mij en mijn oudste zoon en dochter, met wie ik samen met mijn ex vrouw de komende periode door zal moeten komen.

En als ik Jaco vandaag zo zag, weliswaar met zuurstof en regelmatig in slaap, dan valt de stress toch wat van me af. Hij heeft zichzelf alwéér onder controle gekregen, Marianne is uitgerust en weer bij de les, de sfeer is ontspannen en dat is altijd goed.

Nu toch maar weer bijtijds slapen, want dat gevoel wil ik vasthouden. Jammer alleen dat ik niet mee kan met Poz and Proud om ons in Duitsland te presenteren. We zijn daar uitgenodigd en onze faam is kennelijk grensoverschrijdend geworden. Maar wat het zwaarst is moet het zwaarst wegen. En dat is rust in de tent, ontspannen toeleven naar het afscheid dat ondanks dat de schijn vandaag misschien anders was, onvermijdelijk snel op ons afkomt.

Het einde nadert

Vanmorgen kwam mijn ex vrouw bij mijn zoon aan en die was helemaal in paniek van de pijn. De oncologe van het LUMC vertelde bovendien dat hij niet meer bestraald kan worden. De kanker is snel verergerd en er i s geen houden meer aan. Omdat hij juist ´s-nachts paniekaanvallen en hyperventilatie krijgt, krijgt hij vanaf vandaag zuurstof toegediend. Mijn buurvrouw slaapt vannacht bij hem, de rest van de week ikzelf, mijn oudste zoon of mijn dochter. Dit is volgens mij wat ze een wake noemen. Hij heeft bij de huisarts die kwam ook aangegeven dat hij graag wil dat de euthanasie aanvraag procedure wordt afgerond, een tweede arts die daarvoor nodig is wordt opgeroepen, de formulieren zijn klaar. Het gaat nu niet lang meer duren. Mijn vrouw en ik hebben hem laten weten dat we zijn besluit respekteren, dat we dankbaar zijn voor zijn strijd, maar dat het okay is als hij daar klaar voor is, om afscheid te nemen.

Brand maar een kaarsje voor ons als je dit leest, we kunnen het gebruiken.

Afscheid nemen van het leven, en het leven vieren

in één. zo is het uiteindelijk toch geworden vandaag. Morgen schrijf ik verder. Het was een prachtig feest, maar ik ben uitgeput en ik ga nu eerst rusten. Wie weet wat morgen weer brengt. Er is totaal geen peil meer op te trekken. Vandaag hebben we in elk geval het leven gevierd, heeft Jaco nog een keer gestraald, al is er ook het besef dat dit een stukje van het afscheid van het leven zelf was. Hoe dubbel kan het worden? Ik blijf het bizar vinden. Tot morgen. Weltrusten.

Stress

Vanmorgen moest ik om 9 uur bij Jaco in Den Haag zijn, want anders zou hij alleen zitten en dat durft hij niet meer. Ik schrok toen ik hem zag. Hij had een slapeloze nacht achter de rug en kon slechts heel zachtjes spreken. Hij leek nauwelijks te weten waar hij was. Het ging duidelijk niet goed. De thuishulp kwam en er werd een nieuw zakje morfine gebracht, maar de instructies kende Jaco er niet bij. Hij verging bovendien van de tandpijn, en alle morfine ten spijt waren er minstens drie plekken in zijn hoofd, en daarnaast zijn schouder en zij die ondragelijk pijn deden. De spoed tandarts zat alleen in West Den Haag of Leidschendam, en zoals hij er bij lag durfde ik nog niet tot de hoek van het straatje waar hij woont met hem te gaan. Mijn ouders kwamen en intussen was de arts gewaarschuwd. Ik moest een tekening die ik in opdracht had gegeven in Culemborg van Jaco ophalen en dacht dat ik er wel even tussen uit kon, maar al in Utrecht, waar ik bij Ikea een lijst voor de tekening aan het organiseren was, werd ik gebeld dat Jaco per ambulance naar het ziekenhuis zou worden vervoerd. Mijn ex vrouw is met hem meegegaan en nu, half 11 ´s/avonds zit ik nog steeds te wachten op nieuws wat ze met hem gaan doen. Er zijn tot nu toe alleen foto´s gemaakt maar het ziet er naar uit dat ze toch blind gaan bestralen en mogelijk iets aan zijn gebit gaan doen, misschien moet hij de nacht wel blijven en dat aan de vooravond van zijn laatste feest, waar iedereen zijn beste beentje voor heeft gezet om er een giga happening van te maken, compleet met een echt sneeuwkanon, 20 kerstbomen, een arreslee, vrienden en familie in kersttenue. Of dat morgen door kan gaan is zeer de vraag en het is eigenlijk ook niet zo belangrijk. Ik maak me grote zorgen en hoor maar niks. Gekmakend. Ik hoop dat het allemaal nog één keer een beetje goed afloopt. Want ik weet vrij zeker dat het eind nu heel nabij is. Hij ziet er niet uit. Hij is constant high van de morfine en afwezig, zijn benen lijken wel lucifertjes, met vlagen huilt hij. Het is zo in en in triest, het gaat me door merg en been. Eigenlijk had ik vandaag ook geen auto moeten gaan rijden, want mijn hoofd was er weer helemaal niet bij. Wat een ellende. De tekening hangt nu in de huiskamer, op een ereplaats en daar blijft hij ook. Met een planchet ervoor waar constant kaarsen voor hem branden. Brand een kaarsje met me mee. We hebben het nodig. Telkens als je denkt dat het niet veel rotter meer kan worden blijkt het toch wel weer mogelijk te zijn. Het is een compleet drama. Ik hoop dat er snel een verlossend telefoontje komt, want ik ben weer doodmoe en loop als een kip zonder kop door het huis, niet wetend wat ik moet doen. Vanmiddag schold ik nota bene nog op hem ook. Hij had al een week kiespijn, waarom moest hij met alles tot het laatste nippertje wachten. Maar het was niet meer dan afreageren dat ik niets voor hem bleek te kunnen regelen. Ik weet dat hij dat snapt. En dat is maar goed ook. Ik wil hem nog niet kwijt. Maar het gaat echt gebeuren, en snel. Verdomme. Verdomme. Verdomme.

druk druk druk

Bezig met evt. voorbereiding om zelfstandig agent te worden van Foodservice produkten, met de nadruk op scandinavie. Hier in Nederland is alles al gedaan, maar Scandinavie is voor veel fabrikanten een blank spot. Ik ken deze markten goed en heb een aardige basis bij elkaar gesprokkeld, nu moet ik nog wat alternatieve mogelijkheden vinden om wat zekerheid te hebben dat ik teveel risico zou lopen bij mijn grootste agentschap.

Alle tijd, want ik begin sowieso pas in Januari, maar op de beurs in Barcelona de 20e oktober heb ik al twee afspraken gemaakt met o.a. een spaans bedrijf dat nog geen representant heeft. Er zijn daar ook veel producentetn uit italie en spanje, waar meer te halen is.

Intussen Jaco vanmorgen gebeld. Ik ga er morgenochtend heen voor mijn bezoek aan het EMC ziekenhuis en overmorgen middag. Hij is inmiddels aangesloten op een morfine pomp en heeft voor het eerst sinds tijden lekker geslapen. Nu maar hopen dat het een poos blijft helpen, maar hijzelf gaf al aan dat hij dit als het begin van het snel naderende einde ziet. Dus of ik echt naar Barcelona ga? Jaco gaat in elk geval voor.

druk druk druk

Het gaat goed en het gaat niet goed. Zaterdag op mijn ouders verjaardag geweest en daar ook Jaco weer gezien, die nu heel hard naar het einde gaat. Vrijdag nog de huisarts bij hem gesproken die hem aan de morfinepomp wil om hem in staat te stellen de pijn te verzachten. Maar daar moet Jaco dan wel klaar voor zijn. Als ik die stap eenmaal heb gezet, zegt ie, dan kan ik nooit meer terug. Dan moet ik dat ding overal heen zeulen en zie ik er van komen dat ik helemaal het huis niet meer uitkom. Hij wilde er nog niet aan. Ik verwacht eigenlijk dat het nog deze week alsnog gaat gebeuren, of anders toch wel na zijn verjaardag, die weer zo´n mijlpaal was die hij nog graag wilde halen. Zondag ben ik in alle vroegte naar Duesseldorf gereden om te kijken hoe ik nog in de markt ligt, en dat was zo slecht nog niet. Ik heb verschillende agentschappen die ik op zou kunnen pikken, aangevuld met de amerikaanse die ik een tijdje geleden heb bestudeerd. Maar daar alleen zat te weinig muziek in om het dure reizen in Scandinavie te kunnen bekostigen en voldoende aanwezig te zijn of verschil te maken voor de dealers en eindgebruikers om daar wat mee te kunnen. Ik moet er voor het mooie nog wat bij hebben, maar als ik geen baan kan vinden in januari en ik krijg wat steun van het WIA tegen die tijd om met behoud van uitkering iets zelf op te starten, dan ga ik er denk ik voor. Ik kan dat altijd nog aanvullen met vertaalwerk voor tuinders, schrijven en lezen van offertes, enqueteur vanuit huis en ... ach ja, er zijn best wel mogelijkheden. Ik verdom het toch echt om ten koste van alles aan de slag te gaan op een manier waar ik niet achter kan staan.

Mijn dochter had ook weer een mooie stunt uitgehaald dit weekend, waardoor zij en haar vriend Ricky overhoop liggen. Met GGZ heb ik afgesproken om binnenkort bij mij thuis een gesprek te hebben met mij, hem en haar om te kijken waar bij iedereen de pijn zit en om te kijken hoe we elkaar zo goed mogelijk kunnen steunen in deze moeilijke tijden.

De cursus SEPR is binnengekomen, ik ga die ook doen, samen met Annelies, dat kan nooit kwaad. Mijn tuin is grotendeels gesnoeid en het schiet al lekker op om hem klaar te maken voor de verbouwing van het te overkappen terras volgende week. Nu alleen nog mijn keuken opkalefateren en de schuur volgend jaar en het huis is - als dat wenselijk is - verkooprijp. Liever blijf ik er wonen, maar dat moet wel realistisch zijn.

Een goeie bekende van me overleed vandaag aan een hartstilstand. Hij heeft baanbrekend werk gedaan op het gebied van homo akseptatie en destigmatisering van hiv in het noorden van het land. Was ook betrokken bij de gay games toen die in Holland werden georganiseerd. We zaten geregeld op msn. Zo eigenwijs als hij was, zo klein was zijn hartje ook. Ik zal hem missen.

Qua gezondheid lijkt het er steeds meer op dat ik aardig uit het dal kruip, al krijg ik volgende week nog wel een leverscan. Ik ben behoorlijk vastberaden om na het afscheid van Jaco vol de aanval in te zetten en werk te maken van werk. En daar ben ik nu de voorbereidingen alvast voor aan het treffen. Je belegde deel van je pensioentje is ook weer een stuk minder geworden dit jaar. Waar we enkele maanden geleden boven de 450 aex index kwamen, is dat nu nog maar onder de 350. Het hele wereldwijde bankwezen is in paniek. Wat is geld ook concreet? Ik denk dat we er achter gaan komen dat het gebakken lucht is. Dat het hele wereldwijde stelsel gewoon niet klopt. Gelukkig heb ik er geen last van dat ik het bezit. Die luxe heb ik eens gehad, en die luxe wil ik nooit meer terug. Als ik wat over ga houden aan een nieuwe baan stop ik het geld in een ouwe sok denk ik. Ach, er zijn nog wel meer verantwoorde bestedingen te verzinnen, maar die luxe heb ik niet echt. Voorlopig ben ik al blij als ik gewoon mijn rekeningen kan betalen. En het heeft ook wel wat, als je wat op wil knappen aan je huis, dat je dat met 1, 2 en 0,50 euro muntjes bij elkaar moet sprokkelen. Het geld of bezit is ook niet de reden dat ik weer aan de slag wil. Ik wil gewoon mijn talenten kunnen gebruiken, en er plezier van hebben. Mijn schilderspullen heb ik ook weer tevoorschijn getoverd. Als het licht nog een beetje wil meewerken van de week, waarin alleen maar storm, regen, onweer en hagel wordt voorspeld, ga ik toch weer eens een beginnetje maken. Mijn creativiteit, dat was vroeger heel erg wat mij maakte tot wat ik ben. Die verdween met het begraven van de emoties. Maar ik ben het belang van het beleven van je emoties aan het herontdekken, en hopelijk daarmee mijn creativiteit ook.

van dag tot dag leven

Gisteren was ik met Jaco in het ziekenhuis in de veronderstelling dat hij een bestraling zou krijgen. Dat werd echter een CT scan waarvan vandaag de uitslag kwam. Het lullige is dat uit de wat oudere botscan wel te zien is dat er kanker in achterkant van zijn hoofd zit, maar op de CT scan niets. Er zijn nu drie opties.
1. een MRI scan, met een zeer kleine kans dat daarop duidelijk iets te zien is, en iets dat Jaco onverdragelijk vindt. Hij kan niet meer tegen de vreselijke herrie die zo´n apparaat produceert.
2. De pretnizol omhoog gooien, waardoor hij nog meer een plofkop en opgeblazen buik zou gaan krijgen. Hij zal zich er wel beter door gaan voelen maar hij wil dat niet want eenmaal verhoogd is er geen weg terug.
3. Een blinde bestraling doen, dus hij moet dan gewoon aanwijzen waar het pijn doet en dat gaan ze dan op goed geluk bestralen. Ook al geen ideale optie.
Zijn besluit: hij weet het niet. Afwachten tot het erger wordt dan maar. Dan wordt het vanzelf duidelijker.

Marianne zijn verloofde heeft het helemaal gehad. Liefst zou ze bij hem weggaan, wat ik me maar al te goed kan voorstellen. Maar ik hoop voor haar dat ze het nog even, met al onze hulp, kan op blijven brengen bij hem te blijven, want dat kan belangrijk zijn voor haar psyche de rest van haar leven.

Klote allemaal. Op zijn hollands gezegd. Vandaag was ik een dagje vrij en ik heb de Ikea leeggekocht om mijn slaapkamer gezellig te maken en morgen ga ik een schilderij voor de huiskamer halen, want dan ben ik weer vrij. Gisteren wel een slaappil genomen, want slapen doe ik amper. Dat is echt een ramp. Mijn gedachten raken in een cirkel en als ik smorgens wakker word ben ik nog net zover met redeneren als waar ik savonds begonnen ben, zonder de mogelijkheid te stoppen.

Het reintegratietraject heb ik weer stopgezet. Ik wil effe niks wat niet nodig is. En waarom zou ik solliciteren in de fase waarin ik nu zit? Zinloze zelfkastijding. Niet doen. Ophouden ermee.

verdriet en feest

Gelukkig viel de echoscopie of hoe het ook heten mocht mee. Geen afwijkingen te zien. Een zorg minder. Een zorg meer is Jaco, die nu aangegeven heeft dat hij elke dag een van zijn ouders om zich heen wil hebben, omdat hij niet meer alleen durft te zijn. Maandag wordt zijn hoofd bestraald. Maar ondanks pijnstillerverdubbeling moest hij toch nog escapes nemen omdat de pijn ondragelijk is met vlagen. De kanker komt vanuit zijn botten naar buiten en dat gaat met helse pijnen gepaard. Het einde nadert nu snel. Het kerstfeestscenario is uit de kast gehaald. 4 oktober, op zijn verjaardag, gaan we de uitgebreid vieren in het partycentrum waar mijn ex woont. compleet met kerstbomen, arreslee en familie en vrienden van Jaco en Marianne die twee dagen eerder jarig is. Dat zal zo een beetje zijn afscheid bij leven worden. Daarna gaat hij zeer zeker de Kerst niet meer halen. Hij is nu echt te moe om nog langer te vechten, huilt veel, kan zijn ei niet kwijt maar wil gewoon persee nog zijn verjaardag halen. Daar gaan we voor. Iedereen komt in Kerstkleding en er zal kerstmuziek zijn, gluehwein, alles er op en er aan. Een mooi afscheid, daarna kan hij thuis rustig zijn sterven voorbereiden.

Intussen ben ik weer aan het schilderen en de druivenoogst tot gepasteuriseerd sap aan het verwerken en schrijf headhunters en schrijf wervings en selectiebureaus aan. Mijn energie is na het stoppen van de medicatie flink toegenomen en ik wil toch weer aan de slag, als alles achter de rug is. Maandag dus naar het ziekenhuis, ik hoop dat dit gaat helpen want wat is het intriest om hem zo te zien lijden.

stilte voor de storm?

Ik weet het... ik ben wat stil voor mijn doen. Aangedaan door nogal wat dingen. Zoals de verjaardag van mijn dochter afgelopen vrijdag, die best gezellig was en waar Jaco ook weer kwam opdagen. De dag ervoor had hij weer een zware bestraling gehad, en zijn pijnmedicatie is weer verhoogd. Nu maar weer afwachten. Drinken doe ik niet, want ik ken de oorzaak van mijn onregelmatige ontlasting niet. Dat zit nog steeds niet helemaal goed en aanstaande woensdag krijg ik een soort van echoscopie, waarin meteen met een klein knijpertje monsters genomen kunnen worden. Op een of andere manier houdt het me erg bezig. Lex, mijn oudste zoon, heeft alsmaar meer last van zijn rug. Intussen verdient hij niets meer en kan mij ook geen kostgeld betalen. Hij leeft dus op mijn zak en die is bepaald ook niet erg goed gevuld. Ik solliciteer weer, mondjesmaat weliswaar, maar de reacties zijn eigenlijk nooit echt slecht. Ik hoop weer een baan te scoren op het niveau van internationaal accountmanager die ik vroeger ben geweest en op zijn minst kom ik erg dichtbij, hoewel ik me terdege realiseer dat als ik die baan krijg voordat het afscheid van Jaco komt, ik het mezelf wel heel erg moeilijk maak. Voor de zekerheid ga ik me van de week inschrijven bij de KvK met mijn eigen bedrijfje. Ik wil wat vertaalwerk gaan doen voor verschillende opdrachtgevers uit het Westland. Als ik er maar twee of drie heb kan ik in elk geval wat doen. En intussen ben ik de huiskamer, mijn slaapkamer en de keuken aan het opknappen. Ik denk er ook over om een europees agentschap te gaan doen en aan grotere eindgebruikers kant en klare Foodpresentatie te gaan verkopen. Er zijn nogal wat fabrikanten die geen eigen verkoopapparaat hebben met leuke programma's. Eind deze maand beginnen de grote internationale vakbeurzen waar ik mijn gezicht wil laten zien en een portfolio wil samenstellen.

Intussen wijst mijn ARBO arts me maar steeds op het feit dat ik niet goed kan overzien hoe gezond ik uit de strijd ga komen, en wanneer. Maar ik verdom het toch echt om ervan uit te gaan dat ik minder dan full time aan de slag zou kunnen. Vroeger had ik veel meer bagage. Als Jaco er niet meer is, met mijn twee andere volwassen kinderen, ziet dat er heel anders uit. De toekomst hoort me toe. Er zijn legio mogelijkheden voor. Ik ben en blijf er van overtuigd dat ik op een of andere manier wel weer aan de bak kom.

Maar er gebeurt niet veel nieuws. Ik vul mijn dagen, geniet van TV programma's als de zoektocht naar Joseph (musical talent) en voel dan een spijt. Ik had dat in mijn jeugd ook gekund. Ik kon zingen als een nachtegaal. Een van mijn neven, heel goed in drama, met een dijk van een humor, een goeie stem en die kan dansen als niemand anders die ik ken heb ik geadviseerd er wat mee te gaan doen. Zonde om het niet te gebruiken. Zo niet professioneel dan nog kun je er veel plezier aan beleven.

En verder: mijn oudste zoon en dochter en ik vormen een vreemd gezin, maar een gezin toch. Er is een besef gegroeid dat we elkaar de komende tijd erg nodig zullen hebben. Vandaag heb ik bovengetoonde foto gestuurd naar een tekenares. Ik wil hem in A2 formaat een ereplaats in mijn huis geven. Jaco zal er niet zo lang meer zijn. Ook op de goede dag die hij vrijdag had was hij snel moe. Ik wil hem op die manier altijd bij me hebben. Niet als iemand waar ik trots op ben en veel van heb geleerd. Jaco is meer dan dat besef ik steeds meer. Hij is een deel van mezelf en zijn dood mag niet het einde betekenen van dat deel.

De komende dagen zal het weer stil blijven op mijn blog. Teveel onzekerheden, teveel in herhaling vallen, geen noemenswaardige progressie, nieuwe inzichten of wat dan ook. Mijn leven is een stroompje dat voortkabbelt. Ik wacht op het moment dat dat stroompje weer aanzwelt tot een frisse, levenbrengende rivier.